Nτίλιν, ντίλιν, ολόγρουσον μαντίλιν…

Μιαν φοράν τζ’ έναν τζαιρόν είσεν μιαν κοπέλλαν που ‘κένταν του καλού της του αγαπητικού της την νύχταν στο καντήλιν ολόγρουσον μαντίλιν, ντίλιν, ντίλιν ολόγρουσον μαντίλιν…

Τζ’ είρτεν το ποντίτζιν τζ’ έφαν το φυτίλλιν που μέσα στο καντήλιν, που άναφκεν την νύχταν τζ’ εκένταν του καλού της του αγαπητικού της την νύχταν στο καντήλιν ολόγρουσον μαντίλιν, ντίλιν, ντίλιν ολόγρουσον μαντίλιν…

Τζ’ αππήησεν τζ’ ο κάττος τζ’ έφαν το ποντίτζιν, που έφαν το φυτίλλιν που μέσα στο καντήλιν, που άναφκεν την νύχταν τζ’ εκένταν του καλού της του αγαπητικού της την νύχταν στο καντήλιν ολόγρουσον μαντίλιν, ντίλιν, ντίλιν ολόγρουσον μαντίλιν…

Πάει τζαι ο σσύλλος τζ’ έπνιξεν τον κάττον, που έφαν το ποντίτζιν, που έφαν το φυτίλλιν που μέσα στο καντήλιν, που άναφκεν την νύχταν τζ’ εκένταν του καλού της του αγαπητικού της την νύχταν στο καντήλιν ολόγρουσον μαντίλιν, ντίλιν, ντίλιν ολόγρουσον μαντίλιν…

[…]

Μικρός στο χωριό, άκουγα μετά χαράς πολλής από τις γιαγιάδες μου το λαϊκό αυτό τραγουδάκι, σε κυπριακή βεβαίως διάλεκτο. Όλα μου φαινόντουσαν δεμένα αρμονικά και τέλεια. Είχα μπροστά μου ολοζώντανες τις σκηνές, με σκύλους να κυνηγάνε γάτους, με γάτους να πηδάνε και να αρπάζουν ποντίκια. Το φυσικό ένστικτο δεν έδινε την ευκαιρία σε καμία «αφύσικη» παραχώρηση. Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Βλέπεις σκύλους να φοβούνται γάτους, γάτους να τρέμουν ποντίκια και όλους μαζί στο τέλος να κάνουν αγαπητικά κοινόβια. Άσε, που σνομπάρουν πολλές φορές και εμάς τους ανθρώπους. Σε αντίθεση με αλλού, στις μέρες μας έχουν επεκταθεί οι «κοινωνικές» συμβατικότητες προς τα όρια του θράσους – δεν φταίνε τα ζώα. Περιτριγυρισμένος από την τελειωτικά ταξινομημένη φύση του τότε, είχα με το τραγουδάκι αυτό έναν και μοναδικό ενδοιασμό, ως προς το τι χρησιμεύει το ολόχρυσο μαντίλι που κεντούσε η κοπέλα στον αγαπητικό της. Κανένα πρόβλημα όμως. Μέσα στην αχαλίνωτη ανεμελιά του χωριού μου, έβρισκα βολικότατα τίμιες εξηγήσεις.

Εάν  τώρα νομίζετε ότι ο συνειρμός με ταξίδεψε τόσο πολύ πίσω, επειδή ο σκύλος, ο γάτος, το ποντίκι και το ολόχρυσο μαντήλι με εγκλώβισαν στη λαδωμένη υπόθεση των «χρυσών διαβατηρίων» της πολύφερνης Κύπρου και τους κατ’ όνομα πρωταγωνιστές, δεν κάνετε καθόλου, μα καθόλου, λάθος! Μόνον που τώρα, δυστυχώς, δεν υπάρχει πλέον καμία παιδική ανεμελιά για να βρω έστω και την παραμικρή τίμια εξήγηση.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Τώρα που ανακατεύτηκε η τράπουλα, όλοι τρέχουν και δεν προλαβαίνουν

Η προχτεσινή διαδικτυακή ομιλία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδη στον ΟΗΕ ήταν πραγματικός καταπέλτης εναντίον της κατοχικής Τουρκίας. Επιτέλους. Άργησε πολύ όμως. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τόσο οι δάσκαλοί μου, όσο και οι γονείς μου, με έμαθαν να βλέπω τα πράγματα μέσα από τον ελληνικό φακό και να παραμερίζω τους ελλαδοκυπριωτισμούς. Βλέπετε, τώρα που η Γαλλία κατάλαβε ότι απειλούνται στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Αφρική τα ζωτικά της συμφέροντα, ανακατεύοντας την τράπουλα της γεωπολιτικής, όλοι τρέχουν να προλάβουν. Επομένως, το μεγάλο δίδαγμα για μας πρέπει να είναι η απεξάρτηση από τον ηλίθιο μύθο περί χαμένων ευκαιριών για την επίλυση του Κυπριακού. Μόνο χαμένα μυαλά υπάρχουν. Εάν δηλαδή το Κυπριακό λειτουργούσε με όρους φυσικού νόμου, όπως ας πούμε μια πέτρα που υπακούει στη βαρυτική δύναμη και εγώ, ενώ είχα το κεφάλι μου από κάτω βλέποντάς την να πέφτει δεν έκανα τίποτα, τότε πράγματι θα έχανα την ευκαιρία να λύσω το πρόβλημά μου για να μη γίνω πίτα. Θα ήταν μονόδρομος. Υπενθυμίζω ότι το 2004 ξένοι και δικοί πλάσαραν το πολύπλοκο σχέδιο Ανάν (με το πονηρό εφεύρημα united Cyprus) ως την τελευταία μας ευκαιρία για το Κυπριακό. Ευτυχώς το απορρίψαμε πανηγυρικά. Με την απόρριψη όμως αυτή συνεχίζει να υπάρχει το brand name που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία, για να είναι το μακρύ μας χέρι στην υπεράσπιση του Ελληνισμού. Ο καθένας το κατανοεί – νομίζω. Τα νησιά του Αιγαίου και το Καστελόριζο περνούν πρώτα από την Κύπρο. Επανατοποθέτηση λοιπόν του Κυπριακού τώρα, ως θέμα εισβολής και κατοχής! Να αποδεσμευτούμε από την κωμωδία των διακοινοτικών συνομιλιών που δίνουν άφεση αμαρτιών στην Τουρκία – δεν εισέβαλαν οι συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριοι στην πατρίδα τους! Κύπρος και Ελλάδα να εργαστούν μεθοδικά και υπομονετικά στην κατεύθυνση της απαίτησης για κατ’ ευθείαν συνομιλίες μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκίας. Να καταγγέλλεται πάση δυνάμει, σε κάθε ευκαιρία, η Τουρκία ως κατοχική δύναμη εισβολής. Φοβάμαι ότι ο «διεθνής παράγων» έχει «ξεχάσει» και εξ αιτίας μας την ουσία του κυπριακού εγκλήματος. Τώρα που ανακατεύτηκε η τράπουλα, όλοι τρέχουν και δεν προλαβαίνουν. Τώρα κληρώνει. Δεν υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες, παρά μόνον χαμένη αγάπη για την πατρίδα και παραίτηση.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | 3 Σχόλια

Στο καταραμένο δημόσιο σχολείο δεν μαθαίνει κανείς τίποτα

Η αληθινή επιστήμη και οι συνειδητοί επιστήμονες δεν εξάρτησαν ποτέ την ακανθώδη ερευνητική τους πορεία από δημοσκοπήσεις λαϊκών απαιτήσεων, αλλά ούτε και συγκινήθηκαν από μαστ ευκαιριακών πολιτικολόγων. Πόσο ευκολόπιστος, αφελής και αδαής μπορεί να είναι ένας ανήσυχος άνθρωπος, όταν παραβλέποντας τα πορίσματα της επιστήμης «επαναστατεί», με το να ορχείται εκστασιαζόμενος στους ρυθμούς της αμολημένης φημολογίας που του παρέχει απλώς χαλαρή εγκεφαλική ευκολία; Πόσο «προχωρημένος» και «υποψιασμένος» μπορεί να είναι ο κάθε κατά δήλωσιν έξυπνος που βλέπει στις μάσκες (που προστατεύουν από τον κορωνοϊό) το κοινωνικό φίμωτρο δήθεν, επειδή οι ασφαλείς καλοταϊσμένοι κακοί υπέταξαν τους βιολόγους, τους γιατρούς, τα ανά τον κόσμον επιστημονικά ερευνητικά κέντρα, και θέλουν την καταστροφή μας, αρπάζοντας την ευκαιρία να επιβάλουν τα καταχθόνια σχέδιά τους; Τι είναι εν τέλει το προ οφθαλμών τεκμήριο; Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Γράφει ο Άγγελος Τερζάκης, πριν από πολλές δεκαετίες, σε ένα δοκίμιό του, που συμπεριλαμβάνεται ως διδακτέα ύλη στο βιβλίο Έκφραση – Έκθεση της Γ’ Λυκείου (Μηχανισμός του εξανδραποδισμού, σ. 113):

«Όχι μόνον οι θετικές επιστήμες, όχι μόνον η τεχνολογία, που είναι η εφαρμοσμένη πλευρά τους, αλλά και η ψυχολογική τεχνική (στο εμπόριο, στην πολιτική προπαγάνδα) κάνουν ολοφάνερο πως έχει αρχίσει κιόλας η διαμόρφωση του φυσικού όντος άνθρωπος σύμφωνα με σχεδιασμούς ξεκινημένους από πρωτοβουλίες συνανθρώπων του. Δε χρειάζεται καν να γίνουν αποφασιστικές επεμβάσεις στο γενετικό κώδικα. Βαθύτερα κι από την παιδεία, που προσδιορίζει ως ένα σημείο τη μεταβιολογική περιοχή, οι τρεχούμενες μέθοδοι επηρεασμού της κοινής γνώμης, δημιουργίας ενός ορισμένου κοινωνικού κλίματος, μεταπλάθουν σταθερά τον δεδομένο από τη Φύση ανθρώπινο τύπο και τον διαμορφώνουν ανάλογα, για το κοντινό και για το απώτερο μέλλον».

Οι τρεχούμενες μέθοδοι επηρεασμού της κοινής γνώμης, δημιουργίας ενός ορισμένου κοινωνικού κλίματος! Αυτό. Μόρφωση. Είπαμε όμως. Στο καταραμένο δημόσιο σχολείο δεν μαθαίνει κανείς τίποτα.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Όλοι ανησυχούμε ξανά για το άνοιγμα των σχολείων

Όλοι ανησυχούμε ξανά για το άνοιγμα των σχολείων. Θέλω και πάλι να πιστεύω (όπως και την πρώτη φορά) ότι όλα θα πάνε καλά, φτάνει να ακούμε τους ειδικούς επιστήμονες. Με αυτό τον τρόπο θεωρώ ότι θα καλυφθούν τόσον οι όποιες ορατές κρατικές ελλείψεις, όσον και οι ιπτάμενες συνδικαλιστικές ιοκορώνες. Επομένως, πολύ σωστά ερωτάται το υπουργείο Παιδείας για το “τι απαντά στον εκπρόσωπο της Ελλάδας στους διεθνείς οργανισμούς για θέματα διαχείρισης του Covid-19, καθηγητή Ηλία Μόσιαλο, που ζητά ευθέως τη μείωση των μαθητών ανά τάξη”. Δεν θα υπήρχαν εδώ σκιές ανειλικρινούς κριτικής, εάν είχε διαβαστεί και το τι λέει παρακάτω ο κ. Μοσιαλος, ο οποίος προσθέτει ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και άλλοι χώροι (εκτός σχολικών κτηρίων), καταλήγοντας ότι “αν δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί αυτό, τότε ίσως να πρέπει να εξεταστεί η εκ περιτροπής διδασκαλία, ή η αναδιοργάνωση των προγραμμάτων διδασκαλίας και του σχολικού προγράμματος, έτσι ώστε να επιτραπεί η διαμόρφωση ενός ασφαλέστερου σχολικού περιβάλλοντος”. Η αλήθεια να λέγεται και να μην την κόβουμε κατά το υπέρ ή κατά συντεχνιακό συμφέρον της πάρτης του καθενός. Η σωστή, άρα, ερώτηση θα ήταν “τι απαντά σε όλα αυτά το υπουργείο;”. Το τι βολεύει τον καθένα είναι το ζήτημα; Τι από όλα αυτά θέλουμε ή μπορούμε; Αλλά όμως, όταν κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές οικονομικές δυνατότητες της χώρας και τους μέσους όρους των εξ ανάγκης ενεργειών μας ως κράτος, τότε μου φαίνεται ότι προστρέχουμε αλλιώς στον άρτι εκφρασθέντα υπουργικό περί μαθητών μέσο όρο, με επιπρόσθετες όμως δόσεις ηδονικού λόγου προς χάριν του πλήθους. Τα πράγματα είναι γενικώς δύσκολα. Να μην τα κάνουμε δυσκολότερα.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Τζαμί και η ιστορική Μονή της Χώρας

Μετά την Αγιά Σοφιά, ο Τούρκος ισλαμοφασίστας μετατρέπει σε τζαμί και την ιστορική Μονή της Χώρας, που λειτουργούσε μέχρι σήμερα ως μουσείο. Ουδεμία έκπληξις. Έτσι θα συνεχίσει. Ο πολιτισμός του φερετζέ δεν γνωρίζει τίποτε άλλο από το να μασκαρεύει ό,τι δημιούργησαν άλλοι. Έπηλυς ο Τούρκος και κακός μουσαφίρης στη μεσαιωνική κοιτίδα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, η μόνη ικανότητα που έχει είναι να μιμείται τα αποτελέσματα και ποτέ τις αιτίες. Με τη βία και το σφετερισμό παλεύει να κατοχυρώσει την πολιτισμική του παρουσία στο χώρο. Διαχρονικά, το οθωμανικό τουρκικό κράτος δεν καλλιέργησε ποτέ κήπους αλλά ούτε τοίχους σεβάστηκε με την ειρηνική ζωή, γι’ αυτό ίσως και οι γνωστές μας τούρκικες λέξεις “μπαχτσές” και “ντουβάρι” ετυμολογικά έλκουν την καταγωγή τους από την Περσική… Οι Τούρκοι ως διοίκηση οικειοποιούνται όσα δεν τους ανήκουν, επειδή δεν γνωρίζουν, τι σημαίνει σεβασμός στον πολιτισμό του άλλου. Για το σουνιτικό Ισλάμ τα πράγματα ήλθαν έτσι, ώστε οι άλλοι είναι πάντα οι άπιστοι, που πρέπει να υποκύψουν. Η Ευρώπη βιώνει σήμερα, κατά την άποψή μου, την αρχή ενός νέου ορμητικού πανισλαμικού παντουρκισμού. Δεν γνωρίζω, εάν θα ηχήσει συναγερμός ή οι Ευρωπαίοι θα περιμένουμε προ των τειχών μιας νέας Βιέννης. Εξαρτάται από τη ζυγαριά των συμφερόντων. Πληροφορούμαι μάλιστα ότι ο ισλαμοφασίστας Ερντογάν θέλει να αναβιώσει την ήττα του Βυζαντίου στη μάχη του Ματζικέρτ (1071) που σήμανε την εδραίωση των Τούρκων και έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία τους στην Ανατολία. Ήταν Αύγουστος, και στον Ερντογάν αρέσουν οι επέτειοι. Όπως όμως είναι σίγουρο ότι ο Τούρκος δεν θα σταματήσει, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί πλέον να μασκαρέψει ούτε την αιματοβαμμένη ιστορία του, ούτε τους χώρους των λαών που κατέχει. Οι Τούρκοι είναι έξω από τα σύνορά τους. Το 1923 δεν καταργήθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά ό,τι απέμεινε μεταμφιέστηκε σε τουρκικό κράτος. Έχω την ακράδαντη πεποίθηση ότι στο τέλος η Ιστορία θα αποδώσει στον καθένα όσα του αξίζουν. Το μόνο που με θλίβει πάλι, είναι να ακούω από τους υπναλέους εγχώριους μιμιέδες να λένε συνέχεια για “νέες προκλήσεις Ερντογάν” και για “σόου”. Φευ, εγέρθητε εκ των ύπνων! Τοιουτοτρόπως αποφάσισαν να προβάλουν οι ετσιθελικοί γείτονες το κράτος τους και να πορεύονται – ο ισλαμισμός τους αποκαλύπτεται τώρα πλήρως. Όποιος αντέξει.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Το επίσημο τέλος της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο (1960)

Σαν σήμερα, πριν από εξήντα χρόνια, με την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας τελείωσε και επίσημα η περίοδος της Αγγλοκρατίας στην Κύπρο (1960). Η αλήθεια, εν τούτοις, είναι ότι οι Εγγλέζοι δεν έφυγαν ποτέ. Εκτός από τις δύο στρατιωτικές βάσεις που διατηρούν, υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο. Γεωπολιτική κυνικότητα. Είναι η σταθερά ύπουλη και ξεκάθαρα φιλοτουρκική τους πολιτική. Οι Εγγλέζοι είναι που έστρεψαν τους Τούρκους εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1955-59 για την Ένωση, προωθώντας έτσι σταθερά και μεθοδικά τη διχοτόμηση. Αυτό δεν δικαιολογεί όμως με τίποτα τα ασυγχώρητα λάθη τής κατά περίπτωσιν από τότε κυπριακής και ελλαδικής ηγεσίας. Η Χούντα ήταν ο εξωτερικός εντολοδόχος της κορύφωσης του τέλους μιας πολιτικής, δεν ήταν η αρχή της. Σύμμαχοι και σήμερα οι Εγγλέζοι με τον ισλαμοφασίτα Ερντογάν, αποδεδειγμένα πλέον εναντίον της Ευρώπης, δεν έχουν αντιληφθεί ότι τα δόντια του πάλαι ποτέ βρετανικού λέοντα είναι λειψά, διακατεχόμενοι ακόμα από το σύνδρομο της αυτοκρατορίας. Δεν είναι οι μόνοι. Ο κυπριακός Ελληνισμός πότε επιτέλους θα το εμπεδώσει; Τα εξήντα χρόνια από το τέλος της Αγγλοκρατίας πρέπει να σημάνουν κάποτε και την απόρριψη της αγγλοστρεφούς ιδεολογικής “υποτέλειας” του κυπριακού κράτους. Ποια ανάγκη για το Θεό σας υπάρχει, στο Προεδρικό μέγαρο της νήσου να δεσπόζει ακόμα ο Αγγλικός θυρεός; Μα την πίστη μου, θα έκτιζα καινούργιο και το παλιό θα το έκανα μουσείο! Τώρα μάλιστα που τα μουσεία είναι της μόδας και τα εγγλεζάκια βγάζουν ευχαρίστως το σκασμό…

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε