Το μήνυμα της υφυπουργού και η Έκθεση στις Πανελλαδικές

Αρχίζουν τη Δευτέρα οι Πανελλαδικές εξετάσεις με το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας. Διαβάζοντας το μήνυμα της υφυπουργού, με έπιασαν τα δασκαλίστικα. Τα σχόλιό μου είναι καθαρά γλωσσικό και τίποτε άλλο. Παραθέτω το μήνυμα:   

«Αγαπητά στελέχη και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας,
Αγαπητοί γονείς, άλλη μια εκπαιδευτική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Μια χρονιά που επιλογικά μόνο διδακτική αποδείχτηκε για όλους μας. Μια χρονιά ιδιαιτεροτήτων με ένα πολύ εποικοδομητικό επιμύθιο: η κάθε τροχοπέδη γεννά και μία νέα ατραπό. Ομοίως, οι ιδιαιτερότητες μας οδήγησαν στο μονοπάτι των καινοτομιών και μιας νέας στοχοθεσίας στο πεδίο της εκπαίδευσης.
Στο πλαίσιο αυτό της πρωτοπορίας στην εκπαιδευτική διαδικασία κάναμε την τεχνολογία όπλο και εργαλείο μας. Μετουσιώσαμε τις ηλεκτρονικές συσκευές σε κρουνούς μάθησης και γνώσης και οργανώσαμε πλήρως την σχολική δομή στην βάση της ψηφιοποίησης αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον.
Αρωγοί σε όλη αυτή την τιτάνια προσπάθεια στάθηκαν οι αξιοθαύμαστοι εκπαιδευτικοί μας οι οποίοι επιτελώντας πιστά το λειτούργημά τους στήριξαν την τηλεκπαίδευση με ζήλο και ζέση ανάγοντας σε αυτοσκοπό την μόρφωση των παιδιών μας. Για όλους αυτούς τους λόγους καθώς και για πολλούς άλλους τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη.
Ακόμη, θα ήθελα να ευχαριστήσω και να συγχαρώ προσωπικά την κάθε μαθήτρια και τον κάθε μαθητή σε κάθε γωνιά της Ελλάδας για την παροιμιώδη εναρμόνιση με τα νέα δεδομένα που προέκυψαν λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Φυσικά όλο αυτό το εγχείρημα δεν θα είχε στεφθεί από επιτυχία χωρίς την διαρκή συνδρομή των γονέων και κηδεμόνων οι οποίοι με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια πέρασαν πολλές ώρες και μέρες δίπλα στα παιδιά τους επιστρέφοντας και εκείνοι για λίγο και πάλι στα θρανία.
Η φετινή σχολική χρονιά, λοιπόν, που τώρα κλείνει την αυλαία της μας οδήγησε σε ένα συμπέρασμα: Η εκπαίδευση νίκησε και θα συνεχίσει να νικάει ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες».

Ξαναδιαβάστε το, για να παρακολουθήσετε τα γλωσσικά σχόλια που κάνω, αφού μια ζωή είμαι για τη γλώσσα γκρινιάρης και (ίσως) λεπτολόγος. Το «κουσούρι» μού έμεινε από τότε που έκανα φωνητική απομαγνητοφώνηση προφορικού λόγου για να τον καταγράψω στο διεθνές φωνητικό αλφάβητο. Ας πούμε, λοιπόν, ότι το κείμενο της υφυπουργού ήταν ένα κείμενο – έκθεση στις Πανελλαδικές και εγώ βαθμολογητής. Πού θα σκόνταφτα; Γενικά, θα πρόσεχα την παρουσία του «ν» στα άρθρα, ως μη όφειλε. Θα μπερδευόμουνα με την απουσία τόνου στο «μας», μετά το «ιδιαιτερότητες», γιατί έτσι κινδυνεύει να αλλάξει εντελώς το νόημα – δεν νομίζω να είναι στις προθέσεις του συντάκτη. Και μόνο ένα κόμμα όμως, μετά το «ιδιαιτερότητες», θα έκανε την ίδια δουλειά. Θα με ξένιζε το «επιλογικά», θα θεωρούσα ποίηση το «μετουσιώσαμε», δεν θα κατανοούσα την επανάληψη με το «ζήλο και ζέση», δεν θα καταλάβαινα, τι εννοείται με το «ανιδιοτέλεια». Θα στεκόμουνα όμως στον «αυτοσκοπό», που ως γνωστόν σημαίνει αυτόν που σκοπό έχει τον ίδιό του τον εαυτό, που δεν γίνεται για να εξυπηρετήσει κάτι άλλο, με συνήθως αρνητικές συνυποδηλώσεις. Έστω. Το «παροιμιώδη εναρμόνιση» θα με ξένιζε όμως περισσότερο, μια που το  «παροιμιώδης» σχετίζεται με ιδιότητα που εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό, ώστε να είναι πασίγνωστη και ακραία, που λέγεται σαν παροιμία, που έχει να κάνει με αυτόν που είναι γνωστός και ξακουστός σε όλους, με τον περιώνυμο, τον ανυπολόγιστο, τον μυθώδη.

Μην ακούτε τις γκρίνιες, περνάνε και τα χρόνια… Καλή επιτυχία στις Πανελλαδικές εξετάσεις των παιδιών μας!

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Ναι, συνομιλίες μεταξύ δύο κρατών, της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλαδή και της Τουρκίας!

«Αν πρόκειται να γίνουν νέες συνομιλίες για την Κύπρο, αυτές δεν θα πρέπει πλέον να γίνονται μεταξύ των δύο κοινοτήτων, αλλά μεταξύ των δύο κρατών» δήλωσε ο Ερντογάν. Συμφωνώ μαζί του – άφεριμ! Πόσο πιο ειλικρινής πρέπει να είναι, για να διαλύσει μια και καλή την παχιά σκόνη των ψευδαισθήσεων; Ο Ανατολίτης «ξεχνά» βεβαίως, ποια είναι τα δύο κράτη. Τώρα δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Συμφωνώ μαζί του, όχι βεβαίως με το προαπαιτούμενο που θέτει περί αναγνώρισης «ισότιμου καθεστώτος» και «κυριαρχικής ισότητας» στους Τουρκοκυπρίους – δεν τους νοιάζεται καθόλου. Οι Τουρκοκύπριοι δεν αποφασίζουν, τους εκμεταλλεύεται για την Τουρκιά.  Άλλωστε, οι συμπολίτες μας μουσουλμάνοι Τουρκοκύπριοι έχουν τόση σχέση με τον Τούρκο, όσο οι Μουσουλμάνοι της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης με τους Σαουδάραβες. Τοιουτοτρόπως, ο ισλαμοφασίστας μαίνεται κυριολεκτικά να βάλει χέρι σε όλη την Κύπρο. Πρώτα θα έχει πνιγεί οικτρά στα γεωπολιτικά απόνερα το μπραντ νέιμ που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία…

Συμφωνώ με τον Τούρκο Πρόεδρο, να συνομιλήσουν δύο κράτη! Να η ευκαιρία. Να τολμήσουν επιτέλους οι Κύπριοι και οι Ελλαδίτες πολιτικοί, ώστε να ζητήσουν (με μεθοδικότητα και υπομονή) συνομιλίες δύο κρατών: της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη μια και της Τουρκίας από την άλλη. Ευρώπη και Αμερική δεν θα αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος, πολύ περισσότερο τώρα που η Τουρκία μπαίνει σε περιδίνηση. Κουράστηκα να λέω, ξανά και ξανά, ότι δεν εισέβαλαν οι Τουρκοκύπριοι στον τόπο τους και ότι ήταν λάθος οι διακοινοτικές συνομιλίες. Άλλο κράτος εισέβαλε στην πατρίδα μας.  Διαφορετικά, στα επόμενα χρόνια θα καταλάβουμε ότι το πρόβλημα κατάντησε να μην είναι, το πώς  θα φύγουν οι εισβολείς, αλλά το πώς δεν θα εξαφανιστούν οι Ελληνοκύπριοι από την Κύπρο. Επανατοποθέτηση τώρα. Ζητώ από τους συμπατριώτες μου να το απαιτήσουν, σε ένα μέτωπο μιας νέας συναίνεσης. Ναι, συνομιλίες μεταξύ δύο κρατών, της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλαδή και της Τουρκίας!

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , , | Σχολιάστε

Όταν βλέπει κανείς μόνο τις “αυτοσχέδιες” ρουκέτες της Χαμάς

Δεν είναι στις προθέσεις μου να δικαιολογήσω καμία πλευρά στη νέα αιματοχυσία μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων. Πολύ περισσότερο δε το Ισραήλ. Η διαφορά στρατιωτικής ισχύος μεταξύ των δύο είναι γνωστή και τεράστια. Εστιάζω όμως στην παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, η  οποία υποστηρίζει άλλωστε ότι έχει στη φαρέτρα της ένα νέο πύραυλο που μπορεί να πλήξει οπουδήποτε το Ισραήλ. Τη δουλειά της κάνει.

