Κατά τη γνώμη μου, η αλλαγή αυτή είναι ανούσια και επιβλαβής, άρρηκτα συνυφασμένη με τις ιδεοληπτικές αγκυλώσεις του Υπουργού Παιδείας. Οι υποψήφιοι, λειτουργώντας ωφελιμιστικά, δε θα δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο πρωτότυπο κείμενο και στην νεοελληνική του απόδοση, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν προβλήματα στην κατανόηση των ερμηνευτικών σχολίων. Έπειτα, το ίδιο το νόημα του γνωστού μέρους των Αρχαίων Ελληνικών είναι να έρθουμε σε επαφή όχι μόνο με τις φιλοσοφικές ιδέες του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αλλά και με τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής τους. Τον χειμαρρώδη, έντονα λογοτεχνικό, θεατρικό και ποιητικό πλατωνικό (διά)λογο από τη μία, την απλή, αδογμάτιστη, εμπειρική και μεθοδική σκέψη του Αριστοτέλη από την άλλη. Για αιώνες τώρα οι δύο αυτοί φιλόσοφοι θεωρούνται συγγραφικές μεγαλοφυΐες και το αισθητικό αποτέλεσμα των έργων τους είναι αντικείμενο θαυμασμού ως και τις μέρες μας. Αυτό τώρα θα χαθεί.

Ας θίξω και τα περί αποστήθισης: κανείς νοών μαθητής δεν παπαγαλίζει τη μετάφραση του διδαγμένου κειμένου. Μπορώ να το βεβαιώσω ο ίδιος, ων φετινός υποψήφιος στο πεδίο των Ανθρωπιστικών Σπουδών. Αντιθέτως, και εγώ και οι συμμαθητές μου διαβάζαμε το πρωτότυπο και εν συνεχεία τη μετάφραση, κατανοώντας το νόημα, δίχως να αποστηθίζουμε λέξη προς λέξη. Ύστερα από μερικές αναγνώσεις, η νεοελληνική απόδοση εξάγεται αβίαστα, δίχως να χρειαστεί απομνημόνευση, πόσω μάλλον παπαγαλία(όπως συμβαίνει στην επάρατη Ιστορία). Άλλωστε, η τριβή με το πρωτότυπο γνωστό κείμενο και τη μετάφρασή του συνεπικουρεί την ικανότητα του μαθητή στην απόδοση του αδιδάκτου.

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, η κατάργηση της μετάφρασης του γνωστού είναι -κατ’ εμέ- ατυχής. Αν πραγματικά θέλουν να κάνουν κάτι για την παπαγαλία, οφείλουν να στρέψουν το βλέμμα τους στην Ιστορία. Τα αρχαία μια χαρά είναι. Εξετάζουν και τη δυνατότητα αποστήθισης(κακά τα ψέματα, είναι απαραίτητη για την αφομοίωση γνώσεων και τη διάκριση των διαβασμένων από τους αδιάβαστους) και την ικανότητα κατανόησης αφηρημένων θεωρητικών εννοιών και την οξυδέρκεια/κρίση τού υποψηφίου. Η μόνη εν δυνάμει βελτίωση που επιδέχεται το μάθημα είναι η επιπλέον μοριοδότηση της μετάφρασης του άγνωστου κειμένου και ο εξοβελισμός των γραμματικών ασκήσεων(εκεί κι αν υπάρχει παπαγαλία και έλλειψη ουσίας!). Εξάλλου οι γραμματικές γνώσεις του υποψηφίου εξετάζονται και κατά την απόδοση του αδιδάκτου.