Σώπα δάσκαλε ν’ ακούσουμε το πουλί!

Διαβάζω σε μια γρήγορη ανάγνωση το ολόφρεσκο ΦΕΚ 388/27-01-2023 για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Σελίδα 5, άρθρο 4 (Πεδία και κριτήρια της αξιολόγησης του έργου των εκπαιδευτικών), παράγραφος 1, πεδίο Α1: γενική και ειδική διδακτική του γνωστικού αντικειμένου.

Στην υποπερίπτωση αγ) Διδακτική μεθοδολογία και πρακτικές, αναφέρεται μεταξύ άλλων επί λέξει ότι το έργο του αξιολογούμενου αξιολογείται ως μη ικανοποιητικό, όταν εξακριβωθεί και τεκμηριωθεί αιτιολογημένα «ελλιπής προσοχή πολλών μαθητών είναι ελλιπής και αρκετοί περισπασμοί, λόγω αναντίστοιχου σχεδιασμού με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές των μαθητών».

Εκτός του ότι προφανώς κάτι δεν πάει καλά στη σύνταξη -με την επανάληψη του «ελλιπής» μετά το «είναι»- μου φαίνεται πολύ δύσκολο να «τεκμηριωθεί» κάτι τέτοιο. Ακόμα και αν ο εκπαιδευτικός είναι τόσο ανίκανος ώστε να βγάζει μόνος του τα μάτια του, δεν θα είναι ποτέ αιτιολογημένο ότι αυτή είναι η αιτία, δεν θα ξέρουμε αδιαμφισβήτητα ποια είναι η αιτία και ποιο το αποτέλεσμα. Δεν έχουμε εδώ να κάνουμε ούτε με φυσικές επιστήμες, ούτε με μαθηματικά. Να υπενθυμίσω ότι υπάρχει και η παράμετρος μαθητής, που δεν οδηγείται αιτιοκρατικά – άρα γιατί θα πρέπει να φταίει αιτιολογημένα ο εκπαιδευτικός; Όσοι γνωρίζουμε την παιδική και εφηβική μαθητική ψυχή, καταλαβαίνουμε. Πολλοί οι εξωγενείς παράγοντες. Εδώ θυμάμαι το καζαντζακικό «σώπα δάσκαλε ν’ ακούσουμε το πουλί»! Κατά την άποψή μου λοιπόν, η υποπερίπτωση αυτή θέλει τουλάχιστον αναμόρφωση. Αμφιβάλλω όμως ισχυρά, αν θα έπρεπε να υπάρχει και καθόλου. Υπερκαλύπτεται αλλού.

Είναι και άλλα πολλά. Συνεχίζω την ανάγνωση. Ζαλίστηκα. Είμαι σίγουρος ότι δεν φταίει η χθεσινοβραδινή κρασοκατάνυξη με τους αγαπητούς μου συναδέλφους, κατά την κοπή της πίτας του 2ου Γενικού Λυκείου.

Ύστερα ήρθε πιο κάτω (άρθρο 11, παρ. 5) και αυτό το «οψιγενή» για να με αποτελειώσει: «Οι αξιολογούμενοι δύνανται να προσκομίσουν συμπληρωματικά τεκμήρια, ανεξαρτήτως αν τους ζητηθούν από τους αξιολογητές τους, ακόμη κι αν δεν είναι οψιγενή, για τη διαμόρφωση πληρέστερης εικόνας εκ μέρους των αξιολογητών…».

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Συγγνώμη, σας έβλαψα, σας έχω συκοφαντήσει

Ιδού! Στέκεται ο μικροκαμωμένος εκμεταλλευτής των ανθρώπων Ζακχαίος ενώπιον του Ιησού και εις επήκοον πάντων αναφωνεί «εἴ τινος τί ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι εἰς τετραπλοῦν»: εάν έχω συκοφαντήσει κάποιον σε κάτι, θα του το ξεπληρώσω στο τετραπλάσιο! Και τούτο δε -και πολύ περισσότερο- επειδή έγινε ως συκοφαντία πλήρως συνειδητή, ως περιστρεφόμενος γύρω από τον εγωισμό και το οποιοδήποτε σκοπούμενο συμφέρον φαύλος κύκλος, που βυθίζει τον συκοφάντη όλο και πιο βαθιά. Είτε άτομα είναι είτε ομάδες. Η ανόρθωση δυσκολεύει τότε εις το διηνεκές, ενώ η συγγνώμη και η διόρθωση δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα. Επειδή είναι μεγάλη υπόθεση η προσωπική αυτογνωσία, η παραδοχή του κακού λάθους που προξένησε βλάβη -ενδεχομένως και ανήκεστο- στην κοινωνία. Χρειάζεται να είναι κανείς ένας πολύ μεγάλος «μικρός» (κατά το πρότυπο του αρχιτελώνη του σημερινού Ευαγγελίου) για να σταθεί ευθαρσώς, με γενναιότητα ενώπιον του κόσμου για να πει «συγγνώμη, σας έβλαψα, σας έχω συκοφαντήσει, έχω κάνει ζημιά σε σας και στον τόπο μου, θα επανορθώσω»!

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Χριστός γεννάται, ευφρόσυνα Χριστούγεννα!

Κλίμα εορταστικής ευωχίας. Τι είναι τα Χριστούγεννα; Τα Χριστούγεννα είναι η γέννηση του Χριστού του Θεού, που πήρε σάρκα ανθρώπινη για να βασανιστεί ως άνθρωπος, μεταφέροντας το μήνυμα της αναγέννησης του κόσμου διά της ειρήνης και της καθολικής αγάπης. Για όσους πιστεύουν, αυτό είναι το νόημα και ο σκοπός της εορτής. Βαθιά εσωτερική επιλογή ζωής. Δεν περιορίζεται σε κανένα «πνεύμα των Χριστουγέννων» ούτε σε πολυτελείς εκδηλώσεις του κιτσαριού. Αυτό είναι το νεραϊδοπαραμύθι των Xmas που ασελγεί στο όνομα των Χριστουγέννων με ένα πολύ λίγο «χρόνια πολλά». Τα Χριστούγεννα, ως μία ακόμα ευκαιρία για να αποδείξουμε πόσο συχνά ξεχνάμε τους δυστυχείς, τους ανήμπορους και τους αρρώστους όλες σχεδόν τις άλλες μέρες του χρόνου -με ξαφνικές εκρήξεις ένοχης ευθύνης- είναι για μένα, θα έλεγα, αποκαρδιωτικά. Οι κοινωνίες είναι τρομερά άνισες και άδικες. Η κατανάλωση αυτές τις μέρες μοιράζει  αφειδώς επιλεγμένες προσκλήσεις. Ο πλησίον όμως του καθενός υποφέρει συνεχώς δίπλα μας, έχει πρόσωπο με όνομα, εντελώς ξένο προς εκείνο το υπέρβαρο «χοχοχό» του καλοταϊσμένου ρεψιματία Σάντα Κλάους. Άλλος είναι ο δικός μου κάτισχνος Αϊ-Βασίλης, με το ραβδάκι της οδοιπορίας του, όταν φέρνει τον καλό λόγο και τα γράμματα στους ανθρώπους. Αυτός, που δεν κάνει σούζες στον ουρανό με τα κέρατα των ταράνδων του στα ύψη – τα κέρατα, μέρες που είναι… . Ναι, να χαίρονται οι άνθρωποι, να ευτυχούν. Τι ωραία! Με τους δικούς του ο καθένας, με τους φίλους του, με όσους αγαπά και τον αγαπούν. Πόσο όμορφο, αλήθεια! Όσοι το μπορούν όμως. Υπάρχουν και οι άλλοι που κοιτάζουν απλά τις βιτρίνες μα δεν αγγίζουν τίποτα μέσα στις σκοτεινές λάμπες ενός πανηγυριού που συναγωνίζεται τις απόκριες. Προτιμώ να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, όπως τα έμαθα και τα νιώθω. Εύχομαι σε όλους σας εκ βαθέων. Χριστός γεννάται, ευφρόσυνα Χριστούγεννα, εν ειρήνη και αγαλλιάσει!

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Tο καλάθι της νοικοκυράς και του νοικοκύρη

Σαββατιάτικα ψώνια, στο σούπερ μάρκετ. Κοιτάζουμε στα ράφια την ταμπέλα με «το καλάθι του νοικοκυριού».

Πρώτα σχολιάζει η σύζυγός μου -οι γυναίκες σε τέτοια θέματα είναι συνήθως πιο σβέλτες- και μου λέει: Εμένα πάντως, που νιώθω αρχόντισσα στο σπίτι μου, θα με τιμούσε και θα με κολάκευε πάρα πολύ, εάν έγραφε «το καλάθι της νοικοκυράς». Τώρα που το σκέφτομαι, της λέω, το ίδιο θα ένιωθα και εγώ, εάν διάβαζα «το καλάθι του νοικοκύρη». Τι ωραίο θα ήταν, συμφωνήσαμε, εάν διαβάζαμε «το καλάθι της νοικοκυράς και το νοικοκύρη»! Θα ερχόντουσαν τα ανθρώπινα πιο κοντά. Συνειρμικά, η συζήτηση στράφηκε ύστερα γύρω από τη σύγχρονη σπουδή για ουδετερική «ισότητα» στην αποτύπωση της γλώσσας, κάτι που παρεμπιπτόντως μας αφήνει και τους δύο παγερά αδιάφορους – αν δεν μας προκαλεί θυμηδία κιόλας. Γιατί, όταν τελειώνουν τα ψώνια μέσα στους δαιδάλους της ακρίβειας, τα χέρια της κάθε νοικοκυράς και του κάθε νοικοκύρη είναι που γεμίζουν (αν γεμίζουν …) το «καλάθι». Το «νοικοκυριό» απλά περιμένει. Ουδέτερο.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Τελευταία απόστροφος

Η «Τελευταία απόστροφος» είναι ένας μικρός γυναικείος θεατρικός μονόλογος του Μάριου Λεβέντη (ΜΛ). Η Μαργαρίτα (Μ) -μια γυναίκα πρώην υπάλληλος σε ταξιδιωτικό γραφείο και με τον αγαπημένο της ίσως για πάντα μακριά- το βράδυ της Πρωτοχρονιάς κάλεσε κόσμο στο σπίτι της για το ρεβεγιόν. Παρά τις μεγάλες της προσδοκίες όμως, κανείς δεν εμφανίσθηκε. Αυτό είναι το έναυσμα για να ριχτεί σε έναν εσωτερικό διάλογο-μονόλογο με τον εαυτό της. Η ηρωίδα αντί να κατηγορεί τους προσκεκλημένους βρίσκει τρόπους να τους δικαιολογεί για την απουσία τους, με την αγαπητική ματιά της στην τραυματισμένη και μοναχική για τους ανθρώπους εποχή. Ύστερα στρέφεται προς τις ευθύνες του εαυτού της και αναπολεί τη ζωή της, για να βαδίσει τελικά την οδό της κάθαρσης που περνά από διάφορα στάδια. Με ενέσεις αυτοελέγχου και παρελθοντικών αναδρομών ερμηνεύει την απουσία των άλλων. Υποκύπτοντας στην ανάγκη του εσωτερικού ταξιδιού νιώθει το αίσθημα του κενού και της κωμωδίας, για να αποκαλυφθεί στο τέλος διάπλατα με τον έρωτά της που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Η απόφαση για μια νέα αρχή είναι πλέον για την ηρωίδα μονόδρομος.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Περί Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού

Ούτε τον Μητροπολίτη Αργολίδας γνωρίζω, αλλά ούτε και τον παπά Δημήτρη των Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού. Ξέρω όμως ότι στο συγκεκριμένο προσκύνημα συρρέουν, σε δύσκολους καιρούς, πολλοί άνθρωποι που αναζητούν, κατά την πίστη τους, ένα πνευματικό αποκούμπι. Το τι είναι ή δεν είναι θαύμα, δεν ορίζεται διά της λογικής. Είναι προσωπικό βίωμα που το πλησιάζει κανείς καθώς νομίζει και το κάνει ο,τι θέλει. Γι’ αυτό, Δέσποτά μου, δεν κατανοώ διά ποίας εγκεφαλικής μεδόθου καταλήξατε στο συμπέρασμα ότι εκεί δεν γίνονται θαύματα. Λέω αμέσως ότι το ίδιο ακριβώς θα ρωτούσα και εάν λέγατε ότι γίνονται. Μήπως εννοείτε ότι δεν γίνονται θαύματα γενικώς; Εκτός και εάν ελέγχεται ο ιερέας, επειδή έχετε πληροφορίες ότι εκμεταλλεύεται τον κοσμάκη ή επειδή χρηματίζεται ή κάνει κακό στους ανθρώπους. Τότε όμως να επέμβει η πολιτεία, η οποία ασφαλώς θα ενημερώθηκε, όπως και πρέπει, εάν υπάρχουν στοιχεία. Άστε τους αρρώστους, τους δυστυχισμένους, τους μοναχικούς, τους απογοητευμένους, τους όποιους κι όποιους, να διαχειριστούν μόνοι τους τη ψυχή τους. Θεματοφύλακες εδώ δεν χωράνε. Εκτός και εάν η ενόχληση είναι επειδή κάποιες εκκλησίες γεμίζουν, ενώ άλλες έχουν τα στασίδια τους άδεια – και όχι μόνον. Έτσι τα βλέπω.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε