Tο καλάθι της νοικοκυράς και του νοικοκύρη

Σαββατιάτικα ψώνια, στο σούπερ μάρκετ. Κοιτάζουμε στα ράφια την ταμπέλα με «το καλάθι του νοικοκυριού».

Πρώτα σχολιάζει η σύζυγός μου -οι γυναίκες σε τέτοια θέματα είναι συνήθως πιο σβέλτες- και μου λέει: Εμένα πάντως, που νιώθω αρχόντισσα στο σπίτι μου, θα με τιμούσε και θα με κολάκευε πάρα πολύ, εάν έγραφε «το καλάθι της νοικοκυράς». Τώρα που το σκέφτομαι, της λέω, το ίδιο θα ένιωθα και εγώ, εάν διάβαζα «το καλάθι του νοικοκύρη». Τι ωραίο θα ήταν, συμφωνήσαμε, εάν διαβάζαμε «το καλάθι της νοικοκυράς και το νοικοκύρη»! Θα ερχόντουσαν τα ανθρώπινα πιο κοντά. Συνειρμικά, η συζήτηση στράφηκε ύστερα γύρω από τη σύγχρονη σπουδή για ουδετερική «ισότητα» στην αποτύπωση της γλώσσας, κάτι που παρεμπιπτόντως μας αφήνει και τους δύο παγερά αδιάφορους – αν δεν μας προκαλεί θυμηδία κιόλας. Γιατί, όταν τελειώνουν τα ψώνια μέσα στους δαιδάλους της ακρίβειας, τα χέρια της κάθε νοικοκυράς και του κάθε νοικοκύρη είναι που γεμίζουν (αν γεμίζουν …) το «καλάθι». Το «νοικοκυριό» απλά περιμένει. Ουδέτερο.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Τελευταία απόστροφος

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι ένας μικρός γυναικείος θεατρικός μονόλογος του Μάριου Λεβέντη (ΜΛ). Η Μαργαρίτα (Μ) -μια γυναίκα πρώην υπάλληλος σε ταξιδιωτικό γραφείο και με τον αγαπημένο της ίσως για πάντα μακριά- το βράδυ της Πρωτοχρονιάς κάλεσε κόσμο στο σπίτι της για το ρεβεγιόν. Παρά τις μεγάλες της προσδοκίες όμως, κανείς δεν εμφανίσθηκε. Αυτό είναι το έναυσμα για να ριχτεί σε έναν εσωτερικό διάλογο-μονόλογο με τον εαυτό της. Η ηρωίδα αντί να κατηγορεί τους προσκεκλημένους βρίσκει τρόπους να τους δικαιολογεί για την απουσία τους, με την αγαπητική ματιά της στην τραυματισμένη και μοναχική για τους ανθρώπους εποχή. Ύστερα στρέφεται προς τις ευθύνες του εαυτού της και αναπολεί τη ζωή της, για να βαδίσει τελικά την οδό της κάθαρσης που περνά από διάφορα στάδια. Με ενέσεις αυτοελέγχου και παρελθοντικών αναδρομών ερμηνεύει την απουσία των άλλων. Υποκύπτοντας στην ανάγκη του εσωτερικού ταξιδιού νιώθει το αίσθημα του κενού και της κωμωδίας, για να αποκαλυφθεί στο τέλος διάπλατα με τον έρωτά της που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Η απόφαση για μια νέα αρχή είναι πλέον για την ηρωίδα μονόδρομος.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Περί Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού

Ούτε τον Μητροπολίτη Αργολίδας γνωρίζω, αλλά ούτε και τον παπά Δημήτρη των Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού. Ξέρω όμως ότι στο συγκεκριμένο προσκύνημα συρρέουν, σε δύσκολους καιρούς, πολλοί άνθρωποι που αναζητούν, κατά την πίστη τους, ένα πνευματικό αποκούμπι. Το τι είναι ή δεν είναι θαύμα, δεν ορίζεται διά της λογικής. Είναι προσωπικό βίωμα που το πλησιάζει κανείς καθώς νομίζει και το κάνει ο,τι θέλει. Γι’ αυτό, Δέσποτά μου, δεν κατανοώ διά ποίας εγκεφαλικής μεδόθου καταλήξατε στο συμπέρασμα ότι εκεί δεν γίνονται θαύματα. Λέω αμέσως ότι το ίδιο ακριβώς θα ρωτούσα και εάν λέγατε ότι γίνονται. Μήπως εννοείτε ότι δεν γίνονται θαύματα γενικώς; Εκτός και εάν ελέγχεται ο ιερέας, επειδή έχετε πληροφορίες ότι εκμεταλλεύεται τον κοσμάκη ή επειδή χρηματίζεται ή κάνει κακό στους ανθρώπους. Τότε όμως να επέμβει η πολιτεία, η οποία ασφαλώς θα ενημερώθηκε, όπως και πρέπει, εάν υπάρχουν στοιχεία. Άστε τους αρρώστους, τους δυστυχισμένους, τους μοναχικούς, τους απογοητευμένους, τους όποιους κι όποιους, να διαχειριστούν μόνοι τους τη ψυχή τους. Θεματοφύλακες εδώ δεν χωράνε. Εκτός και εάν η ενόχληση είναι επειδή κάποιες εκκλησίες γεμίζουν, ενώ άλλες έχουν τα στασίδια τους άδεια – και όχι μόνον. Έτσι τα βλέπω.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Πέρασα κύριε, δεν πέρασα;

