Τα κουκούτσια του καρπουζιού

 ⇒ Πώς βγάζουμε τα ενοχλητικά κουκούτσια από το καρπούζι; Ιδού ένα από τα μεγάλα προβλήματα κάθε (και ελληνικού) καλοκαιριού. Γενικά, η ξερολίαση περί παντός του επιστητού δίνει από τηλεοράσεως και διαδικτύου τα ρέστα της για το πώς πρέπει να καθαρίζουμε στα παιδιά μας τα φρούτα, πώς πρέπει να προσέχουμε το ένα και πόσο το άλλο. Ακούει κανείς και νομίζει ότι οι άνθρωποι έχουν φύγει και ξεφύγει παντελώς από τη φύση, αφού χρειάζονται τους «ειδικούς» για να μπορέσουν να ζήσουν σε ένα περιβάλλον απλότητας, που εξ ορισμού είναι πλέον, όπως νομίζουν, πρόβλημα.

→ Τυχαίως λοιπόν, έπεσα σε αυτές τις περισπούδαστες οδηγίες για το πώς πρέπει να βγάζει κανείς τα κουκούτσια από το καρπούζι: να το κόβει πρώτα έτσι, να το κόβει ύστερα αλλιώς, να το γυρίζει από εδώ να το στρίβει από εκεί, με το μαχαίρι έτσι με το μαχαίρι αλλιώς… Και θυμήθηκα όταν ήμασταν παιδιά, πώς βυθιζόμασταν τότε κυριολεκτικά με τα μούτρα στη λαχταριστή ημισέληνο μιας φέτας ενός ζουμερού καρπουζιού. Όχι μόνο με τα μάγουλα ολοκόκκινα από την ορμητική «επίθεση» αλλά συχνά και με αυτιά ολόγλυκα – θύματα της ανυπόμονής μας κατάδυσης σε αυτή την ηδονική καλοκαιρινή απόλαυση. Φορούσαμε πραγματικά το κόκκινο. Οι μανάδες μας ύστερα αναλάμβαναν τα ρούχα μας – για να μην μας περιτριγυρίζουν και οι μύγες… Πάνε (;) αυτά. Η σημερινή αστική ζωή των μιμιέδων και των μαστ έχει άλλες ιδέες. Μακριά από «λερώματα» και «δρόμους» και «χώματα» και «χτυπήματα» και «μαχαίρια». Αυτά μένουν ως ρομαντικές ατάκες για τις εκθέσεις ιδεών. Σίγουρα, περί γούστου (de gustibus) δεν τίθεται ζήτημα. Ο καθείς και ο τρόπος του. Η αλήθεια, παρ’ όλα αυτά, ευτυχώς εξακολουθεί ακόμα να είναι άλλη.

→ Βλέπω, τώρα που γράφω, από το μπαλκόνι τα παιδιά να παίζουν στο δρόμο και ακούω το ανέμελο πάθος τους. Μία πνοή αύρας λεπτής ανεβαίνει απρόσκλητη και καλοδεχούμενη – μέσα σε κλίμα  βαθειάς δροσιστικής εκτίμησης, μετά την υποχώρηση της τελευταίας αφόρητης ζέστης. Χωμάτινες ταπεινές αισθήσεις αφήνουν παντού τη σφραγίδα τους. Είμαι σίγουρος ότι αυτή την ώρα κάπου αλλού, κάποια άλλα παιδιά ενθουσιασμένα θα κατασπαράζουν και με τα δυο χέρια μια φέτα καρπούζι γεμάτη κουκούτσια. Αυτό δηλαδή που προτίθεμαι να κάνω και εγώ πάραυτα.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Εφημερίδα «Πατρίς«

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Το σύνδρομο της Βενετίας

Παναγιώτης Βλάχος, protagon.gr

Μέχρι το 2030 στη Βενετία δεν θα υπάρχει κανένας μόνιμος κάτοικος. Ο τουρισμός θα έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Αυτό το σύνδρομο ίσως απειλεί και την Ελλάδα που μετράει κεφάλια τουριστών, αλλά δεν βλέπει τα πράγματα με μία πιο σφαιρική ματιά

ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Κυβέρνηση του βουνού

→ Δύσβατη ζωή. Μεταξύ της απεργίας των εργαζομένων στην καθαριότητα, της δυσωδίας στους δρόμους σε συνθήκες αφόρητης ζέστης και εν μέσω του πάλαι ποτέ αμίμητου που ξεστόμισε σε στιγμές πολιτικής μέθης (Φεβρουάριος 2014) η «αριστερή» Ρένα Δούρου, λέγοντας ότι «Αλλιώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας μνημονιακός και αλλιώς ένας αντιμνημονιακός». Ποιο απ’ όλα όζει περισσότερο;

img373

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Οι τρεις μύθοι του λαϊκισμού

Αλέξης Παπαχελάς, http://www.kathimerini.gr

[…]

Ο λαϊκισμός στηρίζεται βασικά στην επίρριψη ευθυνών σε κάποιους άλλους για όλα τα δεινά που αντιμετωπίζει μια ταλαιπωρημένη κοινωνία. Εμείς οι Ελληνες έχουμε αυτό το στοιχείο χαραγμένο στο DNA μας. Θυμόμαστε ή θέλουμε να πιστεύουμε πάντοτε ότι μας κυνηγούν και ξεχνάμε γρήγορα πότε και ποιοι μας βοήθησαν.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Αχ, μακάρι να πουληθεί και να σωθούμε…

Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, http://politis.com.cy

Τα πάντα στο βόρειο τμήμα της Κύπρου συμβαδίζουν με την Τουρκία. Δηλαδή, όπως λένε, ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία συμβαίνει και εδώ. Υπάρχει κάτι που προκαλεί έκπληξη; Πλέον δεν υπάρχει εκεί και εδώ. Και εκεί είναι Τουρκία και εδώ είναι Τουρκία. Αν εκεί υπάρχει ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά σχολεία, υπάρχει και εδώ. Στην Τουρκία ανεγείρονται περισσότερα τζαμιά παρά σχολεία; Και εδώ έτσι είναι. Η κυβέρνηση στην Τουρκία δίνει πεσκέσι την περιουσία του δημοσίου στον έναν και στον άλλον; Τούτοι εδώ δεν πάνε πίσω σε αυτό το θέμα. Βαδίζουν στα χνάρια της. Στα χνάρια της μητέρας πατρίδας. Οι κλέφτες και οι απατεώνες ζουν τη χρυσή τους περίοδο εκεί. Και τούτοι εδώ πέρασαν σε νέα εποχή για να μην υστερήσουν! Αν σε εκείνους εκεί δεν έμεινε ντροπή και άλλα παρόμοια, ούτε σε αυτούς εδώ έμεινε.

[…]

Η συνέχεια ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Αναζητώντας τον Φοίβο – στο 3ο Γενικό Λύκειο

Ομότιτλο σημερινό άρθρο μου στην εφημερίδα «Πατρίς».

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Μία «νεοαρχαία» γλώσσα εντός της Νέας Ελληνικής!

⇒ Πάντα διαφωνούσα με τα διασκευασμένα κείμενα που δίνονται για την εξέταση της Νεοελληνικής Γλώσσας στις πανελλαδικές εξετάσεις (γενικότερα, εξέφραζα τις ενστάσεις μου για το συνολικό τρόπο εξέτασης του συγκεκριμένου μαθήματος). Θεωρώ ότι ένα κείμενο πρέπει να δίνεται αυτούσιο, όχι μόνο από σεβασμό προς τον ίδιο τον συγγραφέα αλλά και για να αποφεύγονται παρεξηγήσεις νοηματικής, συνυποδηλωτικής και βιωματικής υφής. Από τον καιρό του ιδρυτή της σύγχρονης γλωσσολογίας του δομισμού Φερντινάν ντε Σωσσύρ, γνωρίζουμε ότι μορφή και περιεχόμενο στη γλώσσα είναι μία ολότητα που όταν σπάει έχει πάντα συνέπειες.

