Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Δεν μου αρέσει καθόλου που σε λίγες μέρες θα κλείσουμε για τις διακοπές των Χριστουγέννων, αφού πρακτικά θα περιοριστώ πλέον στο σπίτι. Το εννοώ. Από τότε που λείπουν τα παιδιά από τις αίθουσες, μέσα σε αυτή τη θλίψη και το διάχυτο φόβο λόγω της πανδημίας, ερχόμαστε στο καλό μας σχολειάκι οι συνάδελφοι, όσοι ερχόμαστε, κάνουμε τα διαδικτυακά μας μαθήματα -δουλεύω και εγώ στο γραφείο για την καθημερινή διεκπεραίωση των τρεχουσών υποθέσεων- ενώ στα διαλείμματα παίρνουμε καμιά ανάσα με τις συζητήσεις, τις απόψεις και το χιούμορ μας. Να πω και ότι τα αλμυρά φιστίκια συχνά συνοδεύουν την πρόθυμη παρέα. Σήμερα όμως είχα τη φαεινή ιδέα να προτείνω σε κάποιον … να τα ξεφλουδίζει ώστε να μη χάνουμε χρόνο και μάλιστα να τηρούμε αμέσως τις αποστάσεις!

– «Και πώς θα ονομάσουμε, κ. διευθυντά, τη νέα εξωδιδακτική εργασία», ρώτησε κάποιος με ένα υποφώσκον πειρακτικό μειδίαμα.

Η απάντηση ήρθε εκ των πραγμάτων αβίαστα:

– «Φιστίκ αγουέι!»

Δεν έχω δίκαιο λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, να στεναχωριέμαι που θα κλείσουμε σε λίγες μέρες για τις διακοπές των εορτών;

Το νέο Ανατολικό Ζήτημα ξεδιπλώνεται με όλη του την ένταση ενώπιον της Ευρώπης. Τα ολόφρεσκα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη νεοοθωμανική Τουρκία είναι μεν στα λόγια καλύτερα από πριν αλλά στην πράξη χειρότερα. Ο Τούρκος, που μπορεί να συνεχίζει ανενόχλητος τα πικνίκ, δεν απειλεί μόνον εμάς. Ούτε η κυβέρνηση μπορεί να δικαιολογεί, ούτε η αντιπολίτευση να κατηγορεί. Διαχρονικά, εγκλωβίζουμε τη στρατηγική μας ατολμία μεταξύ πολιτικών συμμαχιών και οικονομικής ανάγκης. Σκληρή αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη δεν είναι ένα ομόσπονδο κράτος που διαμορφώνει κοινή εξωτερική πολιτική αλλά μια γερμανοκρατούμενη Ένωση με κυνικά συμφέροντα. Και αυτό ισχύει για όλους, μηδέ ημών εξαιρουμένων – το γνωρίζουμε. Από τη μια θα καλοδεχόμαστε συνεχώς τα φανταστικομμύρια των διαφόρων Ταμείων και από την άλλη θα ξοδεύουμε εξ ανάγκης σε νέα οπλικά συστήματα, κρατώντας τις ένοπλες δυνάμεις διαρκώς σε ετοιμότητα. Ισοζύγιο τζίφος. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος μετάθεσης εθνικών προβλημάτων που αχρηστεύει την όποια πρόθεση για δικαίωμα βέτο. Αυτό είναι που δεν μπορούν να «κατανοήσουν» περισπούδαστοι αναλυτές, περιφερόμενοι μεταξύ ενός «θα δούμε» και «πόλεμο θα κάνουμε;». Κανείς δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος με αυτή την κατάσταση εξάρτησης.

Το πρωί, στο τηλεμάθημα της Ιστορίας του νεότερου και του σύγχρονου κόσμου της Γ’ Λυκείου μιλήσαμε για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας κατά τον 19^ο αιώνα και για το κίνημα στου Γουδή. Κοινή συνισταμένη των μεγάλων εκείνων προσπαθειών, τόσο του Τρικούπη όσο και του Βενιζέλου, ήταν μεταξύ άλλων και η αναδιοργάνωση του στρατού και του στόλου. Εκσυγχρονισμός δια της ισχύος. Έτσι μπόρεσε η Ελλάδα να μεταμορφωθεί στη φοβερή πεντηκονταετία 1897-1947. Οι παραλληλισμοί αναπόφευκτοι. Σήμερα που η απειλή από τον Τούρκο είναι αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα δεν αρκούν πλέον οι πολυδιαφημιζόμενες πολιτικές συμμαχίες αλλά ούτε και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Συμπέρασμα: Εάν έχεις στρατιωτική αποτρεπτική δύναμη μπορείς να κοιμάσαι σχετικά ήσυχος. Χρειαζόμαστε ένα διαφανές και ανταποδοτικό Ταμείο Εθνικής Άμυνας τώρα, σε ένα μεγαλόπνοο σχέδιο ανάπτυξης της ασυγχώρητα παραμελημένης εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας ως όχημα και για την οικονομική ανάκαμψη. Είναι θέμα ψυχρής λογικής για μια αναγκαία προετοιμασία. Δεν θα πάμε να βρούμε τα ζόρικα, αυτά είναι που θα μας κτυπήσουν μεγαλοπρεπώς απρόσκλητα την ξεκλείδωτη πόρτα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας (ο οποίος πρέπει να απεγκλωβιστεί επιτέλους από τις παγίδες των ατέλειωτων συνομιλιών και των «νέων» ιδεών) να ασκήσουν το δικαίωμα ΒΕΤΟ στην αυριανή Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εάν δεν αποφασιστούν ουσιαστικές κυρώσεις εναντίον της αχαλίνωτης Τουρκίας. Να το πράξουν χωρίς κανέναν εθνικό δισταγμό, εάν η κυνική και αμετανόητη Γερμανία (και οι χώρες που συντονίζει) μαζί με όλα τα υπόλοιπα πεκινουά δεν σταματήσουν τους συμφεροντολογικούς έρωτες με την ισλαμοφασιστική Τουρκία – η οποία Τουρκία εξευτελίζει την Ευρώπη διά της κατοχής (εδώ και σαράντα έξι χρόνια) του τριάντα οκτώ τοις εκατό της Κύπρου, που συνεχίζει τις απειλές, τους τσαμπουκάδες και τις αγριάδες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Μια Τουρκία που δεν χορταίνει να παίρνει από παντού, που έχει το ατιμώρητο θράσος να κουνά στους Ευρωπαίους το δάχτυλο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και να εκβιάζει. Το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να πέσει η Τουρκία στην αγκαλιά της Ρωσίας είναι αστείο! Οι δυο τους συνεργάζονται ήδη από χρόνια άψογα. Όταν εδώ και μήνες ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο, δεν είναι μόνο θέμα αξιοπρέπειας να πούμε ΟΧΙ αλλά και κίνηση πρακτικής ενέργειας για την απόκρουση της αρπακτικής  απειλής. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη. Φτάνει πια η πολιτισμένη κοροϊδία, τι χειρότερο θα πάθουμε;