Μόλις που είχα στείλει σήμερα ηλεκτρονικά την τελική βαθμολογική ενημέρωση στους γονείς των παιδιών της Α’ και Β’ Τάξης (προφορικά, γραπτά, Γενικός Μέσος Όρος έτους) και να σου ο ζωηρός μαθητής κατέφθασε κιόλας στο σχολείο καταϊδρωμένος, ανήσυχος, νευριασμένος, αλλά όμως εμφανώς χαρούμενος. Όρμησε στο γραφείο μου φουριόζος. Χωρίς να πει τίποτε άλλο φώναξε: «πείτε κύριε στη μάνα μου ότι πέρασα, γιατί δεν με πιστεύει, με έχει πρήξει να μου λέει ότι με αυτούς τους βαθμούς και σε τόσα μαθήματα κάτω από τη βάση αποκλείεται να έχω περάσει και μου λέει ότι τα μαθήματα θα τα δώσω ξανά το Σεπτέμβρη! Πάρτε την κύριε και πείτε της ότι πέρασα, γιατί δεν με πιστεύει. Πέρασα κύριε, δεν πέρασα;». Και πριν προλάβει να τελειώσει αυτό τον χείμαρρο, είχε κολλήσει το τηλέφωνό του στο αυτί μου, αφού είχε ήδη πάρει πρώτα τη μητέρα του «για να της εξηγήσω». Πράγματι, η συνεσταλμένη κυρία φάνηκε στην αρχή έκπληκτη. Της εξήγησα τη νομοθεσία, για τη βάση του δέκα και για το ότι όλα τα μαθήματα μετράνε στην εξαγωγή του Γενικού Μέσου Όρου, τονίζοντας ενώπιον και του παιδιού της ότι, ανεξάρτητα από το «πέρασα», οι βαθμοί του είναι πολύ χαμηλοί – ότι θα πρέπει με τη νέα σχολική χρονιά να καταβάλει πολύ μεγάλη προσπάθεια. Στο τέλος, μέσα στη χαρά της απορίας της, δεν αποφύγαμε με την ευγενική κυρία και κάποια εύθυμα σχόλια διά το χαλαρόν της προαγωγής. Προς άρσιν δε κάθε αμφιβολίας, εκτύπωσα και τον κανονικό έλεγχο προόδου, με το «ΠΡΟΑΓΕΤΑΙ» αναγραμμένο, και τον έδωσα στον μαθητή για να τον δώσει στη «μάνα» του. Περιττεύει δε να πω ότι η γραμματέας δέχθηκε και αρκετά τηλεφωνήματα από άλλες μαμάδες με την ίδια απορία. Συμπέρασμα. Πρέπει να είναι κανείς πολύ «έξυπνος» για να σπάσει τον «αλγόριθμο» της νομοθεσίας, ώστε να μείνει στην ίδια τάξη. Εγώ πάντως χάρηκα με την παιδική χαρά του μαθητή μου και γελώντας τού είπα: «ρε μπαγάσα, μόλις που πέρασες ξυστά τη βάση, να είσαι πάντα χαρούμενος τυχερός και γελαστός – αλλά να ξέρεις ότι στη ζωή σε περιμένουν πολύ πιο δύσκολες εξετάσεις».

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Η ανάρτηση του κ. Μόσιαλου

Εκτιμώ βαθύτατα τον κ. Μόσιαλο, τόσο για την επιστημονική του κατάρτιση, όσο και για τις υπό το πρίσμα της λογικής ψύχραιμες δημόσιες παρεμβάσεις του για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Κάνει καλό στον τόπο. Η εκτίμησή μου αυτή δεν μειώνεται ποσώς από την -τουλάχιστον ατυχή και αναποτελεσματική, κατά την άποψή μου- ανάρτηση στο προφίλ του στο φβ ενός χιουμοριστικού σκίτσου θρησκευτικού περιεχομένου. Ήταν αναμφίβολα μια κακιά στιγμή που προσέβαλε βαθύτατα πολλούς χριστιανούς, σε εκρηκτική μάλιστα χρονική συγκυρία. Παρά το διφορούμενο νόημα στη σύντομη φράση της ανάρτησης («συμβαίνουν και αυτά»), είναι αλήθεια ότι και εγώ ενοχλήθηκα. Μέχρις εδώ όμως. Δεν θα μπω τροχονόμος ούτε στις σκέψεις αλλά ούτε και στις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός. Αγαπάτε αλλήλους. Καλό είναι πάντως τα δημόσια πρόσωπα να οσμίζονται τις ευαισθησίες του κόσμου. Γράψτε απλώς ένα λαθάκι – έτσι το βλέπω. Και η Ιερά Σύνοδος, κακώς ασχολήθηκε. Η άγαρμπη ανάρτηση του κ. Μόσιαλου δεν τα καταφέρνει να πείσει τους ήδη για τα εμβόλια αποφασισμένους και ξερόλες. Δυστυχώς όμως, η επίσημη διοίκηση της ελλαδικής εκκλησίας τούς δίνει αχρείαστη τροφή.

Θα πω και κάτι άλλο. Η «εύθυμη» αυτή ανάρτηση του κ. Μόσιαλου απέδειξε το εύρος της ανεκτικότητας στο Χριστιανισμό. Δεν είναι όλες οι κοινωνίες αθώες. Στα λόγια, προφανώς και μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει, να καταδικάζει ή να επαινεί, όπως θέλει. Κοιτάξτε όμως. Δεν έχουμε στις μέρες μας τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον κανενός σατιρικού περιοδικού που προσέβαλε τον Χριστό (και υπάρχουν πολλά, ζωή να έχουν) ούτε έγιναν βομβιστικές επιθέσεις, αποκεφαλισμοί ή αιματοκυλίσματα του τύπου «Μέγας εί Κύριε» αντί «Αλλάχ ακμπάρ». Υπό αυτό το πρίσμα, η ανάρτηση του κ. Μόσιαλου τα κατάφερε να υπενθυμίσει μια πραγματικότητα, άσχετη με τον αρχικό υγειονομικό της στόχο. Για όποιον θέλει να δει.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Ράδιο αρβύλα

Αποφεύγω συστηματικά να διαβάζω λεπτομέρειες από ειδεχθή εγκλήματα, όπως ανθρωποκτονίες ή σεξουαλικές διαστροφές, ιδίως όταν τα θύματα είναι γυναίκες. Με συγκλονίζουν. Αρκούμαι ντροπιασμένος στους φοβερούς τίτλους των ΜΜΕ, τα οποία δίνουν την εντύπωση πολλές φορές ότι το απολαμβάνουν. Δεν θέλω να μπαίνω σε λεπτομέρειες, για να μη βυθίσω τη σκέψη μου σε ανήμπορη αηδία και οργή. Δεν μπορώ όμως να το χωνέψω αμάσητο ότι οι υπόλοιποι τρεις τιμητές του “ράδιο αρβύλα” δεν ήξεραν για την αρρωστημένη συμπεριφορά και τα αίσχη του τέταρτου συνεργάτη τους, ο οποίος συνειδητά διαπόμπευσε ερωτική του σύντροφο. Το λέω, γιατί η θεματολογία της εκπομπής, η προσέγγιση περιπτώσεων δήθεν σάτιρας, τα πονηρούλικα, οι κουβέντες των συνεργατών για την προετοιμασία, δεν είναι δυνατόν να μην έδωσαν ποτέ την ευκαιρία στους άλλους να καταλάβουν τα εσώψυχα του καθενός και το ποιόν του. Είναι θέμα πρακτικής. Αλλά και έτσι να είναι, θεωρώ ότι τα όρια της συγκεκριμένης εκπομπής ήταν τέτοια, ώστε να καλύπτονται τα πάντα υπό τη δικαιολογία του αστείου, του γαργαληστικού χαβαλέ. Αυτό σημαίνει ότι ήταν ντε φάκτο διευρυμένης ηθικής ανοχής. Τέχνη σου λέει. Πώς να υποψιαστείς τότε; Θέλεις πραγματικά να υποψιαστείς ή κρύβεσαι πίσω από την τυπικότητα της πληροφορίας; Η έλλειψη πληροφόρησης όμως, η άγνοια που εκ των υστέρων επικαλείσαι, δεν σε επισκέπτεται ανέξοδα. Απαιτεί να μπαίνουν όρια και φραγμοί στην επαγγελματική καθημερινότητα, ώστε να διατηρούνται μάτια και αυτιά ανοικτά. Θέλει γερή προπόνηση, με επιλογές αρχών. Το ότι οι “κανακεμένες αρβύλες” έσπευσαν εκ των υστέρων να υποστηρίξουν οικονομικά τη γυναίκα, θύμα του αισχρού συνεργάτη τους, δεν σημαίνει ότι παραδίδονται και αμόλυντοι στη συνείδηση του αξιοπρεπούς ανθρώπου. Άποψή μου.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , , | Σχολιάστε