→ Κάπως έτσι και φέτος περιέπεσαν μέσα στη δίνη της διασκευής ο κούφος πρύτανης και ο κακός πρωθυπουργός (από κείμενο του Γ. Θεοτοκά, 1956) για να εξωραϊστούν στο ανώδυνο για την σύγχρονη πολιτικοκοινωνική μας πραγματικότητα (ο νοών νοείτω) κακό επιστήμονα. Η κριτική μου όμως δεν εστιάζεται σε αυτό αλλά στον τεχνητό και προκατασκευασμένο τρόπο με τον οποίο εξετάζεται το μάθημα της γλώσσας. Μου φαίνεται δηλαδή ότι οι υπεύθυνοι αποφασίζουν πρώτα για τις απαντήσεις ώστε μετά να κατασκευαστεί, δια της διασκευής, η κρυμμένη μέσα στο κείμενο ερώτηση. Αλλά και πάλι. Και έτσι να μην είναι, τόση μεγάλη δυσκολία υπάρχει στην εξεύρεση κατάλληλων για την περίσταση κειμένων; Ή μήπως η φυσική γραπτή γλώσσα, όπως ξεδιπλώνεται από την πέννα του δημιουργού, ομολογείται ότι είναι δύσκολη για τους τελειόφοιτους, όπως τα Αρχαία; Μία «νεοαρχαία» γλώσσα εντός της Νέας Ελληνικής! Θα ήταν τραγικό. Η γλώσσα μας, Νέα και Αρχαία, χρειάζεται άλλη προσέγγιση και σίγουρα όχι δικαιολογίες του τύπου «πρέπει να γράψουν τα παιδιά».

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Το θέμα της έκθεσης των μαθητών στις Πανελλήνιες

Του Ανδρέα Ζαμπούκα, http://www.liberal.gr

[…]

Οι εξετάσεις εισαγωγής σε κάθε αυτόνομο ίδρυμα θα έπρεπε να είναι υπόθεση του ιδρύματος και όχι του κράτους. Τα επιστημονικά κριτήρια τα προσδιορίζουν τα πανεπιστήμια και όχι τα υπουργεία. Η αξιοπρέπεια του νέου ανθρώπου που είναι πεπεισμένος ότι έχει τις δυνατότητες να γίνει μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι συνάρτηση της αξιοπρέπειας της ίδιας  κοινότητας που σέβεται τον εαυτό της.

[…]

ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ποιος έχει την ευθύνη; Ο πολιτικός ή ο επιστήμονας;

Ανδρέας Ζαμπούκας, protagon.gr

Μερικές σκέψεις με αφορμή το θέμα που έπεσε στις Πανελλαδικές: Πόσο υπεύθυνος είναι ο επιστήμονας για τα επιτεύγματά του; Kαι ποια είναι η ηθική του ευθύνη, όταν ο πολιτικός δεν παίρνει τις σωστές αποφάσεις για να τα χρησιμοποιήσει προς το συμφέρον της ανθρωπότητας;

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ισλάμ και Τουρκοκύπριοι

Παρότι σουνίτες μουσουλμάνοι εντούτοις, ελάχιστοι Τουρκοκύπριοι προσεύχονται συστηματικά σε τζαμί ή νηστεύουν στη διάρκεια του Ραμαζανιού,

Αφιέρωμα (5 άρθρα). Εφημερίδα Πολίτης. ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Αυτά που δεν ξεχνάς από την κηδεία του Μητσοτάκη

Protagon Team

[…]

Η επίσκεψη του Μανώλη Γλέζου. Και τα λόγια του: «Δεν γίναμε οχτροί»… Στην οικία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Λυκαβηττό χτύπησε το κουδούνι την Τρίτη, μία ημέρα μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ηταν ο Μανώλης Γλέζος, που όπως ανέφερε ο «Ελεύθερος Τύπος», κρατούσε ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Ηθελε να τιμήσει τον μεγάλο του φίλο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ανήμερα μάλιστα της επετείου που ο ίδιος μαζί με τον Απόστολο Σάντα είχαν κατεβάσει το 1941 τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη.

[…]

ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης

Αποτέλεσμα εικόνας για ψυχολογική υποστήριξη ⇒ Διανύουμε στα Λύκεια όλης της χώρας, όπως κάθε χρόνο, τη μακρόσυρτη περίοδο των γραπτών εξετάσεων. Ως γνωστόν, φέτος η πολιτεία αποφάσισε για την Τρίτη Λυκείου να προηγηθούν οι ενδοσχολικές εξετάσεις. Οι Πανελλαδικές για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θα ακολουθήσουν. Γενικά, οι εξετάσεις είναι μία διαδικασία μακρόσυρτη και με ψυχικές εντάσεις για τους εφήβους. Οι γονείς, από κοντά, περνούν και εκείνοι τη δικιά τους εξέταση. Δεν υπάρχουν όμως σοβαρά εκπαιδευτικά συστήματα χωρίς κάποιας μορφής αξιολόγηση. Εκ των πραγμάτων, εδώ και δεκαετίες έχουν δημιουργηθεί για τους τελειόφοιτους του Λυκείου «εξετάσεις δύο ταχυτήτων». Από τη μια, οι θεωρούμενες ως πιο εύκολες και εντός του σχολείου (ενδοσχολικές) με θέματα από τους καθηγητές των παιδιών. Με λιγότερο άγχος και πιο «χαλαρές» αφού η ολόχρονη επαφή δασκάλου και μαθητή περιβάλλει, όπως είναι φυσικό, με ανθρωπινότερο τρόπο την εξεταστική διαδικασία. Από την άλλη, οι απρόσωπες και «σκληρές» Πανελλαδικές. Το «σφαγείο» όπως το λένε. Οι λόγοι είναι προφανείς και δεν είναι ανάγκη να επιχειρηματολογήσει κανείς για την πίεση που νιώθει ο υποψήφιος. Αν προσέξει όμως κανείς τα διακινούμενα κάθε χρόνο τέτοια εποχή για το θέμα, θα βρεθεί ενώπιον μίας ορολογίας πολέμου. Ο μαθητής νιώθει να συνθλίβεται απειλούμενος. Οι πανελλαδικές εξετάσεις αντιμετωπίζονται από την κοινωνία ως ασθένεια που πρέπει να περάσει κανείς, ως φυλακή που πρέπει να αντέξει, ως ψυχολογική επίθεση που θέλει τον ειδικό της.

→ Ε λοιπόν, αυτό το τελευταίο είναι που με έκανε να γράψω το σημερινό σημείωμα. Σε όλη την Ελλάδα, όπως και στην πόλη μας, θα ακούσει κανείς για τη  «λειτουργία ανοιχτής τηλεφωνικής γραμμής ψυχολογικής υποστήριξης» όπου «ειδικοί Ψυχικής Υγείας θα βοηθούν τους μαθητές στη διαχείριση του άγχους που βιώνουν κατά την ιδιαίτερη αυτή ψυχοπιεστική περίοδο των Πανελληνίων Εξετάσεων». Αξιέπαινες αυτές οι προσπάθειες αλλά μου θυμίζουν τις λειτουργίες που γίνονται «για να βοηθήσει ο Θεός τα παιδιά να γράψουν». Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε μία μεσσιανική αντίληψη περί επιτυχίας. Στην πρώτη, το θέμα της μελέτης, της μεθοδικότητας και του αγώνα που πρέπει να δώσει ο μαθητής – φοβάμαι ότι θα είναι ο ευκολότερος της ζωής του –  γίνεται δουλειά των άλλων. Το διάβασμα βρε αδελφέ! Δίνεται έτσι η εντύπωση ότι οι τοπικές κοινωνίες κάνουν το καλύτερο δυνατό για την «αρρώστια» αυτών των εξετάσεων. Οι ψυχολογικές υποστηρίξεις με το να γίνονται καθολική ανάγκη, με ανοικτή πρόσκληση ψυχολογικής βοήθειας προς όλο τον μαθητόκοσμο, καταντούν καθεστώς προκαλώντας έτσι περισσότερο άγχος.

→ Μπορεί να κάνω λάθος. Κάτι όμως δεν μου πάει καλά σε αυτή την υπόθεση. Μα θα πείτε, δεν χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη τα παιδιά; Σίγουρα ναι – και κατά περίπτωσιν. Εδώ είναι που καθίσταται ο ρόλος των κοινωνικών λειτουργών κάτι παραπάνω από αναγκαίος. Όχι όμως με το να μετατρέπεται η «ψυχολογική υποστήριξη» σε πρέπει (μαστ) για όλους, όπως το φροντιστήριο, ο καφές στο χέρι  και το κινητό. Τα παιδιά αυτή την περίοδο χρειάζονται ήρεμο κοινωνικό κλίμα, ενθάρρυνση από την οικογένεια, χωρίς πίεση και προτροπή για καταφυγή σε μαγικές λύσεις. Αξιέπαινη και συγκινητική η προσπάθεια των ανθρώπων να βοηθήσουν τα παιδιά. Το ξαναλέω, μπορεί να κάνω λάθος αλλά ας δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος. Στο κάτω κάτω μακάρι να υπήρχε και ψυχολογική υποστήριξη προς τον πολίτη για τα μνημόνια, τη φτώχεια και κυρίως για τα ψέματα των πολιτικών.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Διαδήλωσις ἐν τῷ Παρίσι… ὑπὲρ τῶν ἰχθύων

Διαδήλωσις ἐν τῷ Παρίσι… ὑπὲρ τῶν ἰχθύων.

21 Μαίου 2017

Picture

Χθὲς τῷ Σαββάτῳ, τῇ “Εὐρωπαίῃ τῆς Θαλάττης Ἡμέρᾳ“, διαδήλωσις ἐγένετο ἐν τῇ τῆς Γαλλίας πρωτευούσῃ, οὐ μὴν ὑπὲρ τῶν παίδων οἳ ἐν τοῖς πολέμοις ἀποθνῄσκουσιν ἢ ὑπὲρ τῆς δημοκρατίας… ἀλλὰ ὑπὲρ τῶν ἰχθύων.

οἱ διαδηλοῦντες, τοὺς ἰχθῦς μιμεῖσθαι βουλόμενοι, τὸ σῶμα θαλαττίῳ χρώματι ἐπιχρισάμενοι καὶ δίκτυα περιβαλομένοι, χαμαὶ ἔκειντο (οὕτως ὡς δυνάμεθα ἐν τῇ φωτογραφίᾳ ἰδεῖν), ἐβούλοντο γὰρ ἐπιδεῖξαι ὅτι οὐ μόνον τὰ ζῷα θηρευόμενα ἀλλὰ καὶ οἱ ἰχθύες ἁλιευόμενοι μάλιστα πάσχουσιν. κατὰ τὴν Ἀλεξάνδρα Βλᾶγκ, ἡ τῆς ἑταιρείας  Vegan Impact πρόεδρος, πάντες οἱ ὑπὲρ τῶν τῶν ζῴων δικαίων μαχόμενοι ἀεὶ τῶν ἰχθύων ἐπιλανθάνονται, εἶπε δὲ καὶ ὅτι οἱ μὲν χορτοφάγοι, κρέας ἐσθίειν οὐ βουλόμενοι, “εἰς τοὺς ἰχθῦς φεύγοιεν“, τοῦτο δὲ τὸ αὐτὸ εἴη.

τῆς διαδηλώσεως τελευτησάσης, ἡ Α. Β. ἄγγελμα τοῖς τε παροῦσι καὶ τοῖς δημοσιογράφοις ἀνέγνω καθ’ ὃ οἱ μὲν Γάλλοι ἄγαν ἰχθύος ἐσθίουσιν, ἕκαστος ἄθρωπος τριάκοντα πέντε χιλιόγραμμα κατ’ ἐνιαυτόν (τοῦτο δὲ τὸ αὐτό ἐστι καὶ ἑκατὸν γραμμάρια καθ’ ἡμέραν), πολλοὶ δὲ ἔμπειροι ἤδη εἶπον ὅτι τῷ μὲν 2050ῷ ἔτει οἱ ὠκεανοὶ ἴσως κενοὶ ἰχθύων κείσοιντο, δέοι δὲ τούτῳ τέλος ἐπιθεῖναι, οἱ γὰρ ὠκεανοὶ οὐχ οἷοί τ’ εἴεν τοῖς ἀνθρώποις τοσαῦτα ὅσων δεόμεθα παρέχειν.

http://www.akwn.net/
Posted in Uncategorized | Leave a comment

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων

http://www.pontos-news.gr

[…]

Γιατί η πολιτική της Γενοκτονίας δεν τελείωσε το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης. Συνεχίστηκε το 1942 με το Βαρλίκ Βεργκισί, το 1955 με τα Σεπτεμβριανά, το 1964 με τις απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης, το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο, με την «εξαέρωση» των 20.000 εγκλωβισμένων στα Κατεχόμενα, με τις απαράδεκτες διεκδικήσεις στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.

[…]

ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Πάθος και ενδιαφέρον για διδασκαλία

Γιώργος Σταματόπουλος, Εφημερίδα των Συντακτών, 15/05/2017

[…]

«Η εκπαίδευση θα πρέπει πάντα να στοχεύει στην αποφοίτηση νέων με αρμονική προσωπικότητα και όχι εξειδικευμένων ατόμων… Η ανάπτυξη ανεξάρ­τητης σκέψης και ανεξάρτητου κριτικού πνεύματος θα έπρεπε να κατέχει πρωταρχική θέση και όχι η απόκτηση εξειδικευμένων γνώσεων».

