Φασιστική λογική

Αυτή η φασιστική λογική του αλλοπρόσαλλου Τραμπ περί Νορμανδίας και Κούρδων που δεν βοήθησαν (αν μπορεί, μάλιστα, με τους όρους της τυπικής λογικής να θεωρηθεί ως τέτοια) είναι διάχυτη παντού, και εις την ημεδαπήν πολύ περισσότερο.

Εκεί καταλήγει κανείς, όταν αποφασίζει εκ προοιμίου με περισσή οίηση, ποιο είναι το σωστό και ποιο το το λάθος, ποιο το καλό και ποιο το κακό, τι είναι πατριωτισμός και τι όχι. Ή με ποιο καλύτερο τρόπο μπορεί να κάνει τη δουλειά του και πώς θελει να τακτοποιήσει τις μπίζνες του – οι άλλοι ας το βουλώνουν. Όμως, αυτή η φασιστική λογική όταν εμφανίζεται μεταξύ των κοινών θνητών, είναι ίσως πολύ πιο επικίνδυνη.

Αυτή τη φασιστική “λογική” σας διαβεβαιώ ότι την έχω εισπράξει αφειδώς και προσωπικά. Δηλαδή: γιατί έκανες αυτό, ενώ έπρεπε να υπερασπίζεσαι το άλλο, γιατί ήσουνα εκεί, ενώ έπρεπε να ήσουνα εδώ, γιατί ενδιαφέρεσαι για το ένα και γιατί όχι το άλλο. Εκεί καταντούν άνθρωποι που κάνουν αδιανόητες συσχετίσεις και ανιστόρητους συνειρμούς. Που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Είναι όσοι δεν κατανόησαν ποτέ, τι σημαίνουν ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερία στην άποψη. Είναι εκείνοι, που το μόνο που θέλουν ως αρθρωμένο λόγο είναι η Αστυνομία της Σκέψης, όπως θα έλεγε ο Όργουελ – και αυτή καθ’ υπόδειξιν άλλων.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Ως μηδέν έχοντες

Εδώ και δώδεκα χρόνια αγαπητοί φίλοι (έτσι το έφερε η κλήση της ζωής) υπηρετώ -με τις μικρές μου δυνάμεις και με τις ακόμα φτωχότερες μουσικές μου γνώσεις- στο ψαλτήρι του ταπεινού Ναού του Αγίου Νεκταρίου Ηρακλείου, ο οποίος έχει παραχωρηθεί από την Αρχιεπισκοπή Κρήτης στην ορθόδοξη ρουμανική κοινότητα – γι’ αυτό και ο ιερουργός είναι Ρουμάνος ιερέας. Το εκκλησίασμα όμως είναι πλέον μικτό, με Ρουμάνους και Έλληνες.

Δεν είμαστε συνήθως πολλοί, αλλά κάποιες Κυριακές μαζευόμαστε και πολύ περισσότεροι. Δεν ξεχνώ, άλλωστε, ότι οι άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης δεν έχουν πάντα ελεύθερο το χρόνο που θέλουν. Άλλοι με τα λίγα τους, άλλοι με τα λιγότερά τους. Εδώ, δεν ενδιαφερόμαστε για εθνικότητες, ούτε βασανιζόμαστε από μισανθρωπικούς διαχωρισμούς. Δεν υπάρχουν ούτε «νόμιμοι» ούτε «παράνομοι». Ο κοινός τόπος είναι άλλος.

Συχνά αισθάνομαι άβολα, όταν παρατηρώ τα ροζιασμένα και μαυρισμένα χέρια μερικών, ιδίως μάλιστα όταν ρίχνω κλεφτές ματιές στα καλομαθημένα δικά μου. Καταλαβαίνει κανείς αυτό που είπε ο Ελύτης, ότι «πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να είναι ήμερος να ‘ναι άκακος, λίγο φαΐ λίγο κρασί Χριστούγεννα κι Ανάσταση, κι όπου φωλιάσει και σταθεί κανείς να μην του φτάνει εκεί».

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι αυτές οι σκέψεις με πλημμύρισαν ακαριαία με τη σημερινή εκφώνηση της αποστολικής περικοπής, και ιδίως του συγκλονιστικού εκείνου αποσπάσματος «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις … διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες».

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

«Δωρεάν εκπαίδευση»

Διαβάζοντας σήμερα στην εφημερίδα «Το Βήμα» ότι οι ιδιωτικές δαπάνες των οικογενειών στην Ελλάδα για εκπαιδευτικές υπηρεσίες προς τα παιδιά τους (φροντιστήριο…) έφτασαν τα 3,3 δισεκατομμύρια Ευρώ -που είναι η κατώτατη μάλιστα τιμή στην οποία έφτασαν ποτέ- δεν μπόρεσα να μην επισημάνω ότι το πρώτο κακόγουστο, διαρκές και κρατικό ανέκδοτο είναι η κατοχύρωση της «δωρεάν εκπαίδευσης» με το Σύνταγμα του 1844, ως μία από τις βασικές ελευθερίες! Λέω ανέκδοτο, γιατί ο καθένας εύκολα μπορεί να φανταστεί τον υπομειδιώντα σαρκασμό με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι μαθητές, στην τάξη μέσα, τη σχετική πληροφορία του βιβλίου (Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας Προσανατολισμού Ανθρωπιστικών Σπουδών, σ. 72). Το ότι πάντως η πολιτεία αποφάσισε από φέτος, όπως λέγαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση,  μόνον οι πολύ λίγοι στην Γ’ Λυκείου να διδάσκονται Ιστορία, ίσως οφείλεται και στην έλλειψη χιούμορ (μπλακ).

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΤΟΙΧΟΣ

Κατέβαινε τον ταπεινό του δρομάκο, αμέριμνος τάχα μου.

Ένα ταπεινό τενεκεδάκι, που του στάθηκε αυθάδες εμπόδιο,

είχε την άμεση τιμή να το αποκρούσει ακαριαία ο τοίχος του γείτονα.

Εν τούτοις, του έμεινε στο τέλος μία ηχώ τσίγκινη.

Όσο για τον τοίχο,

αυτός κι αν κράτησε την άκαμπτη αξιοπρέπειά του.

Ούτε καν η παραμικρή υποψία διαλόγου.

Δημοκρατικός κόσμος, σου λένε…

 

© Κ.Ν.Κ

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΩΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

[Σε κάθε περίπτωση, καλή επιτυχία στη ζωή σε όλους]

Με τις σημασιολογικές παρεξηγήσεις και ασυνταξίες ξαφνιάστηκα αρνητικά από το σημερινό σύντομο μήνυμα της Υπουργού για όσους πέτυχαν -ο καθείς κατά το μέτρο του- στις Πανελλαδικές εξετάσεις:

1.«Απευθύνομαι και σε όλους εκείνους οι οποίοι δεν πέτυχαν τον στόχο τους στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Σας ενθαρρύνω να δείτε αυτή τη στιγμή ως ευκαιρία, ως πρόκληση για την επόμενη επιτυχία σας»

  • Άστοχο το «επόμενη». Εκτός και εάν, εκείνοι «οι οποίοι δεν πέτυχαν» τελικά όμως είχαν μία πρώτη επιτυχία, για να έλθει ύστερα η επόμενη!

2.«Η Κυβέρνηση είναι κοντά και σε όλους εκείνους οι οποίοι θα συνεχίσουν στην κατεύθυνση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης»

  • Και στις δύο περιπτώσεις (1. και 2.) με το «οι οποίοι» προφανώς εννοείται το «όσοι».

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε