Τι είναι το τσίρκο;

Τι είναι το τσίρκο; Τι είναι το μεγάλο τσίρκο των ανθρώπων, όχι των ζώων. Υπάρχει ενίοτε μεγάλη δυσκολία διάκρισης της διαφοράς. Η ίδια η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στον κύκλο και συνεπώς στην ανακύκληση. Ξανά μανά πάλι τα ίδια, σε διαρκή σισύφεια παλινδρόμηση. Πολύ εύστοχα το εξέφρασε ο Ιάκωβος Καμπανέλης στο δικό του «Το μεγάλο μας τσίρκο», που παρουσιάστηκε στο θέατρο «Αθήναιον» στις 22 Ιουνίου του 1973 από την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, ως συγκαλυμμένη κριτική απέναντι στη Χούντα, γι’ αυτό και οι πρωταγωνιστές συνελήφθησαν, με την Καρέζη μάλιστα να κλείνεται στη φυλακή για τρεις μήνες:

«-Και να ’μαστε λοιπόν ύστερα από εφτά χρόνια και κάτι εκεί που βρισκόμαστε πριν από εφτά χρόνια και παραπάνω.

-Δεν τα λες καλά. Αφού περάσανε εφτά χρόνια και κάτι, εμείς πώς πήγαμε πίσω;

-Διότι θεωρητικώς πηγαίναμε μπρος αλλά στην πραγματικότητα πηγαίναμε πίσω, πίσω, πίσω!»

Σε τι διαφέρει, λοιπόν, το τσίρκο των ζώων από το τσίρκο των ανθρώπων; Στο τσίρκο των ζώων τα κακόμοιρα άλογα ζώα εξ ανάγκης υποφέρουν, «εκπαιδευμένα» από τον θηριοδαμαστή, ανήμπορα εκ φύσεως να εναντιωθούν στις εντολές. Στο μεγάλο τσίρκο όμως των ανθρώπων, τα ίδια τα έλλογα όντα προσφέρουν νωχελικά την ευκαιρία στον εξουσιαστή τους να κρατά το μαστίγιο και να διατάζει. Καμιά φορά υπάρχουν και εκείνοι που αντιδρούν, αν και οι περισσότεροι δεν το τολμούν ούτε καν με λόγια ή νύξεις, ευχαριστημένοι και τραγικά ασφαλής μέσα στο «προστατευτικό» καβούκι τους. Προσέχουν μήπως τους προσέχει ο Μεγάλος Αδελφός. Σαν τους πλατωνικούς δεσμώτες. Από τη μια η δυστυχία του ζώου, από την άλλη η «ευτυχία» ενός υποταγμένου ανθρώπινου βίου. Νομίζω δεν χρειάζεται να δώσουμε σύγχρονα παραδείγματα. Άραγε να είναι αυτός ο πραγματικός κύκλος της ζωής (μας);

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΟ 1974

Ημέρα μνήμης η σημερινή, αφιερωμένη στη γενναία και συγκινητική αντίσταση των φοιτητών ενάντια στον αυταρχισμό και στην καταπίεση. Μόνο που τέτοια σημαντικά γεγονότα και πράξεις ηρωισμού δεν επιδρούν πάντα ντε φάκτο στην ιστορική ροή, επηρεάζοντάς την αναγκαστικά κατά βούλησιν. Ο αποστασιοποιημένος φακός του αλύπητου χρόνου διευκρινίζει πολλά θέματα.

Δεν ξεχνώ, επομένως, ότι στις 15 Ιουλίου του 1974 το προδοτικό πραξικόπημα της ελλαδικής δικτατορίας του αόρατου παρανοϊκού Ιωαννίδη (που αντικατέστησε με ακόμα χειρότερο τρόπο εκείνην του άφρονα Παπαδόπουλου το Νοέμβριο του 1973, μετά την ηρωική και αιματηρή εξέγερση του Πολυτεχνείου), το προδοτικό και εγκληματικό πραξικόπημα (ξαναλέω) εναντίον του Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, έδωσε την ευκαιρία στους Τούρκους με τη ανοχή των Αμερικανών να εισβάλουν ανενόχλητοι στις 20 Ιουλίου στην Κύπρο για να έλθει στις 23 Ιουλίου του 1974 η Δημοκρατία στην Ελλάδα, όταν κατέρρευσε η Χούντα – αλλά πλην όμως (αλίμονο) με την κατοχή από τους σύγχρονους ανατολίτες απογόνους των Ούννων του 38 τοις εκατό του Κύπρου και υπό την διαρκή τους απειλή και τον τελικό τους στόχο για έλεγχο ολόκληρης της Μεγαλονήσου.

Αχ μικρή πατρίδα, ας είναι ευλογημένα καλοξόδευτο το τίμιο και σκλαβωμένο αίμα σου, που ρούφηξαν αφειδώλευτα οι διψασμένες ρίζες του απότιστου δέντρου της Δημοκρατίας.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , | Σχολιάστε

Η Συρία και η ανάγκη για μια νέα Μεγάλη Ιδέα

[Στην εφημερίδα Πατρίς, 30/10/2019]

Σε όσα ακολουθούν, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με κανενός είδους υψηλή γεωπολιτική ανάλυση. Ειδήμονες και αδαείς ασχολούνται κατά κόρον. Θα υπενθυμίσω πικρές, κατά την κρίση μου, αλήθειες.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία αποδεικνύουν ότι οι Τούρκοι επιχειρούν «γενναίους» πολέμους μόνον αφού διασφαλίσουν πρώτα ότι θα κάνουν περίπατο απέναντι σε αδύναμους αντιπάλους. Στο ίδιο μοτίβο είχαν προηγηθεί το 2016 και 2018 άλλες δύο «ειρηνικές» επιχειρήσεις, με ευφάνταστες ονομασίες. Το ίδιο έγινε και το 1974 στην Κύπρο, όταν η απομόνωση της Ελλάδας, με την προδοτική χούντα και την αμερικανική συναίνεση, τους έδωσε το δικαίωμα να ασκήσουν εκ του ασφαλούς τον ηρωισμό τους. Ο νεοσουλτάνος μάλιστα δεν χάνει την ευκαιρία να συνδέει τους σημερινούς στρατιωτικούς του περιπάτους στην αιματοβαμμένη Συρία με την περίπτωση της Κύπρου, υπενθυμίζοντας συνέχεια την πριν από σαράντα πέντε χρόνια παλικαριά τους, όταν οι Τούρκοι βρήκαν τις πόρτες ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα. Αυθαδιάζει με τη σιγουριά του μακελάρη που ξέρει πολύ καλά ότι μένει ελεύθερος να κάνει ανενόχλητος τη βρώμικη δουλειά των άλλων. Κάτι μας λέει, κάτι περισσότερο θέλει να μας πει με το κακόηχο ξυπνητήρι του.

Εντάξει. Είναι πέρα για πέρα δικαιολογημένη η αγανάκτηση, επειδή νομίζαμε κάποιοι ότι η αηδία το είχε τερματίσει δεκαετίες τώρα, ακούγοντας τις βαριεστημένες δηλώσεις μαλθακών Ευρωπαίων, Αμερικανών, Ρώσων -και βάλε- για την «εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ» στη σφαγμένη Κύπρο. Κάναμε ασυγχώρητο λάθος. Η περιπατητική εισβολή των Τούρκων στη Συρία έδωσε ξανά την εμετική ευκαιρία στη «διεθνή κοινότητα» να αποδείξει ότι η διαπλεκόμενη αναγούλα, όταν είναι τίγκα βουτηγμένη στη στυγνότητα του συμφέροντος, ξεπερνά και τα όρια της πιο αρρωστημένης φαντασίας, καθιστώντας τη γεωπολιτική διαστροφή μάθημα κατηχητικού.

Ευτυχώς, όλο και περισσότερος κόσμος κατανοεί ότι το μεγάλο μας πρόβλημα από δω και πέρα θα λέγεται Τουρκία. Όλο και πιο πολλοί αντιλαμβάνονται ότι οι γείτονες είναι στην πλειονότητά τους μία διαφορετικά εκπαιδευμένη κοινωνία, με άλλες αρχές και προτεραιότητες. Εκεί, η αξία της ανθρώπινης ζωής προφανώς δεν εκτιμάται με τα «δυτικά» μέτρα – βοηθά προς τούτο και η αλαζονεία των αριθμών. Μέσα σε αυτό το κλίμα εντάσσεται η φρενίτιδα των στρατιωτικών χαιρετισμών που έχει καταλάβει μικρούς και μεγάλους στη γείτονα με αφορμή τη νέα εισβολή στη Συρία.

Το πρόβλημα αυτό το λέω πρόκληση, και όχι απλά απειλή. Πόσο έτοιμοι είμαστε; Η ελληνική κοινωνία, μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, δεν προετοιμάστηκε ποτέ σοβαρά για την πολύ υψηλή πιθανότητα σύγκρουσης με την όλο και πιο επιθετική εθνικιστική Τουρκία. Έχουν ευθύνη οι πνευματικοί ταγοί του τόπου. Πάντα αφέθηκε να υπάρχει η αδιόρατη βεβαιότητα ότι σε περίπτωση «θερμού επεισοδίου» η Ευρώπη θα μας προστατεύσει, οι ΗΠΑ θα το σταματήσουν, οι Ρώσοι θα βρουν την ευκαιρία να κινηθούν υπέρ μας, οι Κούρδοι θα κηρύξουν και αυτοί στους Τούρκους τον πόλεμο … καθώς και άλλα παρόμοια φοβικά, μεσσιανικά δικά μας. Αποτέλεσμα. Oι Τούρκοι μπορούν, τώρα που μιλάμε, να σουλατσάρουν ανενόχλητοι στην κυπριακή ΑΟΖ και να ονειρεύονται αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης κατά τα γούστα τους. Α! Και να διεκδικούν το μισό Αιγαίο.

 Σε ποιες σταθερές συμμαχίες να ελπίζουμε, τώρα που τα πάντα καταρρέουν, ενώ βεβαιότητες δεν υπάρχουν; Είναι κάτι παραπάνω από σαφές, για ποιον κτυπά η καμπάνα. Σήμερα υπάρχουν μόνον χώρες συγκροτημένες από κάθε άποψη και προετοιμασμένες για θυσίες. Πάντα υπήρχαν. Συμπέρασμα. Αυξάνονται κατακόρυφα οι πιθανότητες να επιτευχθεί η αποτροπή του πολέμου και της ήττας, όταν είσαι ισχυρός και καταφέρνεις να έχεις συμμάχους. Το «δίκαιο» υπάρχει μεταξύ ίσων. Για δικαιοσύνη ας μη μιλάμε. Θα τα βρούμε μπροστά μας. Είναι ιστορικός νόμος, είναι νομοτέλεια. Δεν θα έπρεπε επομένως να προετοιμάζεται ο κόσμος για την απευκταία σύγκρουση; Εάν θέλεις ειρήνη, να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Πού και πώς;

Σπεύδω να προκαταλάβω ότι δεν αναφέρομαι απλά στη στρατιωτική και αμυντική θωράκιση της χώρας με τα ανάλογα μέσα. Είμαι σίγουρος, άλλωστε, ότι υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν πάντα, με επαγγελματισμό, γνώση, θάρρος και αυταπάρνηση για το καλύτερο δυνατό. Άνθρωποι που λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπ’ όψιν τις υπερφίαλες προειδοποιήσεις της τουρκικής παράνοιας περί «γαλάζιας πατρίδας». Εννοώ την επίπονη προσπάθεια θωράκισης του συνόλου των πολιτών με ιστορική, πολιτιστική και γεωπολιτική αυτογνωσία. Καμία χώρα δεν μπορεί να επιδιώξει οτιδήποτε σταθερό και επιτυχές, εάν δεν έχει διαμορφώσει από πριν τις προϋποθέσεις μιας τέτοιας δράσης. Και οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας δράσης απαιτούν να αποφασίσουμε τι μέλλον θέλουμε, ζητούν να συμφωνήσουμε τι περιεχόμενο θέλουμε να δώσουμε σε μια πιο ασφαλή αυριανή ζωή.

Εδώ και τριάντα χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση κατάλαβα ότι το ελληνικό κράτος, διά του αρμοδίου υπουργείου, καταβάλλει συνεχώς ακατανόητες προσπάθειες για το πώς θα γίνει το σχολείο ευκολότερο και ποτέ για το πώς θα καταστεί απαιτητικότερο. Μία παιδεία όμως αξιώσεων και προσδοκιών πρέπει να έχει ως κέντρο της την επαφή με εκείνες τις παγκόσμιες πηγές που δίδαξαν τι σημαίνει δημοκρατία, τι είναι αγάπη και αγώνας για την ελευθερία, την πατρίδα, τι σημαίνει εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο συμπολίτη, πώς σφυρηλατείται η πίστη στην ισότητα όλων των ανθρώπων, ποια είναι τα διαχρονικά διδάγματα της ιστορίας και ποιο το απόσταγμά τους, πώς εκδηλώνεται η ευθύνη και η υπευθυνότητα με την καλλιέργεια της ηθικής και της αισθητικής, πώς απεχθάνεται κανείς τον ψυχοφθόρο εγωισμό και την καταστροφική πλεονεξία!

Προσγείωση. Τα αναλυτικά προγράμματα μπορεί να έχουν τις ευγενέστερες των προθέσεων αλλά όμως είναι δαιδαλωδώς χαμένα μέσα στις γενικότητες και τα ευχολόγια. Εάν πρέπει να μιλήσω για τα λεγόμενα «φιλολογικά μαθήματα», στην πράξη διακρίνω παντού μία ασυνέχεια και αποσπασματικότητα στο ίδιο το περιεχόμενο των προς διδασκαλία αντικειμένων, όπου ζητείται η ανάπτυξη «δεξιοτήτων» ως απλά εργαλεία διεκπεραιωτικής κατανόησης τεχνικών εντολών για εξεταστικούς λόγους.

 Με ποιο δικαίωμα τότε απαιτούμε από τα παιδιά λογοτεχνικές προσεγγίσεις, κοινωνιολογικές κατανοήσεις, πολιτειακές εμβαθύνσεις, ιστορικές τεκμηριώσεις, όταν αποκόπτουμε σύριζα όλο και περισσότερο τη νέα γενιά από τις μεγάλες εκείνες πηγές που φουσκώνουν τα ορμητικά ποτάμια; Λείπουν αυτά τα κείμενα. Μα ελάτε μου τώρα, που περιμένουμε από τα νέα παιδιά να δείξουν ευαισθησία για περιπλοκές της Ιστορίας που μας σφραγίζουν στο παρόν ανεξίτηλα, όπως είναι η αξία του Συντάγματος, η πολυκομματική λειτουργία της δημοκρατίας, οι διχόνοιες, το Μικρασιατικό, η διεθνής Συνθήκη της Λωζάννης, οι πρόσφυγες, η δυστυχία, ο σεβασμός σε αυτήν την με χίλιους μύριους κόπους στερεωμένη πατρίδα. Ελάτε μου τώρα, όταν η πολιτεία αποφάσισε από φέτος ότι μόνον οι πολύ λίγοι στην Τρίτη Λυκείου πρέπει να διδάσκονται Ιστορία – για να μένει ο κάθε μεγαλομανής Ερντογάν χωρίς απάντηση και να παρουσιάζει τον εαυτό του ως αγωνιστή εναντίον της τρομοκρατίας…

Μόνον με εκ βαθέων επαναπροσδιορισμό των στόχων και του περιεχομένου της Παιδείας μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους πολίτες συμπατριώτες μας, όταν υποσχόμαστε ένα καλύτερο και αποτελεσματικότερο αύριο. Όσοι ονειρευόμαστε πατρίδα σε σύγχρονο σοβαρό κράτος αξιολόγησης και αξιοκρατίας, με στόχους σταθερούς, ασφαλές δηλαδή κατά το δυνατόν και ισχυρό απέναντι στην τρέλα των εθνικιστών Τούρκων πολιτικών, ας ζητήσουμε τον εξοπλισμό της χώρας με ότι βαρύτερο μπορεί να έχουμε, τη μόρφωση. Ας γίνει η Εκπαίδευση το εφαλτήριο. Δεν έχουμε ανάγκη από κατευθυνόμενες κατευθύνσεις, ούτε από αποπροσανατολισμένους προσανατολισμούς. Γενικευμένη Μέση Παιδεία θέλουμε, σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Δεν χρωστάμε σε κανέναν. Ας είναι αυτή η νέα Μεγάλη μας Ιδέα, η συγκρότηση δηλαδή μιας χώρας ισχυρής από κάθε άποψη, που θα θέτει ερωτήσεις και δεν θα αναμασά απαντήσεις – που θα προτείνει με σθένος και όχι απλά θα δέχεται. Μιας χώρας που δεν θα ζει με το «φόβο» του Τούρκου. Θα ξέρουν έτσι και οι Μεμέτηδες ότι θα φάνε μια γερή γροθιά στα μούτρα, εάν επιμένουν στους μεγαλοϊδεατισμούς τους – και εμείς τη φάγαμε. Ρομαντισμοί, θα μου πείτε.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ποιο είναι το νόημα του ΟΧΙ;

Ποιο είναι το νόημα του ΟΧΙ; Ποιο είναι το νόημα του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940; Ακούω διαφορά ειρηνιστικά μηνύματα, με ευχές απλόχερες και κελεύσματα αντίστασης απέναντι στη σύγχρονη αστική και εφησυχασμένη ζωή μας. Καλοδεχούμενα όλα αυτά τα ανθρώπινα και ευπρόσδεκτα, αλλά να με συγχωρέσετε να υπενθυμίσω ότι τα ίδια λέμε κατά κόρον και σε κάθε πανηγυριώτικη συλλογική εκδήλωση του κοινωνικού μας βίου. Δεν είναι όμως αυτό το δίδαγμα. Τι σχέση μπορεί να έχουν με το νόημα του ανεπανάληπτου εκείνου ΕΠΟΥΣ, όταν η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στον πόλεμο, και αφού ζύγισε το διακύβευμα πήρε την απόφαση και έδωσε την απάντηση; Για μένα λοιπόν (παιδιόθεν) το μήνυμα του ελληνικού έπους του 1940 δεν είναι η ειρήνη αλλά είναι ο Πόλεμος. Ναι. Είναι ο Πόλεμος με κάθε μέσον. Με όπλα. Με αίμα, με στερήσεις, με θυσίες και επιμονή αδάμαστη για το μέλλον. Είναι ο πόλεμος απέναντι σε όποιον έρχεται να πάρει τη γη μου, να σκοτώσει τους δικούς μου και να λεηλατήσει τη ψυχή μου! Το αντέχουμε;

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , | Σχολιάστε

Φασιστική λογική

Αυτή η φασιστική λογική του αλλοπρόσαλλου Τραμπ περί Νορμανδίας και Κούρδων που δεν βοήθησαν (αν μπορεί, μάλιστα, με τους όρους της τυπικής λογικής να θεωρηθεί ως τέτοια) είναι διάχυτη παντού, και εις την ημεδαπήν πολύ περισσότερο.

Εκεί καταλήγει κανείς, όταν αποφασίζει εκ προοιμίου με περισσή οίηση, ποιο είναι το σωστό και ποιο το το λάθος, ποιο το καλό και ποιο το κακό, τι είναι πατριωτισμός και τι όχι. Ή με ποιο καλύτερο τρόπο μπορεί να κάνει τη δουλειά του και πώς θελει να τακτοποιήσει τις μπίζνες του – οι άλλοι ας το βουλώνουν. Όμως, αυτή η φασιστική λογική όταν εμφανίζεται μεταξύ των κοινών θνητών, είναι ίσως πολύ πιο επικίνδυνη.

Αυτή τη φασιστική “λογική” σας διαβεβαιώ ότι την έχω εισπράξει αφειδώς και προσωπικά. Δηλαδή: γιατί έκανες αυτό, ενώ έπρεπε να υπερασπίζεσαι το άλλο, γιατί ήσουνα εκεί, ενώ έπρεπε να ήσουνα εδώ, γιατί ενδιαφέρεσαι για το ένα και γιατί όχι το άλλο. Εκεί καταντούν άνθρωποι που κάνουν αδιανόητες συσχετίσεις και ανιστόρητους συνειρμούς. Που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Είναι όσοι δεν κατανόησαν ποτέ, τι σημαίνουν ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερία στην άποψη. Είναι εκείνοι, που το μόνο που θέλουν ως αρθρωμένο λόγο είναι η Αστυνομία της Σκέψης, όπως θα έλεγε ο Όργουελ – και αυτή καθ’ υπόδειξιν άλλων.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Ως μηδέν έχοντες

Εδώ και δώδεκα χρόνια αγαπητοί φίλοι (έτσι το έφερε η κλήση της ζωής) υπηρετώ -με τις μικρές μου δυνάμεις και με τις ακόμα φτωχότερες μουσικές μου γνώσεις- στο ψαλτήρι του ταπεινού Ναού του Αγίου Νεκταρίου Ηρακλείου, ο οποίος έχει παραχωρηθεί από την Αρχιεπισκοπή Κρήτης στην ορθόδοξη ρουμανική κοινότητα – γι’ αυτό και ο ιερουργός είναι Ρουμάνος ιερέας. Το εκκλησίασμα όμως είναι πλέον μικτό, με Ρουμάνους και Έλληνες.

Δεν είμαστε συνήθως πολλοί, αλλά κάποιες Κυριακές μαζευόμαστε και πολύ περισσότεροι. Δεν ξεχνώ, άλλωστε, ότι οι άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης δεν έχουν πάντα ελεύθερο το χρόνο που θέλουν. Άλλοι με τα λίγα τους, άλλοι με τα λιγότερά τους. Εδώ, δεν ενδιαφερόμαστε για εθνικότητες, ούτε βασανιζόμαστε από μισανθρωπικούς διαχωρισμούς. Δεν υπάρχουν ούτε «νόμιμοι» ούτε «παράνομοι». Ο κοινός τόπος είναι άλλος.

Συχνά αισθάνομαι άβολα, όταν παρατηρώ τα ροζιασμένα και μαυρισμένα χέρια μερικών, ιδίως μάλιστα όταν ρίχνω κλεφτές ματιές στα καλομαθημένα δικά μου. Καταλαβαίνει κανείς αυτό που είπε ο Ελύτης, ότι «πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να είναι ήμερος να ‘ναι άκακος, λίγο φαΐ λίγο κρασί Χριστούγεννα κι Ανάσταση, κι όπου φωλιάσει και σταθεί κανείς να μην του φτάνει εκεί».

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι αυτές οι σκέψεις με πλημμύρισαν ακαριαία με τη σημερινή εκφώνηση της αποστολικής περικοπής, και ιδίως του συγκλονιστικού εκείνου αποσπάσματος «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις … διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες».

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε