Καλημέρα σας! Για τη νομική διάσταση του ζητήματος, δεν έχω να πω κάτι, ούτε μπορώ βεβαίως να διαφωνήσω. Δεν είμαι άλλωστε και νομικός. Επιμένω όμως ότι το nationality δεν είναι θέμα μια απλής απόδοσης στη μετάφραση. Υπάρχουν εγγενείς συνυποδηλώσεις στις λέξεις. Ο προβληματισμός μου είναι γλωσσικός. Και ο ίδιος, άλλωστε, ο όρος “ιθαγένεια” έχει την έννοια του ντόπιου. Δεν είναι απλά υπηκοότητα. Το γεγονός ότι στη Χάρτα δεν προτιμήθηκε άλλος όρος, παρά το nationality, με προβλημάτισε πολύ. Ξεκινώ πάντα από τη χρήση του nationality και από τα συμπαρομαρτούντα που επικαλύπτει. Άλλοι το λένε υπηκοότητα (π.χ. Κύπρος, Γερμανία – στη μεγάλη Βρετανία, κάτω από το nationality, αναγράφεται British citizen) και άλλοι ιθαγένεια στη μετάφραση. Win win situation. Γι’ αυτό είπα ότι δώσαμε κάτι παραπάνω. Στο κάτω κάτω, ζήτημα ανταπόκρισης ή όχι στο δικαίωμα του nationality υφίσταται μόνον από το κράτος προς το οποίο απευθύνεται ο ενδιαφερόμενος. Γιατί έπρεπε να υπάρχει και η δική μας συναίνεση; Διακρατικές-διεθνείς συμφωνίες, θα πει κανείς. Δεν κάνω πολιτικό σχόλιο. Γιατί οι φίλοι μας να ζητάνε να τους “επιτρέψουμε” κάτι που είναι δική τους αρμοδιότητα; Εάν συμβάδιζε με το επίθετο του ονόματος “Βόρεια Μακεδονία” θα ήταν αυτονόητο. Νομίζω όμως, επειδή ακριβώς ο συνδυασμός του macedonian με το natiοnality υπερβαίνει τα σύνορα, εδώ ακριβώς θεωρώ ότι υπάρχει θέμα.

Καλημέρα! Σίγουρα. Το ερώτημά μου ήταν ρητορικό. Νιώθω, πάντως, ότι μόνον η “ελλαδίτικη” ταυτότητά μου με προσδιορίζει ως Έλληνα. Είναι αυτό το ίθα- και η ετυμολογία του. Ένα σκαλί πιο πάνω. Στην κυπριακή αναγράφεται “υπηκοότητα”. Το υπηκοότητα” της κυπριακής με προσδιορίζει μόνον ως πολίτη του κυπριακού κράτους. Όπως και τους Τούρκους – Κυπρίους της Κύπρου. Όπως το Staatsangehoerigkeit.

Καλημέρα. Νομίζω ότι εξηγούνται αυτά στην εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών. Αν δεν κάνω λάθος, εσείς έχετε δύο υπηκοότητες/ιθαγένειες.

Σας ευχαριστώ και εγώ κ. Σαραντάκο που προχωράτε τη συζήτηση. Το θέμα που έθιξα δεν είναι μεταφραστικό. Πουθενά δεν αμφέβαλλα για τη επίσημη μετάφραση του nationality και τις νομικές δεσμεύσεις που συνεπάγεται. Η ένστασή μου, με την αναφορά στην Οικουμενική διακήρυξη, ξεκινά από το σημαινόμενον του ίδιου του κειμένου και όχι από το σημαίνον που επιλέγεται στην ελληνική μετάφραση. Κάτι δηλαδή (ξαναλέω) που είναι βασικό ατομικό ανθρώπινο δικαίωμα και το κάνει ο καθείς ό,τι και όπως θέλει, έρχεται σε αντίθεση με το citizenship – Staatsangehoerigkeit, τα οποία δεν είναι θέμα ατομικής βούλησης αλλά υπόθεση κρατικής νομολογίας. Τα δεύτερα έχουν περιορισμούς, το πρώτο όχι. Έτσι εύκολα ικανοποιείται το δικαίωμα στην ιθαγένεια; Ξέρουμε τις δυσκολίες. Επαναλαμβάνω: όπως περιγράφεται στη διακήρυξη. Το ατομικό αυτό ανθρώπινο δικαίωμα, με τη ντε φάκτο επιλεγείσα μετάφραση του nationality, παραχωρήθηκε σε μία κρατική οντότητα, η οποία μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει με τη βούλα της Οικουμενικής διακήρυξης. Μεταφέροντας το ατομικό στο συλλογικό. Άλλο τα άτομα όμως και άλλο οι λαοί. Δεν θα επιχειρηματολογήσω για τα παρεπόμενα. Και προς Θεού. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό υπόβαθρο στη συλλογιστική μου. Ούτε κάνω ιστορία. Πέρα από μεταφράσεις: εγώ τελικά έχω δύο εθνικότητες, δύο ιθαγένειες, δύο υπηκοότητες; Η μήπως το πρόβλημα λύνεται εύκολα, επειδή δεν θα πρέπει να έχω καμία εθνικότητα; Η απόδοση δηλαδή του natiοnality, μια χαρά συμβαδίζει με τα έθνη-κράτη. Και έτσι τελειώνουμε. Μας καλύπτει; Με τις ευχαριστίες μου και πάλιν.

Κύριε Κωνσταντίνου, κάποιος σχολιαστής με παρέπεμψε στο κείμενό σας. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια αλλά νομίζω ότι έχετε λάθος να αποδίδετε “εθνικότητα” το nationality.

Το ίδιο το επιχείρημά σας στρέφεται εναντίον σας. Επικαλείστε το άρθρο 15 της Οικουμενικής διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, που λέει:

1) “Everyone has the right to a nationality”

2) “No one shall be arbitrarily deprived of his nationality nor denied the right to change his nationality”

Όμως η επίσημη μετάφραση του άρθρου, από τον ιστότοπο της Ύπατης Αρμοστείας,
https://www.ohchr.org/EN/UDHR/Pages/Language.aspx?LangID=grk
λέει:

ΑΡΘΡΟ 15

Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.
Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

Βλέπετε λοιπόν ότι στις επίσημες αποδόσεις το nationality αποδίδεται ιθαγένεια.