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ.

Posted in Uncategorized | Tagged | 3 Σχόλια

Κοπέλες με μαντίλα

Αριστείδης Χατζής, protagon.gr

[…]

Κάθε φορά που ακούω επιχειρήματα υπέρ της απαγόρευσης της μαντίλας αναρωτιέμαι για το θράσος αυτών που τα υποστηρίζουν. Χρειάζεται θράσος για να ισχυρίζεσαι σοβαρά ότι ξέρεις καλύτερα εσύ τι θα πρέπει να φοράνε (ή να μην φοράνε) στο κεφάλι τους εκατομμύρια γυναίκες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Χρειάζεται θράσος για να έχεις αυτήν την ατράνταχτη βεβαιότητα ότι γνωρίζεις καλύτερα απ’ αυτές αν οι επιλογές τους είναι ελεύθερες ή αποτέλεσμα καταναγκασμού. Χρειάζεται επίσης αφάνταστη διανοητική επιπολαιότητα για να τις αντιμετωπίζεις αποκλειστικά ως απλοϊκά υποζύγια σε κοινωνικούς ρόλους και όχι ως ξεχωριστά και πολύπλοκα άτομα με δική τους βούληση που ίσως (ίσως!) εσύ δεν μπορείς να κατανοήσεις.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Αναζητώντας τον Φοίβο

 ⇒ Εξαιρετική ήταν, κατά γενική ομολογία, η θεατρική παράσταση «Αναζητώντας τον Φοίβο» που δόθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου από παιδιά της πρώτης και δευτέρας τάξης (08/05/2017). Η ανήσυχη συνάδελφος φιλόλογος Ειρήνη Βεληβασάκη είχε την πρωτότυπη ιδέα μέσα από ένα έξυπνο και περιεκτικό κείμενό της να εξάρει, όπως νομίζω, τόσο τη σημασία της Φιλοσοφίας για την πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου όσο και να δείξει την ψευδεπίγραφη διχοτόμηση της γνώσης σε θεωρητική και θετική, που τόσο πολύ ταλαιπωρεί το ελληνικό σχολείο. Η ιδέα της κ. Βεληβασάκη ήταν να προτείνει με ποιο τρόπο ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί: Επιστρέφοντας στην πηγή της γνώσης, με την αγάπη δηλαδή προς την ανθρωπιστική και κλασική παιδεία. Να πώς:

→ Με ένα ονειρικό (κυριολεκτικά) ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα μια ομάδα παιδιών γνωρίζει – μέσω «τηλεμεταφοράς» ας πούμε – τον ανεκτίμητο εκείνο φιλοσοφικό πλούτο των προγόνων μας και τις σύγχρονες επιστημονικές του προεκτάσεις. Το ίδιο ακριβώς ισχυρίζεται (προσπαθώντας να συνδυάσει φιλοσοφία και κβαντική φυσική σε μία δημιουργική εργασία) ο «σπασίκλας» και ως εκ τούτου απομονωμένος από την ομάδα των «νταήδων» του σχολείου μαθητής Φοίβος. Τελικά, όλα οδηγούνται στην ψυχική κάθαρση και στο σπάσιμο των αλυσίδων του εγωισμού και της αμάθειας.

→ Το ευφάνταστο αυτό σενάριο ανέλαβε να το ανεβάσει στη σκηνή η ενθουσιώδης συνάδελφος, επίσης φιλόλογος, Μαρία Φούρφη. Η κ. Φούρφη, με τη δηλωμένη αγάπη της προς το θέατρο, κατάφερε με τις σκηνικές της οδηγίες να εμπνεύσει τα παιδιά στους ρόλους τους για να εισπράξουν στο τέλος ένα παρατεταμένο και επάξιο χειροκρότημα. Η κ. Βεληβασάκη, η κ. Φούρφη αλλά και ο υποδιευθυντής κ. Τσαλουχίδης αφιέρωσαν ώρες πολλές εκτός του ωραρίου λειτουργίας του σχολείου για να μας προσφέρουν αυτό το πρωτότυπο θέαμα. Είναι και μία απάντηση για το ρόλο του δημόσιου σχολείου. Συγχαρητήρια θερμά και ειλικρινή. Ξανά ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, στην ελπίδα αυτού του τόπου. Καλή πρόοδο να έχουν, με τους γονείς τους να τα χαίρονται. Tα ονόματά τους στη φωτογραφία, στην αρχή του κειμένου (πατήστε για μεγέθυνση).

Μερικά αποσπάσματα:

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Το αγγλικό εκείνο μήλο

⇒ Ο καλός και πάντα σαφής στις απόψεις του συνάδελφος Φυσικός Νίκος Παπαντωνάκης παρουσίασε (στην αίθουσα εκδηλώσεων του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου, 04/05/2017) ως αποτέλεσμα δημιουργικής εργασίας, μία θεατρική παράσταση με ομάδα παιδιών της Α’ Λυκείου με θέμα «Το αγγλικό εκείνο μήλο» του Ανδρέα Ι. Κασσέτα. Συγχαρητήρια στα παιδιά και στον κ. Παπαντωνάκη ο οποίος δεν μπορεί να κρύψει (και δικαιολογημένα) το θαυμασμό του για τον αγαπημένο του δάσκαλο Κασσέτα. Τυχεροί δάσκαλοι και ακόμα πιο τυχεροί οι μαθητές τους που παρακινούν τη σκέψη να κινηθεί σε άλλες διαστάσεις,  εκτός ορίων και περιορισμών. Να τη εννοώ:

→ Για τη Φυσική, χώρος και χρόνος είναι μεγέθη συσχετιζόμενα. Θεωρία της σχετικότητας γαρ. Εννοείται ότι όπου ομιλεί η επιστήμη, οι υπόλοιποι ακούμε. Από την άλλη, σχετικότητα και βαρύτητα είναι έννοιες με πολύ διαφορετικό περιεχόμενο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Για όλους εμάς – που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με το εισαγόμενο που μας προσφέρουν εν αρχή οι αισθήσεις για να αναλάβει μετά ο νους – τα πράγματα είναι πιο βέβαια. Ο χώρος γίνεται έτσι ντε φάκτο το κατ’ εξοχήν αντικειμενικό μέγεθος. Σκεφτείτε μόνον ότι υπάρχουν αρχιτέκτονες του χώρου αλλά όχι και του χρόνου. Η κίνηση στο χώρο γίνεται ευκολότερα αντιληπτή. Εδώ υπάρχει άλλη σχέση. Ας πάρουμε τις περιπτώσεις υγιών και υπό κανονικές συνθήκες διαβιούντων ανθρώπων, που δεν εξωθούνται δηλαδή από εξωγενείς παράγοντες ώστε να επηρεάζεται η αντίληψή τους για τα δύο μεγέθη (δεν περιμένουν πότε θα τελειώσει το μαρτύριο της βασάνου – ούτε αγωνιούν  για το πόσο γρήγορα φεύγουν οι χαρές…). Όσο πιο γρήγορα κινείται κανείς στο χώρο, τόσο πιο αργά κινείται ο χρόνος. Σκεφτείτε. Όταν ήσασταν μικροί και αεικίνητοι, το σαββατοκύριακο κρατούσε πολύ και το καλοκαίρι ήταν ατέλειωτο… Όσοι όμως είμαστε τώρα σε μεγάλη ηλικία, και σίγουρα με λιγότερη κίνηση από όση τα παιδιά, πόσες φορές δεν είπαμε «πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια!». Αντίθετα λοιπόν εδώ, όσο πιο αργή η κίνηση στο χώρο, τόσο πιο γρήγορα φεύγει ο χρόνος. Για αυτό λένε και πολλοί ότι με τα ταξίδια, την κίνηση δηλαδή στο χώρο, ζει κανείς πιο πολύ. Και εάν, σύμφωνα με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας, τα μήκη είναι μικρότερα για τον ταχύτερο παρατηρητή, για τη θεωρία της ζωής ο χρόνος είναι αργότερος για τον πιο ευκίνητο παρατηρητή.

→  Οι παραπάνω σκέψεις ίσως δεν έχουν καμία αξία, πολύ περισσότερο που ως παρατηρητές κινούμαστε στην πράξη διαφορετικά ο ένας από τον άλλο. Είναι όμως ένας τρόπος του φιλοσοφείν που επιμένει ότι αξία δεν έχει εκείνο που μαθαίνεις για το τι λένε οι άλλοι αλλά αυτό που είσαι εσύ σε θέση να πεις. Όπως ολοχρονίς λέγαμε και στο μάθημα της Φιλοσοφίας με τα παιδιά της Β’ Λυκείου.

Μερικά αποσπάσματα:

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | 1 Comment

Η επιλογή των διευθυντών σχολείων και ο αντισυνταγματικός νόμος του 2015

⇒ Σημερινό ομότιτλο άρθρο μου στην εφημερίδα «Πατρίς»

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Αυτοί που επιθυμούν να έχουν δίκιο

 ⇒ Στην προτελευταία μου ανάρτηση – με αφορμή τον σύμφωνα με τους δικαστές του Συμβουλίου της  Επικρατείας (ΣτΕ) αντισυνταγματικό πλέον νόμο με τον οποίο έγιναν οι κρίσεις των διευθυντών των σχολείων το 2015 – διαπίστωνα ότι στην πατρίδα μας υπάρχει, για να το πω εδώ με άλλα λόγια, έλλειμμα δημοκρατίας και περίσσευμα επιβολής προς τους άλλους, όχι μόνον εντός του γνωστού φασιστικοναζιστικού χώρου. Το «ηθικό πλεονέκτημά» σου (αν υπάρχει ολότελα) δεν το διατυμπανίζεις ως κεκτημένο ούτε το περιφέρεις δίκην δίσκου αλλά αφήνεις τους άλλους να το γνωρίσουν στην πράξη – για να σου το αναγνωρίσουν δικαιωματικά στο τέλος. Εν προκειμένω, το πρωθυπουργικό πάλαι ποτέ σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» προδίδει με το χειρότερο τρόπο την απειλητικότερη δυνατή εξουσιαστική νοοτροπία περί κοινωνικής δικαιοσύνης εν ονόματι της ιδιωτικής λογικής. Η ισότητα και η αξιοκρατία όμως μένουν τότε ένα γράμμα κενό, δυστυχούσες μεταξύ της ημιμαθούς απόρριψης του παρελθόντος των «κακών άλλων» και της εύκολης δικαιολογίας για κάθε ανεκπλήρωτή σου υπόσχεση. Ημιμάθεια τελικά ή πλήρης αμάθεια; Αντιγράφω από τον αδαή δάσκαλο του Ζακ Ρανσιέρ:

«Συνεπώς δεν αναρωτιόμαστε καθόλου για το ποιοι θα ήταν οι νόμοι των συνετών, οι δικαστές, τα κοινοβούλια και τα δικαστήριά τους. Ο άνθρωπος που υπακούει στη λογική δεν έχει ανάγκη ούτε νόμους ούτε δικαστές. Ήδη οι Στωικοί το γνώριζαν: η αρετή που γνωρίζει τον εαυτό της, η αρετή της αυτογνωσίας είναι η καθοδηγητική δύναμη όλων των άλλων αρετών. Όμως εμείς γνωρίζουμε ότι αυτή η λογική δεν είναι προνόμιο των συνετών. Δεν υπάρχουν παράφρονες εκτός από αυτούς που υποστηρίζουν την ανισότητα και την κυριαρχία, αυτούς που επιθυμούν να έχουν δίκιο. Η λογική αρχίζει εκεί που σταματούν οι λόγοι που συγκροτήθηκαν με σκοπό να έχουν δίκιο, αρχίζει εκεί που αναγνωρίζεται ισότητα: δεν πρόκειται για ισότητα θεσπισμένη από το νόμο ή με τη βία, ούτε για ισότητα που γίνεται παθητικά δεκτή, αλλά για την ισότητα στην πράξη, που επιβεβαιώνεται σε κάθε βήμα των περιπατητών – οι οποίοι στη συνεχή τους προσήλωση στον εαυτό τους και στην ακατάπαυστη περιστροφή τους γύρω από την αλήθεια – βρίσκουν τις κατάλληλες φράσεις για να γίνουν κατανοητοί από τους άλλους.»

[Ζακ Ρανσιέρ, Ο αδαής δάσκαλος· πέντε μαθήματα πνευματικής χειραφέτησης, μτφρ. Δάφνη Μπουνάνου, εκδόσεις Νήσος 2008, σ. 68]

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment