Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Εφημερίδα, Πατρίς, 23/11/2020

[Ακόμα μία σύντομη, χιουμοριστική διήγηση λεπτής ειρωνείας, από τη φαντασία του Γερμανού συγγραφέα Jo Hanns Rösler (+1966) στον τόμο (1982) «Λουλούδια για τον πατέρα», σε δική μου μετάφραση από τα Γερμανικά. Θέμα της είναι από τη μια ο εθελοντισμός και η άδολη προσφορά προς την κοινωνία και από την άλλη το ψέμα, η απάτη, το θράσος και το πώς εκμεταλλεύονται μερικοί τους καλοκάγαθους και έτοιμους για προσφορά συνανθρώπους μας. Τραγική ιστορία, θα τη χαρακτήριζα συγχρόνως. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι «Φιλευσπλαχνία». Μετά όμως από την αήθη επίθεση γνωστής εφημερίδας στις εθελόντριες νοσηλεύτριες που στρατεύθηκαν για να βοηθήσουν στη μάχη εναντίον της πανδημίας, αναγκάστηκα να συμπληρώσω τον τίτλο, κάνοντας χρήση των ευγενών υλικών που προσφέρθηκαν απλόχερα από την εφημερίδα, με την ελπίδα μήπως και γίνει κατανοητό ότι τα πρόσωπα είναι -με το ήθος και την ακεραιότητά τους- που χρεώνονται είτε το φως, είτε το σκότος και όχι κανένα «σύστημα»]

Χτύπησε το κουδούνι.

Ένας μικροαστός μπήκε στο δωμάτιο.

Φαινόταν ότι ήταν ένας μικροαστός. «Έχω την τιμή να ομιλώ με την κ. Γκράουερτ;» ρώτησε. Η ωριμοτάτη δεσποινίς σήκωσε ξαφνιασμένη το βλέμμα της από τις άσπρες κάλτσες που έπλεκε ως αναπτυξιακή βοήθεια για τους μαύρους νέγρους.

«Με γνωρίζετε;»

«Ποιος δεν σας γνωρίζει, δεσποινίς Γκράουερτ» αντέτεινε ο μικροαστός, «όλη η πόλη μιλά για τα καλά σας έργα! Πόσα δάκρυα έχετε ήδη στεγνώσει, πόσο πόνο καταπραΰνει, πόσες ανάγκες ανακουφίσει! Γι’ αυτό έρχομαι σήμερα σε σας…».

H δεσποινίς Γκράουερτ ανακάθισε έκπληκτη. Περιεργάστηκε τον καλοντυμένο άντρα που στεκόταν μπροστά της. Ήταν στρογγυλός, γεμάτος, η καλή ζωή ξεχείλιζε σχεδόν από τις ραφές του κουστουμιού του.

«Εσείς;» ρώτησε έκπληκτη.

«Δεν έρχομαι για μένα!» είπε ο μικροαστός γρήγορα «αλλά εδώ κοντά σας ζει σε μια άθλια, φτωχική σοφίτα -η βροχή μπαίνει μέσα από τη στέγη, ο αέρας φυσά από τα παράθυρα, η παροχή του νερού στάζει και η σόμπα καπνίζει- ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Παιδιά δεν υπάρχουν. Και συγγενείς; Θεέ μου, ξέρετε βέβαια, πώς είναι οι συγγενείς!».

Η συγκίνηση έπνιξε τη φωνή του.

Σκούπισε κρυφά ένα δάκρυ από τα μάτια.

«Οι φτωχοί ηλικιωμένοι άνθρωποι με λυπούν βέβαια τόσο πολύ!» αναστέναξε, «και το χειρότερο: εδώ και οχτώ Εβδομάδες, οι φτωχοί ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να πληρώσουν πλέον το νοίκι τους. Ο ιδιοκτήτης πρέπει τώρα να τους πετάξει στο δρόμο, ναι, ναι…».

Η δεσποινίς Γκράουερτ δίπλωσε ταραγμένη τα καλά της χέρια.

«Τι αντικοινωνικό! Καθόλου καρδιά δεν έχει το αφεντικό;»

Ο μικροαστός έκανε διακριτικά ένα βήμα πιο κοντά.

«Ακόμα και ένας ιδιοκτήτης δεν ζει σήμερα βίον ανθόσπαρτο, σκεφτείτε μόνο τον μαύρο, γκρίζο, φαύλο κύκλο», είπε, «όλα ακριβαίνουν. Πρέπει από τα ενοίκια να πληρώσει τους φόρους του, το φως της σκάλας, την αποκομιδή των σκουπιδιών, το νερό, πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του την προστασία του περιβάλλοντος και την οικονομική του επιβάρυνση – εκτός από τις επιδιορθώσεις και λοιπές εισφορές, με τα οποία επιβαρύνεται σήμερα ένας ιδιοκτήτης. Όχι, σίγουρα δεν μπορεί κανείς να προσάψει καμία κατηγορία στον ιδιοκτήτη. Όμως, από πού θα βρουν τα λεφτά οι δύο φτωχοί άνθρωποι που παίρνουν μόλις διακόσια μάρκα και χρωστούν; Πρέπει βέβαια κάτι να γίνει. Στην πόλη μας ζουν μεγαλόψυχοι άνθρωποι, άνθρωποι καλόκαρδοι (είπα στον εαυτό μου) σε αυτούς θα πάω. Ίσως δώσει ο καθένας κάτι, ώστε να συγκεντρώσουμε το ενοίκιο για τους δυστυχείς ηλικιωμένους ανθρώπους για να μπορέσουν να μείνουν στο σπίτι. Τρακόσια μάρκα έχω ήδη τώρα διαθέσιμα, λείπουν μόνο διακόσια μάρκα – μπορώ ίσως να απευθυνθώ στην καλή σας καρδιά δεσποινίς Γκράουερτ;».

H δεσποινίς Γκράουερτ έβγαλε το μικρό κεντημένο της πορτοφόλι.

«Είστε ένας καλός άνθρωπος κύριε…».

«Κλάγκεμαν, Κουρτ Κλάγκεμαν, το όνομά μου».

«Είστε ένας καλός άνθρωπος, κύριε Κλάγκεμαν. Ορίστε εκατό μάρκα».

«Σας ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ εκ βαθέων, εξ ονόματος των δύο ηλικιωμένων φτωχών ανθρώπων, που τώρα μπορούν να μείνουν στο σπίτι».

«Λοιπόν, πώς μάθατε για την ανάγκη των δύο ηλικιωμένων; Είστε φίλος τους;».

«Φίλος; Όχι, δεν μπορεί να το πει κανείς».

«Ένας συγγενής, ίσως;».

«Συγγενής; Όχι, δεν μπορεί να το πει κανείς».

«Μήπως ο γείτονας, ίσως;».

«Όχι, επίσης όχι».

«Λοιπόν, ποιος είστε τότε;»

Το πρόσωπο του μικροαστού άστραψε:

«Είμαι ο ιδιοκτήτης».

[Εφημερίδα Πατρίς, 16/11/2020]

Η αληθινή επιστήμη και οι συνειδητοί επιστήμονες δεν εξάρτησαν ποτέ την ακανθώδη ερευνητική τους πορεία από δημοσκοπήσεις λαϊκών απαιτήσεων, αλλά ούτε και συγκινήθηκαν από μαστ ευκαιριακών πολιτικολόγων. Πόσο ευκολόπιστος, αφελής και αδαής μπορεί να είναι ένας ανήσυχος άνθρωπος, όταν παραβλέποντας τα πορίσματα των ερευνών «επαναστατεί», με το να ορχείται εκστασιαζόμενος στους ρυθμούς μιας αμολημένης φημολογίας που του παρέχει απλώς χαλαρή εγκεφαλική ευκολία; Πόσο «προχωρημένος» και «υποψιασμένος» μπορεί να είναι ο «έξυπνος» που βλέπει στις μάσκες για την προστασία από τον κορωνοϊό και διαβάζει στα σκληρά μετρά όλων των χωρών για την ανάσχεση της παγκόσμιας πανδημίας το κοινωνικό φίμωτρο, επειδή η εξουσία άδραξε δήθεν την ανέλπιστη ευκαιρία για να το επιβάλει στους πολίτες, αφού πρώτα οι ασφαλείς καλοταϊσμένοι κακοί υπέταξαν τους βιολόγους, τους γιατρούς, τα ανά τον κόσμον επιστημονικά ερευνητικά κέντρα και θέλουν την καταστροφή μας, προωθώντας τα καταχθόνια σχέδιά τους; Τι είναι, εν τέλει, το προ οφθαλμών τεκμήριο;

Το θέμα, δηλαδή, με την κοινωνία μας είναι ότι μέχρι τώρα -από τη πτώση της Χούντας και μετά- κανένα κράτος και καμία κυβέρνηση δεν προετοίμασε μεθοδικά τον κόσμο για συλλογική (άρα επιτυχή) αντίδραση και συμπεριφορά απέναντι στα δύσκολα, όποια κι αν είναι αυτά. Η διαρκής υπόσχεση ευκολίας μειώνει δραστικά τη διάθεση για στράτευση σε στόχους, καλλιεργώντας τη φαντασία του πολίτη με φαντάσματα. Τολμά ο καθείς να προβάλλει το αποτέλεσμα του προσωπικού του αποτυπώματος, ενώπιον της κοινωνίας των πολιτών; Τότε και κρίνεται. Εάν ένα από τα μεγαλύτερα διδάγματα του ανθρώπινου βίου είναι ότι η ζωή δίνει την ευκαιρία της προσαρμογής -ιδίως σε περιπτώσεις ανωτέρας ανάγκης που υπερβαίνουν την ανθρώπινη θέληση και επιδίωξη- τότε κατά την ίδια αναλογία, για τον εχέφρονα άνθρωπο, κερδίζει πάντα η κοφτερή λογική, όπου αυτή συγκρούεται με το ρομαντισμό της ιδεολογίας.

Λέω ότι διαφωνώ και εγώ με την ακατανόητη επιμονή μερικών να γίνει φέτος η πορεία του κόσμου για το Πολυτεχνείο. Δεν παίζουμε με τον εφιάλτη της πανδημίας. Η λογική παίρνει ήδη την εκδίκησή της και στη χώρα μας. Εδώ θα φανεί η ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο. Οι ηγεσίες πρέπει να ανοίξουν το δρόμο. Στον άρρωστο καιρό που ζούμε, ειδικά για φέτος δεν χρειάζονται κανενός είδους περιπατητικά διαπιστευτήρια τιμής προς το ηρωικό Πολυτεχνείο. Δεν ταυτίζονται αλλά ούτε και εξαντλούνται οι εκδηλώσεις μνήμης με πορείες ή παρελάσεις. Ούτε κάθε χρόνο οι εκδηλώσεις περιορίζονταν μόνο σε μια πορεία. Υπάρχουν πολλοί άλλοι δρόμοι να τους βαδίσουμε, μέχρι να φύγει το κακό του κορωνοϊού. Οι ενέργειες είναι το ζητούμενο. Η επιμονή σε επαναλαμβανόμενες ανελαστικές συμπεριφορές, βρέξει χιονίσει, φοβάμαι ότι δεν ξεφεύγει από την τυπικότητα της επιτέλεσης ενός πολυκαιρισμένου χρέους αυτοματοποιημένης συμπεριφοράς, δια τον φόβον της απώλειας του «κεκτημένου». Η λογική λέει ότι η συνάθροιση πολλών ανθρώπων μαζί εμπεριέχει μεγάλο κίνδυνο για τη διασπορά του ιού, όσο προσεκτικοί κι αν υπόσχονται κάποιοι ότι θα είναι με τις αποστάσεις και τις μάσκες. Από την άλλη, η κυβέρνηση φαίνεται ανακόλουθη, αφού ενώ δεν έχει πει τίποτα για το μεγάλο κίνδυνο μετάδοσης του ιού που λογικά εκκόλαψε η μεγαλειώδης συγκέντρωση για τη δίκη της εγκληματικής Χρυσής Αυγής (ούτε την απαγόρευσε) τώρα ενοχλείται για την πορεία με αφορμή το Πολυτεχνείο. Εξ όσων μέχρι τώρα γνωρίζω, δεν την έχει απαγορεύσει και ρητώς. Οι ασάφειες δεν βοηθούν γιατί προσφέρουν στους πάντες τη δικαιολογία για εκδήλωση υπερβάλλοντος ζήλου. Άποψή μου είναι ότι η συλλογική ευθύνη περνά πρώτα από τα πρόσωπα και ύστερα μετουσιώνεται σε συλλογικό κεκτημένο. Γνωρίζουμε ότι, παρόλο που οι άνθρωποι μπορούν να σκέφτονται λογικά, συχνά στην πράξη συμπεριφέρονται αποδεδειγμένα παράλογα. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ που θα πρέπει να μας συγκλονίζει. Υπό τις παρούσες λοιπόν δύσκολες υγειονομικές συνθήκες, φρονώ ότι δεν τιμούμε έτσι το Πολυτεχνείο.

[Σημείωση: Όταν γράφτηκε το κείμενο, δεν είχαν απαγορευθεί ακόμα από την Ελληνική Αστυνομία σε όλη τη χώρα -σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 68 της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου της 20/3/2020, που κυρώθηκε με το  νόμο 4683/2020- οι δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, από τις 6 τα ξημερώματα της Κυριακής 15^ης Νοεμβρίου έως και τις 9 το βράδυ της Τετάρτης 18^ης Νοεμβρίου]

Το φέρνω από δω το πάω από κει, αλλά μου φαίνεται ότι το βρήκα, όχι που θα μου γλύτωνε. Η μηχανορράφα κυβέρνηση της Δεξιάς φρόντισε -με ένα ύπουλο και προβοκατόρικο σχέδιο- να εξαντλήσει τον κόσμο σε φρενήρη γλέντια και πάρτια αποχωρισμού, πριν επιβάλει η άθλια το πανεθνικό Λοκντάουν. Είμαι τελεσίδικα σίγουρος ότι η όλη ιστορία γίνεται για να καταργηθεί συλλήβδην ο γλυκούλης Νοέμβρης εις το διηνεκές, ως μέρος ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού σχεδίου της ελληνικής Επάρατης, το οποίο εφαρμόζουν ήδη πειθήνια με παραλλαγές όλες οι ευρωπαϊκές χώρες. Προβοκάτσια, φως φανάρι. Σκοπός είναι να αμαυρωθεί η εορτή του Αγίου εφόρου της Αιγίνης Νεκταρίου, να αποτραπούν οι λαϊκές εκδηλώσεις ανά τας ρύμας, τας οδούς και τας αγυιάς τη πόλεως κατά την ενθάδε υπερτελουμένην μεγάλην πανήγυριν του προστάτου του Μεγάλου Κάστρου καβαλάρη Αγίου Μηνά (α!, και συγχρόνως να παρεμποδιστεί την ίδια ημέρα πάσα εκδήλωση λατρείας διά τα οσονούπω επερχόμενα λαμπροφόρα γενέθλια του γράφοντος, επίσης την ενδεκάτην τρέχοντος) ώστε εν συνεχεία με σβηστούς τους ταξικούς αγώνες να οδηγηθούμε χαμηλοφτερουγιασμένοι στην επέτειο μνήμης του ηρωικού Πολυτεχνείου και ύστερα εντελώς τάβλα να προσπεράσουμε την σωτήριον (νάτο!, Σωτήρης…) εορτήν των Εισοδίων της Θεοτόκου, με εκκλησιές χωρίς εκκλησιαζόμενους. Αμ δε, που θα γλύτωναν η Αγία Κατερίνα, ο Άι Στέλιος, ο Πρωτόκλητος Απόστολος Ανδρέας – που κλείνει μάλιστα και την πόρτα. Σχεδιάρα…

Ο προπηλακισμός και η διαπόμπευση του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών δεν είναι ένα μεμονωμένο, αυθόρμητο νεανικό γεγονός. Έχει τις ρίζες του σε πολύ βαθιά σκοταδιστικές νοοτροπίες των μεγάλων. Το παραμύθι των “καταλήψεων” θα συνεχίζεται, όσο υπάρχει κοινωνία αμφίθυμη, ενοχική και ασυγκρότητη ως προς τα πιστεύω και τους προσανατολισμούς της. Η ακινησία των καταλήψεων (που βαφτίζονται από τον τυπικό συνδικαλισμό ως “κινητοποιήσεις”, ενώ είναι αποχές μετά ανοχής) ξεκινά από το Γυμνάσιο και το Λύκειο, εκπαιδεύοντας ομάδες αθώων παιδιών -που έχουν συχνά ευγενή κίνητρα- για την επόμενη φάση. Μέσα στην αχαλίνωτη φαντασία μου, περιμένω πότε οι ΕΛΜΕ της χώρας θα συναγωνιστούν σε ανακοινώσεις καταδίκης τέτοιων μεσαιωνικών φαινομένων, όπως αυτό που ζήσαμε προχτές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Το συνδέω άμεσα με τη Μέση Παιδεία. Περιμένω να μου δώσει ο Θεός χρόνια πολλά, μήπως και αξιωθώ κάποτε να ακούσω από τους Λειτουργούς Μέσης Εκπαίδευσης μια σαφή αποδοκιμασία της μόδας των μαθητικών καταλήψεων, που εκμεταλλεύεται έντεχνα εφηβικές ευαισθησίες. Εν όσω ζω, ελπίζω…