Το σχολιάζω, γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι παρανόησε τόσο πολύ τα πράγματα από αγαθή προαίρεση γνωστή συνδικαλιστική οργάνωση εκπαιδευτικών Ν. Ηρακλείου, που καλεί σε συγκέντρωση αλληλεγγύης «στον Παλαιστινιακό λαό», τονίζοντας ότι οι Ισραηλινοί «αξιοποιούν προπαγανδιστικά και χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την αντίσταση της Γάζας με εκτόξευση αυτοσχέδιων ρουκετών». Εδώ, δεν εννοείται προφανώς ότι τις ρουκέτες τις εκτοξεύουν οι Ισραηλινοί… Τέλος πάντων, ας αφήσουμε τη σύνταξη στην άκρια. Η ρουκέτα είναι αλλού.  

Οι «αυτοσχέδιες» ρουκέτες της Χαμάς, που έχουν εμβέλεια πάνω από 120 χιλιόμετρα και όποιον πάρει ο χάρος, δεν είναι καθόλου “αθώες”!  Η Χαμάς δεν διεξάγει έναν ρουκετοπόλεμο, όπως γίνεται στο έθιμο που τηρείται κάθε Πάσχα στο Βροντάδο της Χίου, με τη ρίψη χιλιάδων αυτοσχέδιων ρουκετών με στόχο το καμπαναριό της αντίπαλης εκκλησίας. Η ρουκέτες της Χαμάς σκοτώνουν κόσμο, όπως και η στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ. Δεν είναι αυτοσχέδια παιχνίδια, αγαπητοί συνάδελφοι, αλλά ένα φονικό όπλο πίσω από το οποίο κρύβονται σκοτεινοί προμηθευτές. Μην κρύβετε την αλήθεια πίσω από τις λέξεις  – για να μην κάνουμε μαύρες σκέψεις.

 

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , | Σχολιάστε

Ατομική ευθύνη ή μαζική ανευθυνότητα;

Εφημερίδα Πατρίς

Δολοφονήθηκε και η ατομική ευθύνη, αγκαλιά με την αριστεία. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τους εμμονικούς κυνηγούς (ακόμα) της χούντας και της αστυνομοκρατίας.

Ο ανεύθυνος άνθρωπος βρίσκει πλείστες ευκαιρίες να δικαιολογηθεί. Ζητά άλλοθι στις ακατάλληλες μάσκες, στα φαγοπότια των κυβερνητικών, στην ασυνεννοησία των αρμοδίων, στα «τσιμεντώματα» της Ακρόπολης, στα τμήματα δεκαπέντε μαθητών, στις συσκευασίες των σελφ τεστ, στη δυσκολία τους. Δεν έχει όμως θέμα με τη διαδικασία μετρήματος του ζαχάρου στο σπίτι. Εξεγείρεται για τα απολυμαντικά στα σχολεία, τις καθαρίστριες, τις αποστάσεις, το άνοιξε-κλείσε, τα πρωτόκολλα, τους μαζικούς διορισμούς. Τον ανεβάζουν τα κουφοντίνικα χάπενιγκς – από δώ οι αμόλυντοι, από εκεί οι μολυσμένοι συνωστισμοί. Θέλει να ξεσκάσει, οι υπόλοιποι ας σκάσουν. Ο ανεύθυνος έχει δει την κατάρρευση του ΕΣΥ σε απρογραμμάτιστο κράτος, βλέπει τα δάκρυα να κυλούν ποτάμι από τα μάτια τού κουρασμένου κόσμου. Αυτοδικαιώνεται.

Είναι και τα φαινόμενα βίας και παιδεραστίας στον καλλιτεχνικοαθλητικό χώρο (κάτω από τη μύτη της πολιτείας) που προσφέρουν ευκαιρίες ατομικού καθαρμού – όλα δουλεύουν για τον ανεύθυνο. Οι ανεύθυνοι έχουν το θράσος να απαιτούν πολυτελώς συσκευασμένα δικαιώματα, παρόλο που αμολούν παντού τα σκουπίδια των υποχρεώσεών τους. Διακρίνονται σε πολλά είδη, κινούμενοι μεταξύ χαβαλέ και συνειδητής πολεμικής εναντίον του ένοχου συστήματος. Εάν την γλυτώνουν, και μαζί μ’ αυτούς όλοι οι υπόλοιποι, δεν είναι από ανέγγιχτη λογική αλλά από σκανδαλώδη τύχη.

Όσο παράλογο φαίνεται το κράτος να φορτώνει αποκλειστικά στις πλάτες των πολιτών την ευθύνη για την εξέλιξη της μάχης εναντίον της πανδημίας, άλλο τόσο δειλό είναι να αποποιείται ο πολίτης την δική του ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα. Το πρόβλημα εδώ το έχει το κράτος. Κατά τον Αμερικανό επιχειρηματία, διπλωμάτη και πολιτικό Dwight Whitney Morrow (1873 -1931) «όποιο κόμμα ισχυρίζεται ότι έβρεξε κατόπιν ενεργειών του, δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται, όταν οι αντίπαλοί του το κατηγορούν για την ξηρασία». Έτσι, και η κρατική ευθύνη είναι συγκεκριμένη, εντοπίζεται και αποδίδεται. Αντίθετα η ατομική είναι ψύλλοι στ’ άχυρα, χωρίς ονοματεπώνυμο, χωρίς άμεσα ορατά, μετρήσιμα αποτελέσματα. Τόσο όμως η κρατική μέριμνα, όσο και η ατομική ευθύνη είναι προϋποθέσεις αναγκαίες, αλλά καθόλου επαρκείς από μόνες τους. Αλληλοσυμπληρώνονται.

Τουλάχιστον το κράτος ισχυρίζεται ότι κάνει κάτι. Οι αρνητές της ατομικής ευθύνης δεν μας λένε αν αποδέχονται κάποια ευθύνη ή τι είδους ευθύνη αποδέχονται. Σε ποιους τομείς της ανθρώπινης ζωής, της δικής τους αλλά και των άλλων, θεωρούν ότι έχουν μερίδιο σε κάτι, το οποίο αν πράξουν θα βελτιωθεί ο κόσμος και θα πάμε καλύτερα. Και από την άλλη, σε ποια πράγματα νομίζουν ότι πρέπει να υπάρχει μία αρχή η οποία θα δίνει οδηγίες συνέχεια (άπαγε η καθοδήγηση) ώστε από τη μια και ίδιοι να αισθάνονται ότι παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους, αλλά και από την άλλη να νιώθουν ανεύθυνοι, υπό την έννοια ότι δεν ευθύνονται. Τέτοιου είδους άνθρωποι δεν κατανοούν ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά (να υπάρχει δηλαδή περισσότερη ασφάλεια, υγεία, ελευθερία, αλληλοϋποστήριξη) αν ο άνθρωπος δεν σκεφτεί τον συνάνθρωπό του. Κατά τον Κομφούκιο «ο ανώτερος άνθρωπος έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κατώτερος από τους άλλους».

Σε δημοκρατία ζούμε. Άρνηση της ατομικής ευθύνης σημαίνει ότι ο πολίτης πιστεύει σε ζωή εκμηχάνισης, ότι οι αποφάσεις παίρνονται μακριά του, ότι η συμβολή του δεν επηρεάζει σε τίποτα τα πράγματα. Επομένως, το να αρνείται κανείς την ατομική ευθύνη, επί της ουσίας υποκύπτει σε αυτοματοποιημένο τρόπο αντανακλαστικής λειτουργίας του κόσμου. Η φυσική αιτιοκρατία όμως δεν είναι καθόλου ασφαλές χαρακτηριστικό της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Σε αντίθεση με τη φύση, άτομα και ανθρώπινες κοινωνίες είναι «δέσμιες» πιθανοτήτων δράσης και συνεπειών. Ιδίως όταν μας επιτίθεται η φύση. Εδώ έγκειται η διαφορά της ελευθερίας από το ένστικτο. Είναι η ελευθερία της επιλογής. Και η επιλογή αυτή εξαρτάται από το ύψος που έχει εκτοξεύσει κανείς την αγωνία του για τους άλλους – για την κοινωνία, τις εντατικές, τα νοσοκομεία, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές- ή σε ποια τάρταρα έχει εξοβελίσει τους εξορκισμούς του, τα «εξαποδώ», τα «μακριά από μας». Η ατομική ευθύνη θέλει προσωπικές θυσίες. Δεν ευδοκιμεί μέσα στη θάλασσα της μαζικής ανευθυνότητας. Καλή Μεγάλη Εβδομάδα!

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , | Σχολιάστε

Ήρθε και εμένα η σειρά μου να με παραλάβει το facebook

Ήρθε και εμένα η σειρά μου να με παραλάβει το facebook. Ειδοποιήθηκα ότι η δημοσίευσή μου της 27/03/2021 με τίτλο «Γίνεσαι Οθωμανός Διάκο μου» θα είναι, λέει, ορατή μόνο σε μένα και σε κανέναν άλλο, επειδή «παραβιάζει του Όρους της κοινότητας σε ό,τι αφορά τις εκφράσεις μίσους και γι’ αυτό δεν μπορεί να τη δει κανένας άλλος». Γνωρίζω βέβαια ότι όλα αυτά γίνονται μηχανικά, με αλγόριθμους. Έκανα ένσταση, σε μία σχετικά μακρόσυρτη και ψυχρή διαδικασία. Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, μπορείτε να διαβάσετε την αποκλεισμένη από το fb δημοσίευσή μου της 27/03/2021 αναρτημένη εδώ, στο ιστολόγιό μου. Θα δείτε ότι αναφέρομαι στους όρους «Οθωμανοί» και «Τούρκοι» ως προς την Ελληνική Επανάσταση, υποστηρίζοντας με παραθέματα (εντός εισαγωγικών) από το δημοτικό μας τραγούδι ότι, σε αντίθεση με την, όντως επιστημονική, τάση των τελευταίων ετών που μιλά για επανάσταση  εναντίον των Οθωμανών, στη συνείδηση των Ελλήνων η Επανάσταση ήταν εναντίον των Τούρκων. Και επειδή στο κείμενό μου όχι μόνον δεν υπάρχουν δικές μου εκφράσεις μίσους και ρατσισμού απέναντι σε οποιονδήποτε, αλλά αντίθετα τέτοιες εκφράσεις μού είναι ξένες και απεχθείς, ζητώ να μάθω το συγκεκριμένο λόγο. Υποψιάζομαι ότι έχει να κάνει με ένα ή δύο εκφράσεις του δημοτικού μας τραγουδιού. Εάν όμως είναι έτσι, τίθεται το μείζον για μένα ζήτημα κατά πόσον έχουμε το δικαίωμα να λογοκρίνουμε ιστορικές πηγές ή έργα του παρελθόντος με ερμηνείες και συμπεράσματα σύγχρονων τάσεων ή απόψεων, χωρίς να τις εντάσσουμε στον ιστορικό και κοινωνικό περίγυρο της τότε εποχής τους – για τη σφαιρικότερη τους διάσταση και ερμηνεία. Χειραγωγούμε το παρελθόν. Νομίζω ότι είναι πολύ επικίνδυνο για τη μνήμη των ανθρώπων.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , , , , , | Σχολιάστε

Γίνεσαι Οθωμανός Διάκο μου;

Ως γνωστόν, η πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία (14ος αιώνας και μετά) πήρε το όνομά της από τον χαλίφη Οσμάν. Το «θ» μάς προέκυψε με τον ιστορικό εξαγγλισμό του ονόματος, μέσα από το δίαυλο των μεταφραστικών αποδόσεων. Κατά τα φαινόμενα, λίγη σημασία δίνεται πλέον στο ότι ο κύριος Οσμάν ήταν και ο ηγέτης των Τούρκων, των οποίων το όνομα είναι και αιώνες πολύ πιο παλιό, με ετυμολογικά αμφίβολη προέλευση. Είναι αλήθεια ότι μέχρι το 19ο αιώνα η επωνυμία «Οθωμανοί» χαρακτήριζε την κυρίαρχη τάξη, ενώ το «Τούρκοι» προσδιόριζε τους χωρικούς της Ανατολίας. Γεγονός είναι επίσης ότι η Δυτική Ευρώπη χρησιμοποιούσε γενικά μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα (όταν και ιδρύθηκε επίσημα η Τουρκία ως κράτος, το 1923) τα «Οθωμανική Αυτοκρατορία», «Τουρκική Αυτοκρατορία», «Τουρκία» χωρίς διάκριση,. Σήμερα, η πλειονότητα των ιστορικών αποφεύγουν τους όρους «Τουρκία», «Τούρκοι», «τουρκικός», όταν αναφέρονται στους Οθωμανούς, λόγω του πολυεθνικού χαρακτήρα της Αυτοκρατορίας. Επιστήμη γαρ.

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα του πόνου τούτης της νεωστί καθ’ ημάς επιστημονικής ευαισθησίας; Ότι προφανώς δεν πολεμήσαμε εναντίον Τούρκων στην Επανάσταση του 1821, αλλά τα βάλαμε με τους επιστημονικώς προκύψαντες Οθωμανούς, οι οποίοι ήλθαν φαίνεται για να μείνουν. Η Επανάσταση έγινε εναντίον των Οθωμανών, όπως ακούσαμε κατά κόρον στην επέτειο της Παλιγγενεσίας (μπράβο στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας που μίλησε για Τούρκους). Ο δε Μακρυγιάννης, ο οποίος γύρω στις οκτακόσιες (800) φορές μιλά για «Τούρκους» (με τα παράγωγά του) παρεξήγησε προφανώς το οθωμανικόν της προελεύσεως. Και με το δημοτικό μας τραγούδι κάτι δεν πάει καλά, αφού μπέρδεψε τους Οθωμανούς με τους Τούρκους, όπως:

Της Πάργας:

«Πάργα, Τουρκιά σε πλάκωσε, Τουρκιά σε τριγυρίζει.
Δεν έρχεται για πόλεμο, με προδοσιά σε παίρνει.
Βεζίρης δε σ’ ενίκησε με τα πολλά τ’ ασκέρια.
Έφευγαν Τούρκοι σα λαγοί το παργινό τουφέκι

[…]
Άστε, λεβέντες, τ’ άρματα κι αφήστε το τουφέκι,
σκάψτε πλατιά, σκάψτε βαθιά όλα σας τα κιβούρια,
και τ’ αντρειωμένα κόκαλα ξεθάψτε του γονιού σας.
Τούρκους δεν επροσκύνησαν, Τούρκοι μην τα πατήσουν».

Της Δέσπως:

«Σκλάβες Τούρκων μη ζήσωμε, παιδιά μ’, μαζί μου ελάτε».

Του Διάκου:

«Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις,
να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσεις;»

[…]

«Χίλια πουγκιά σας δίνω γω κι ακόμα πεντακόσια,
το Διάκο να χαλάσετε, το φοβερό τον κλέφτη,
γιατί θα σβήσει τη Τουρκιά κι όλο μας το ντοβλέτι».

Εσείς βουνά ψηλά:

«Γι’ αφήστε τα καλά φαγιά και πάρτε τα ντουφέκια,
τι οι Τούρκοι σας επλάκωσαν, τι οι Τούρκοι σας επήραν.»
Και τα ντουφέκια πήρανε, και τα σπαθιά τραυήξαν,
τους Τούρκους εκυνήγησαν, τους κάμαν ένα ένα».

Όλες οι καπετάνισσες:

«Τούρκοι, για μην παιδεύεστε, μην έρχεστε σιμά μου!
Σέρνω τουφέκια στην ποδιά και βόλια στις μπαλάσκες».
«Κόρη για ρίξε τ’ άρματα, γλίτωσε τη ζωή σου».
«Τι λέτε, μωρ’ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;
εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, η αδερφή του Γιάννη,
και ζωντανή δεν πιάνουμαι εις των Τουρκών τα χέρια».

Τι έχεις, καημένε κόρακα:

«Αφήστε τα ντουφέκια σας και βγάλτε τα σπαθιά σας
βάλτε τους Τούρκους εμπροστά, σαν πρόβατα, σαν γίδια».

Του Δράμαλη:

«Κλαίνε τ’ αχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά για Τούρκους,
Κλαίνε μανούλες για παιδιά, γυναίκες για τους άντρες».

Στον καθρέφτη της λαϊκής ψυχής και συνείδησης αποτυπώθηκε η αλήθεια για τον Τούρκο. Οι Οθωμανοί είναι απλά για τα συνεδριακά σαλόνια. Και για την πολιτική, ίσως. Διερωτώμαι, αν απομένει ακόμα να πεισθεί επιστημονικοερευνητικώς ο κόσμος ότι την Ευρώπη δεν την αιματοκύλησαν οι Γερμανοί αλλά το Τρίτο Ράιχ. Κομμάτι δύσκολο το βλέπω όμως να καταπιούμε τους Οθωμανούς ως εισβολείς στην Κύπρο το 1974, αντί των Τούρκων. Αλλά ποτέ μη λες ποτέ.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε