Εάν η κινδυνολογία είχε εμβόλιο…

Ανοίγουν και πάλι τα σχολεία τη Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου. Τώρα θυμάμαι τους περυσινούς δικαιολογημένους φόβους μας, πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, για την πανδημία. Θυμάμαι όμως και τις κουβέντες για την επικείμενη καταστροφή που θα έφερνε τα πάνω κάτω. Περίπου τα ίδια ακούω και διαβάζω από μερικούς και φέτος.  Επαναλαμβάνεται η ίδια καταστροφολογική πρόβλεψη για ένα θέμα παγκόσμιο. Η απώλεια της ψυχραιμίας είναι κακός σύμβουλος. Εάν η κινδυνολογία του παραλογισμού είχε εμβόλιο, θα αποκτούσαμε σίγουρα προ πολλού ανοσία. Επειδή όμως ένα τέτοιο εμβόλιο δεν πρόκειται να υπάρξει, πρέπει να πάρουμε άλλα μέτρα.  Τα μέτρα λοιπόν που παίρνει κάθε χώρα είναι η συνισταμένη κρατικών, οικονομικών και κοινωνικών μεταβλητών που μετρούν κέρδη και ζημιές για τη ψυχοσωματική υγεία του συνολικού πληθυσμού. Επιθυμητές ιδεατές κοινωνίες, οικονομίες και κράτη δεν χτίζονται εν μιά νυκτί. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε όλοι μας.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα μέτρα για το άνοιγμα των σχολείων, προσπαθώντας να αφομοιώσω το κατά δύναμιν. Έχω ένα κόμπο στο στομάχι. Αναμφίβολα, όλοι ανησυχούμε. Φέτος η κατάσταση είναι όντως διαφορετική. Είναι πράγματι πολύ πιθανόν με το άνοιγμα να έχουμε μεγάλη έξαρση κρουσμάτων, αφού ο ιός πλέον δεν κάνει διακρίσεις. Θα γίνονται και ασυγκρίτως περισσότερα τεστ. Ας ακούσουμε τη λογική των αριθμών -ως το συντομότερο δρόμο για τον εγκέφαλο- και ας εμβολιαστούμε, εάν δεν το έχουμε κάνει ήδη, για να περάσουμε με συντριπτικές πιθανότητες επιτυχίας τον μονόδρομο αυτής της δοκιμασίας. Ας εφαρμόσουμε με ευλάβεια τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Με έλεγχο του εαυτού μας. Είναι αστείο να συζητείται και να ζητείται «ασφαλές» δήθεν άνοιγμα σχολείων. Δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα, ούτε μπορούμε να μπούμε όλοι σε προσωπική θερμοκοιτίδα. Η πανδημία προφανώς δεν υπογράφει συμβόλαιο με κανέναν. Με την εμπειρία της τηλεκπαίδευσης την περυσινή χρονιά, όσοι μιλάμε συνέχεια με γονείς, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει για την οικογένεια διά ζώσης σχολείο.

Εύχομαι σε όλο τον μαθητόκοσμο και στους συναδέλφους μια υγιή, δημιουργική σχολική χρονιά σε πνεύμα ηρεμίας, αγάπης, αλληλοβοήθειας και αισιοδοξίας.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Στο Αφγατηγανιστάν

Αναφέρομαι στα ανθρώπινα δικαιώματα και στον τρόπο υπεράσπισής τους από εμάς τους “πολιτισμένους”. Εννοώ ότι η ειλικρίνεια του δυτικού πολιτισμού έχει ηττηθεί πολύ πριν από το Αφγανιστάν, όσον αφορά τον τρόπο υποστήριξης των γυναικών που έχουν αυστηρούς ισλαμιστές Μουσουλμάνους συζύγους και ζουν σε χώρες της Δύσης. Πράγματι, η δημοκρατία ούτε εισάγεται, ούτε εξάγεται. Αναφέρω ένα από τα πολλά παραδείγματα. Κρυβόμαστε πίσω από το σεβασμό δήθεν στην κουλτούρα και στον πολιτισμό του άλλου. Τι άλλο από ήττα είναι να βλέπεις στην παραλία από τη μια τον άντρα ισλαμιστή να απολαμβάνει το μπάνιο του και από την άλλη τη γυναίκα του -ή εν πάση περιπτώσει κάποια από τις γυναίκες του- να είναι καλυμμένη στον αφόρητο καύσωνα από πάνω μέχρι κάτω με σεντόνια, να τηγανίζεται, να μην μπορεί να μπει η δύστυχη στη θάλασσα για να δροσιστεί, επειδή προφανώς δεν της επιτρέπεται, αλλά όμως να υποχρεώνεται να περιμένει τον αρσενικό αφέντη; Μάρτυρες πολλών τέτοιων μεσαιωνικών σκηνών έχουμε γίνει όλοι μας κατ’ επανάληψη, όχι μόνο στην παραλία. Και σιωπούμε, με θλίψη μεν, αλλά όμως σιωπούμε. Δυστυχώς συμβιβαζόμαστε. Δεν παραβιάζονται μήπως εδώ, μπροστά στα μάτια μας, τα ανθρώπινα δικαιώματα; Δεν ασκείται ολοφάνερη δημόσια βία εναντίον των γυναικών; Μια κουβέντα είναι να ζητάμε επανάσταση του γυναικόκοσμου. Ούτε προσφέρει καμία δικαιολογία η σκέψη ότι πολλές γυναίκες δεν αντιδρούν. Και επειδή τυπικά δεν μπορεί να επέμβει κανένας εισαγγελέας, η ήττα γίνεται έτσι ακόμα μεγαλύτερη και πιο βαθιά, για να μας λερώνει συνεχώς τα ένοχα και υποκριτικά τρίσβαθα. Η Καμπούλ θα βρίσκεται αιωνίως μέσα μας, εάν δεν απαιτήσουμε ως κοινωνίες, να θεσμοθετηθεί διά νόμου, όσοι ζουν στη Δύση να σέβονται έμπρακτα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα των δύο φύλων. Ίσως με δεσμευτική δήλωση κατά την άφιξη, με προειδοποίηση για κυρώσεις, σε περίπτωση παράβασης. Συγκεκριμένα πράγματα. Αυγά πρέπει να σπάσουν για να γίνει ομελέτα. Όχι πολιτικά παραχαϊδέματα. Δεν είναι όλες οι κουλτούρες και οι πολιτισμοί το ίδιο. Μερικοί είναι απολίτιστοι. Μήπως και καταφέρουμε, στον αγώνα Δύση εναντίον Ανατολής να μη γράψει ο πίνακας τελικό σκορ 0-1.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

AN

[Καλημέρα κόσμε, με το δικό μου ΑΝ]

Αν θέλεις την αξιοκρατία και την αξιολόγηση

Αν δεν είσαι εχθρός της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και δεν τη δαιμονοποιείς

Αν δεν απεχθάνεσαι την αριστεία – αν κατάλαβες ποτέ κιόλας τι σημαίνει

Αν δεν αναμασάς την καραμέλα ότι χρόνια τώρα η δημόσια παιδεία κατεδαφίζεται – σε τι δυσθεώρητο ύψος ορόφων είχε φτάσει δηλαδή στο παρελθόν για να αντέχει ακόμα…

Αν δεν θέλεις τις καταλήψεις

Αν δεν νιώθεις να σε βαραίνει η ατομική ευθύνη

Αν δεν βλέπεις το 5G ως πανούκλα

Αν δεν είσαι αντιεμβολιαστής, επειδή πιστεύεις σε υποχθόνια σχέδια των κακών

Αν δεν κατανοείς ότι οι ανεμογεννήτριες και η διαδικασία εγκατάστασής τους δεν είναι εχθροί αλλά φίλοι του δάσους και του περιβάλλοντος

Αν δεν είσαι πεπεισμένος ότι οι πυρκαγιές οφείλονται στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα

Αν δεν λες, αν δεν αγοράζαμε Ραφάλ πόσα πυροσβεστικά αεροπλάνα θα μπορούσαμε να πάρουμε ή κλίνες ΜΕΘ ή νοσοκομεία ή σχολικές αίθουσες θα φτιάχναμε ή …

Αν δεν φταίνε για όλα οι Εβραίοι και οι λέσχες

Αν δεν διαβάζεις τα κείμενα, ακούς την άποψη, κρίνεις πρώτα και ύστερα ψάχνεις να βρεις ποιος έγραψε και είπε τι

Αν δεν χρησιμοποιείς τις γνωστές λέξεις από γάμα και πι και μι στον δημόσιο λόγο και στις αναρτήσεις σου

Αν για σένα δεν φταίνε πάντα οι άλλοι

Αν δεν συνειδητοποιείς ότι σύνθετα πράγματα απαιτούν συνθέτες εξηγήσεις

Αν δεν σε τυφλώνει ο κομματικός σου φανατισμός

Αν δεν έχεις την πεποίθηση ότι η όποια κυβέρνηση, επειδή εξυπηρετεί τους εχθρούς του λαού, ευθύνεται αυτόματα για όλα, κάθε φορά που το κάθε κόμμα σου χάνει τις εκλογές

Αν “δεν” για όλα αυτά, τότε ίσως…

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Oι ξένες μπλούζες…

Η ουσία κάθε υπαρκτού ή μη προβλήματος εξαρτάται από την αναπαράστασή του στον εγκέφαλό μας. Το ίδιο για μας και η αντιμετώπισή του. Είναι θέμα επιλογής, παραδοχής ή άρνησης, λύσης ή διάλυσης. Πείθεσαι με το αποτέλεσμα και τελικά όλα είναι ωραία. Να ένα παράδειγμα. Η αφεντομουτσουνάρα μου. Όταν κάθομαι στο τραπέζι για φαγητό, πώς βρε παιδιά πάντα τα καταφέρνω να λαδώσω τη μπλούζα μου, είναι ένα διαρκές μυστήριο! Πρόβλημα. Καμία δικαιολογία δεν πιάνει. Πάντα εγώ φταίω. Αν μάλιστα ξεχαστώ, θα ακούσω κάποια στιγμή, “πάλι λαδώθηκες;” ή από φίλους “λέρωσες τη μπλούζα σου”. Πόνος. Είναι και το συνεχές πρόβλημα που έχει η υπηρεσία πλυσίματος. Σκέφτηκα λοιπόν. Όταν κάθομαι για φαγητό να φοράω τη μπλούζα μου … ανάποδα (το μπροστά, πίσω) και μετά να τη βάζω ίσια! Καλύτερα να λένε, “τί του έριξαν άραγε του ανθρώπου στην πλάτη” ή “πού να ακούμπησε και δεν το πήρε είδηση ο κακομοίρης”; Να η λύση της ευθύνης. Δεν φταίω, δεν το έκανα εγώ. Μη με ρωτάτε, γιατί δεν βγάζω την μπλούζα μου, όταν τρώω ή γιατί δεν την … αλλάζω μετά το φαγητό. Είναι η αναπαράσταση του προβλήματος στον εγκέφαλο, που λέγαμε στην αρχή. Αυτά σκέφτομαι και δεν έχω μάλιστα καμία πρόθεση να βάλω ιδεές σε κανέναν πολιτιζούμενο. Τι με νοιάζουν άλλωστε οι ξένες μπλούζες…

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Περί πολλαπλού βιβλίου και δικτατοριών

Πολλαπλό βιβλίο. Να υπενθυμίσουμε κάποια γνωστά πράγματα, αλλά ίσως παραγκωνισμένα. Επί υπουργίας Αρσένη, με το Νόμο 2525/97 (άρθρο 7, παρ. 2) θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα η εισαγωγή στα σχολεία περισσοτέρων του ενός διδακτικών βιβλίων (εναλλακτικό ή πολλαπλό βιβλίο). Επρόκειτο, τότε, για επαναφορά σε ισχύ του άρθρου 60 του ν. 1566/1985 και της παραγράφου 2:

«Τα διδακτικά βιβλία γράφονται με βάση τα αναλυτικά προγράμματα και τα προγράμματα σπουδών. Η συγγραφή των διδακτικών βιβλίων γίνεται είτε με προκήρυξη διαγωνισμού είτε με ανάθεση σε έναν ή περισσότερους συγγραφείς ή νομικά πρόσωπα ύστερα από πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος είτε με απευθείας ανάθεση σε συγγραφείς ή σε νομικά πρόσωπα ή σε ομάδες εκπαιδευτικών που αποσπώνται κατά κύρια απασχόληση και χωρίς ιδιαίτερη αμοιβή στο Π.Ι. για τη συγγραφή αυτή. Στις ομάδες εκπαιδευτικών για τη συγγραφή των διδακτικών βιβλίων μπορούν να μετέχουν και σύμβουλοι ή πάρεδροι του Π.Ι., καθώς και άλλοι ειδικοί επιστήμονες.
Καθιερώνεται η εισαγωγή στα σχολεία περισσότερων από ένα διδακτικών βιβλίων για το μαθητή σε μαθήματα που αυτό κρίνεται απαραίτητο. Στην περίπτωση αυτή τα διδακτικά βιβλία είτε γράφονται από ειδικές συγγραφικές ομάδες που συγκροτούνται για κάθε βιβλίο με απόφαση του Συντονιστικού Συμβουλίου του Π.Ι. είτε προέρχονται με επιλογή από το ελεύθερο εμπόριο, με τις διαδικασίες που προβλέπονται από το άρθρο 60 του ν. 1566/1985. Το δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης των βιβλίων ανήκει στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, εκτός εάν υπάρχει αντίθετη συμφωνία».

Αφήνοντας κατά μέρος τα κρατικά πήγαινε έλα για τον έλεγχο του περιεχομένου των σχολικών βιβλίων και τις πιέσεις του ελεύθερου ανταγωνισμού κατά τον 19ο αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 20ου, αξίζει να σταθούμε στο 1917, όταν η μεταρρυθμιστική κυβέρνηση Βενιζέλου σε συνεργασία με τον δημοκρατικό Εκπαιδευτικό Όμιλο εξέδωσε νέα διδακτικά και εκπαιδευτικά σχολικά βιβλία. «Οι συγγραφείς είχαν απόλυτη ελευθερία και μόνο τις γενικές οδηγίες του Υπουργείου ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν. Ο αριθμός των εγκεκριμένων βιβλίων ήταν απεριόριστος, ενώ μία φορά το χρόνο συντασσόταν κατάλογος εγκεκριμένων βιβλίων που δημοσίευε η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και έστελνε στα σχολεία. Ο σύλλογος των διδασκόντων κάθε σχολείου, μετά από εισήγηση του καθηγητή που πρόκειται να διδάξει το σχετικό μάθημα, όριζε ποια από τα εγκεκριμένα βιβλία θα εισαχθούν στις τάξεις κατά το επόμενο σχολικό έτος. Ίσως είναι η πρώτη φορά που εισάγεται με τέτοιο φιλελεύθερο τρόπο η νομοθεσία περί διδακτικών βιβλίων, δίνοντας μεγαλύτερα περιθώρια ελευθερίας στους συγγραφείς, καθώς δεν επιβάλλεται η χρήση ενός βιβλίου στα σχολεία και μειώνεται η παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας στη διαδικασία παραγωγής και διάδοσης τους» [Θανάσης Κοπάδης, esos.gr, 25-02-2021].  

Έφυγε ο Βενιζέλος και το πράγμα σκόνταψε.Ύστερα έρχεται η δικτατορία του Μεταξά. Με μία σειρά  ενεργειών, επιτρέπεται η χρήση μόνο βιβλίων εγκεκριμένων από το υπουργείο. Το 1952 η δικτατορία του Πάγκαλου παίρνει επάξια τη σκυτάλη. Ελέγχει βιβλία και ιδέες. Το ένα και μοναδικό βιβλίο βασιλεύει, πράγμα που γίνεται μέχρι τις μέρες μας.

Το θέμα επανέρχεται, με την πρόθεση του υπουργείου να επαναφέρει, όπως γράφεται στον τύπο, το πολλαπλό βιβλίο. Τα οφέλη θα ήταν εξίσου πολλαπλά και αυτονόητα. Το έχει από χρόνια η Ευρώπη. Όσο όμως πνιγόμαστε στην τυπολατρία περί «αντικειμενικότητας» και «ίσων ευκαιριών» στις Πανελλαδικές εξετάσεις, δεν βλέπω πώς μπορεί να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην πράξη, στο Λύκειο τουλάχιστον. Υπάρχουν και αυτοί που εξ αντανακλάσεως διαμαρτύρονται. Θέλουν να παραμείνουν τα πράγματα, ως έχουν. Γι’ αυτούς, οι παράδεισοι βρίσκονται κατοχυρωμένοι στο παρελθόν. Αποστήθιση και παπαγαλία. Ας διαλέξουν μεταξύ δικτατορικής επιβολής απόψεων και δημοκρατίας ιδεών – αν είναι σε θέση να κάνουν ακόμα την ελάχιστη, έστω, διάκριση.

 

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Οι ηλεκτρονικές εγγραφές και “ο έτερος κηδεμόνας”

Ως γνωστόν, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία οι μαθητές που επιθυμούν να εγγραφούν, να ανανεώσουν την εγγραφή τους ή να μετεγγραφούν σε οποιαδήποτε τάξη Δημόσιων Ημερησίων και Εσπερινών ΓΕ.Λ. – ΕΠΑ.Λ. υποβάλλουν «Ηλεκτρονική Αίτηση εγγραφής, ανανέωσης εγγραφής ή μετεγγραφής», μέσω της εφαρμογής e-εγγραφές. Κατά δε την εγκύκλιο, που μας έρχεται κάθε χρόνο, αυτή η Ηλεκτρονική Αίτηση επέχει θέσιν Υπεύθυνης Δήλωσης του ν. 1599/1986 (Α ́75). Την αίτηση κάνει εκείνος ο κηδεμόνας του μαθητή που έχει δηλωθεί στο ηλεκτρονικό σύστημα του σχολείου Myschool ως κηδεμόνας, χρησιμοποιώντας τους κωδικούς Taxisnet. Φέτος όμως (Φ13α/72370/Δ4/17-06-2021) μας προέκυψε και νέα υποχρέωση, που ΔΕΝ υπήρχε πέρυσι:

«Μετά την υποβολή της Ηλεκτρονικής Αίτησης ο έτερος κηδεμόνας πρέπει άμεσα να δηλώσει με κάθε πρόσφορο τρόπο (είτε με αποστολή e-mail είτε με υπεύθυνη δήλωση του ν. 1599/1986) στον/στη Διευθυντή/ντρια των Γενικών Λυκείων ή Επαγγελματικών Λυκείων ή Πρότυπων Επαγγελματικών Λυκείων ότι εγκρίνει το περιεχόμενο της ηλεκτρονικής αίτησης, όπως εκείνο έχει υποβληθεί».

Διερωτώμαι, τι καινούργιο προέκυψε, ώστε να μην αρκεί η ηλεκτρονική εγγραφή μόνον από τον ένα κηδεμόνα, όπως γινόταν μέχρι τώρα, αλλά να χρειάζεται και η έγκριση από τον έτερο κηδεμόνα. Εξ όσων γνωρίζω, μόνον τα περί συνεπιμέλειας άλλαξαν, αλλά νομίζω ότι εδώ δεν μας αφορούν. Δεν πρόκειται επίσης και για περιπτώσεις διαζευγμένων γονέων ή άλλων θεμάτων που καθορίζονται διά της δικαστικής οδού. Ποια ανάγκη σπρώχνει την πολιτεία να ζητήσει κάτι τέτοιο; Δεν είναι αυτονοήτως θέμα «εσωτερικής» συμφωνίας και των δύο κηδεμόνων, που κανονικά ενδιαφέρονται για το παιδί τους; Γιατί το σχολείο να γίνει πεδίο τυπικής προβολής του τρόπου λειτουργίας της οικογένειας; Είναι ουσιώδης αυτή η τυπικότητα; Και τι γίνεται στην περίπτωση που υπάρχει διαφωνία μεταξύ των δύο κηδεμόνων, όταν επί παραδείγματι ο ένας προτιμά διαφορετική επιλογή τύπου σχολείου ή Προσανατολισμού και ο έτερος δεν υποβάλει καθόλου δήλωση; Θα έρχονται και οι δύο στο σχολείο;

Θεωρώ ότι η νέα υποχρέωση είναι μία αχρείαστη τυπικούρα, που θα μας πνίξει στη χαρτούρα. Ίσως επειδή στο ηλεκτρονικό σύστημα του σχολείου δηλώνεται μόνον ο ένας κηδεμόνας, αυτός που κάνει την εγγραφή, όχι και οι δύο. Είναι θέμα τεχνικό; Πιθανόν να μου ξεφεύγει κάτι, αλλά είναι πέρα για πέρα λογικότατο να ερωτήσω: Εάν είναι, για οποιοδήποτε λόγο, αναγκαία η υπεύθυνη δήλωση του έτερου κηδεμόνα, γιατί τότε δεν ζητείται εξ αρχής κατά την ηλεκτρονική εγγραφή η υποβολή της αίτησης απαραίτητα διά των κωδικών Taxisnet και των δύο κηδεμόνων;

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε