Η υπεράσπιση της χώρας περνά μέσα από τις σχολικές αίθουσες!

[Στην εφημερίδα Πατρίς]

Για τις εδαφικές πλέον αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, για τη μεθοδική συνεργασία της τόσο με τη FYROM όσο και με την Αλβανία, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία. Το σχέδιο είναι προφανές. Η εισβολή στη Συρία και οι εντάσεις με το δυτικό κόσμο προωθούν την ιδεοληπτική θέση του ισλαμοφασιστικού καθεστώτος Ερντογάν περί περιφερειακής υπερδύναμης, η οποία μπορεί να επιβάλλεται σε ανατολή και δύση. Από την άλλη, οι λυκοφιλίες με τη Ρωσία του Πούτιν -ο οποίος κερδίζει σε κάθε περίπτωση, εφόσον δημιουργούνται προβλήματα με τους δυτικούς- και η τουλάχιστον ομιχλώδης σχέση με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, συνθέτουν ένα μείγμα γεωπολιτικού χώρου, με τον οποίο δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις οι γείτονές μας.

Για εμάς εδώ και τα αλλοπρόσαλλα μυαλά των Μικρών Μήτσων, ελλοχεύει ο κίνδυνος της εφησυχαστικής «εγρήγορσης» που επιβάλλει η μακρόσυρτη οικονομική μιζέρια της χώρας, ώστε να εξαντλείται η αντίδρασή μας σε φοβικές επικλήσεις του «διεθνούς δικαίου». Αναμφίβολα, κάθε χώρα υπερασπίζεται αυτά που θεωρεί ως συμφέροντά της, απλώνοντας το χέρι μέχρι εκεί που φτάνει. Από την εποχή του Θουκυδίδη γνωρίζουμε ότι το δίκαιο υπάρχει μόνον μεταξύ ίσων. Να ξέρουμε όμως και ποιες απαιτήσεις μπορούμε να έχουμε από τους εταίρους μας, όταν η συνολική μας παρουσία και δράση δεν δικαιολογεί αυξημένες προσδοκίες. Και δεν φταίνε οι άλλοι.

 Φαίνεται ξεκάθαρα στον έντονο γεωπολιτικό ανταγωνισμό που εκδηλώνεται στην ανατολική -προς το παρόν- Μεσόγειο λόγω των τεραστίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Το μικρό, τραυματισμένο και «απομακρυσμένο» κράτος της Κύπρου έγινε ξαφνικά παίχτης σε κλίμακες γηπέδων πολύ πέραν των δυνατοτήτων του. Η χλιαρή αντιμετώπιση της τουρκικής πειρατείας από τη διεθνή κοινότητα είναι η απτή απόδειξη ότι στον μεγάκοσμο των ανθρωπίνων σχέσεων τα πράγματα δεν ορίζονται από τη δικαιοσύνη αλλά τα καθοδηγεί η ασυγκράτητη ορμή της αδηφάγου πλεονεξίας.

Η πολιτική της Τουρκίας αποσκοπεί στον πλήρη έλεγχο της Κύπρου και στο «μοίρασμα» του Αιγαίου. Διαχρονικά, η πολιτική αυτή δεν αλλάζει γιατί οι δυνάμεις που την προωθούν δεν έχουν ακόμα απαλλαγεί από το σύνδρομο της αυτοκρατορίας. Η ιδεολογία προδιαγράφει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, από ό,τι συνήθως νομίζεται, τις ενέργειες των ανθρώπων.

Επειδή στηρίζομαι στην κοινή -μέχρι τώρα- διαπίστωση ότι ο Ελληνισμός δεν ταυτίζεται με τον ελλαδισμό και επειδή έχω την ισχυρή πεποίθησή ότι ιστορικά η Κύπρος υπερασπίζεται τα δίκαια αυτού του Ελληνισμού -που δεν σταματούν προφανώς μέχρι το ανατολικότερο σύνορο, το νησί της Στρογγύλης- όποιος επ’ αυτού διαφωνεί, ας θεωρήσει ανεδαφικά και έωλα όσα γράφω.

Εν ολίγοις, το κυρίαρχο στην περιοχή μας πρόβλημα και η διαρκής για τον Ελληνισμό απειλή λέγεται Τουρκία. Πρόκειται για ένα κράτος που ζει και θέλει να ζει έξω από τα όριά του. Αυτό συμβαίνει, επειδή η ηττημένη κατά τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα Οθωμανική Αυτοκρατορία περιορίστηκε απλά σε μία μικρότερη, με την ονομασία Τουρκία. Είναι μία πολύ μεγάλη χώρα, με νέους ανθρώπους και όχι με γερασμένο, όπως εμείς, πληθυσμό. Σημαντικό αυτό. Επιπλέον, ως προς την παρούσα κρατική της εκδοχή, απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ευρωπαϊκές αξίες. Έτσι βλέπω τα πράγματα. Αύτη είναι η κατάσταση, την οποία υποχρεωνόμαστε συνεχώς να αντιμετωπίζουμε. Οι αριθμοί είναι καταλυτικοί.

Πώς όμως; Σίγουρα μακριά, τόσο από υπερπατριώτες πολεμοκάπηλους όσο και από αδιάφορους αντιεξουσιακούς διεθνιστές. Εννοείται ότι οι λαοί έχουν την ξεχωριστή τους ιδιοπροσωπία. Πάνω σε αυτή τη βάση πρέπει να συνεργάζονται. Το όλον εγχείρημα, για να έχει πιθανότητες επιτυχίας, πρέπει να στηρίζεται σε κοινωνίες με ισχυρές θελήσεις και βαθιά διαμορφωμένη τη γνώση για το πώς λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Ναι! Ο κόσμος πορεύεται με ισχυρές θελήσεις.

Εδώ έχουμε μερικά ζητηματάκια ως λαός. Είναι η πολωτική στατικότητα με την οποία ερμηνεύονται οι κοινωνικές διεργασίες. Από τη μια, το κουκουλωτικό μοτίβο της -ξεπερασμένης πια- πάλης των τάξεων και του ιμπεριαλισμού, από την άλλη ο άδικος τυφλοσούρτης της εξιδανικευμένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της αποθέωσης του θεοσκότεινου χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Δυαδικές ερμηνείες, που ανάγονται στα βαριά τραύματα του εμφυλίου και της χούντας. Ούτε όμως οι «αγώνες» καμιάς «αριστεράς» αλλά όμως ούτε και οι «αμαρτωλές μέρες» καμιάς «δεξιάς» κληροδοτούνται αυτοδικαίως. Στη θλιβερή κατάσταση της εθνικής οικονομίας φαίνεται η πατριωτική υποκρισία. Να κάνεις τι, με τέτοια μιζέρια; Τι υπερασπίζεται σήμερα η πατρίδα που θέλουμε – εάν θέλουμε να την έχουμε και εάν θέλουμε να υπερασπίζεται κάτι;

Υπάρχει λύση; Νομίζω πως ναι. Μακροχρόνια, χωρίς άμεση εφαρμογή, που απαιτεί συναίνεση, συστηματικότητα και επιμονή. Το λέμε οι δάσκαλοι συνέχεια. Παιδεία. Είναι απίστευτος ο τρόπος με τον οποίο διχοτομείται σήμερα η γνώση στο Λύκειο. Είναι και εκείνη η διάχυτη και δικαιολογημένη κοινωνική δυσπιστία μεταξύ των παιδιών, εμποτισμένη μπορώ να πω με μία συντηρητική απογοήτευση, ότι «όλα είναι στημένα», «όλοι τα παίρνουν», «όλοι είναι το ίδιο», «πουθενά δεν βρίσκω το δίκαιό μου», «ο Έλληνας δεν αλλάζει». Σκόρπια τα παιδιά αλλά και αφοπλιστικά ειλικρινή, όταν ομολογούν ότι αυτό κι αυτό «δεν μας το είπε κανείς». Να υπερασπιστεί ο νέος τι;

Με τη σημερινή κατάσταση της παιδείας, «ταραχώδης η σκέψις» που θα έλεγε και ο Αριστοτέλης. Και για την Κύπρο. Μέσα στις σχολικές αίθουσες είναι που αρχίζει και τελειώνει η υπεράσπιση της πατρίδας! Εδώ θα εφοδιαστεί ο νέος άνθρωπος με τα όπλα του: τους αγώνες της σκέψης, της κρίσης και της λογικής. Εδώ θα βρει αιτίες, ώστε να σεβαστεί τον συμμαθητή και αυριανό συμπολίτη-συμπατριώτη του. Μόνον έτσι θα υπερβούμε την πολιτική σχιζοφρένεια. Σε σχολικές αίθουσες που δεν θα τεμαχίζουν τα μυαλά των μαθητών, ούτε σε κατευθύνσεις κατευθυνόμενες ούτε σε προσανατολισμούς προσανατολισμένες. Όχι στον σημερινό οδοστρωτήρα. Με βασικό κορμό διδασκαλίας εκείνες τις κοινές αρχές και αξίες που έκαναν μέχρι τώρα τη ζωή αξιοβίωτη. Το παρελθόν -το παρελθόν μας- δεν έχει να διδάξει τίποτα; Σε τάξεις μαθητών χωρίς πρόβατα και ερίφια, κατά το δοκούν των εισαγωγικών για την τριτοβάθμια σημερινών πνευματοκτόνων εξετάσεων. Με πάθος για τη Γλώσσα, την Ιστορία και τις κοινωνικές επιστήμες αλλά και με ενθουσιασμό για τα Μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Να έλθει ο νέος άνθρωπος σε επαφή με τους κλασικούς του πνεύματος, να νιώσει κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του τη μαγεία της θεωρίας και της επιστημονικής τεκμηρίωσης. Να τριφτεί ο έφηβος μέσα στα κοινωνικά προβλήματα, με τους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να αποκτήσει τη δυνατότητα σφαιρικής θεώρησης του κόσμου. Να προετοιμάζεται για τα δύσκολα, ώστε να μην καταρρέει στα εύκολα. Κοινό πρόγραμμα, για όλους το ίδιο, με απαιτήσεις! Με διέξοδο στις εφηβικές ευαισθησίες για διάκριση. Στην ελληνική εκπαίδευση η έννοια της αγωγής περιορίζεται στη θεωρία. Πώς όμως να αποκτήσει κανείς ασφαλή οδηγική συμπεριφορά μόνον με τα λόγια; Η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση δεν είναι ούτε χώρος εξειδικεύσεων ούτε κατασκευής εργαλείων. Τα υπόλοιπα και ευκόλως εννοούμενα τα παραλείπω.

Μόνον έτσι θα υπερβούμε τις διαχωριστικές γραμμές, για να κτίσουμε μία νέα γενιά πιο άξια από εμάς, με αξιώσεις. Μας λείπουν οι οδηγοί – το όχημα υπάρχει. Μία νέα γενιά με ευθύνη, που θα έχει την ισχυρή θέληση της συλλογικής στοχοθεσίας και της εξαντλητικής λογοδοσίας. Τότε θα έρθει και η ισχυρή οικονομία. Έτσι συγκροτούνται οι χώρες και τα σοβαρά κράτη. Δεν είναι ασαφής θεωρία παρά λογική επιδίωξη -επιτέλους!- της αλλαγής. Με μία νέα γενιά Ελλήνων που θα απαιτεί και θα επιβάλλει σεβασμό προς ντόπιους και ξένους, εντός και εκτός συνόρων. Δυστυχώς, δεν το βλέπω να υπάρχει σήμερα. Και υπεύθυνοι δεν είναι οι νέοι. Αυτός ας είναι ο πραγματικός μας πόλεμος.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Από τα Ίμια στα Οίμια!

«Η  Ίμια» του 1996 (όπως οι πολιτικοί μας έλεγαν και γραφόταν κατά κόρον στον τύπο της εποχής) έγινε αργότερα «τα Ίμια», αφού πρόκειται περί δύο μικρών βραχονησίδων – οι Τούρκοι τα λένε «Καρντάκ». Κλίνεται ή δεν κλίνεται; Και ενώ δεν είναι αδόκιμο να αναφερθούμε την κρίση των Ιμίων, προφανώς και δεν υπάρχει “το Ίμιο” (σε ενικό αριθμό).

Ποια είναι η ετυμολογία της λέξης; Δύσκολο να πει κανείς και ασαφές. Συχνά πιθανολογείται ότι πρόκειται περί παραφθοράς του «Λιμνιά», ένα όχι σπάνιο όνομα που συναντάται και για άλλα μικρά νησιά. Λέγεται επίσης ότι μπορεί ακριβώς αυτή η ονομασία να καταγράφηκε σε έναν ξένο χάρτη κακώς ως «Imia» και με την ελληνική αντιγραφή να προέκυψαν τα «Ίμια». Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά δείχνουν ότι υπήρχαν και εποχές που κανείς δεν έδινε σημασία σε δύο «μικρούς» βράχους.

Εμένα όμως μου ήρθε μια φλασιά ως προς την ετυμολογία, βοηθούντος και του Τριωδίου, το οποίο διανύουμε!

Με δεδομένο ότι η Ελλάδα -εδώ και είκοσι δύο χρόνια- στην πράξη εκδιώχτηκε από την περιοχή, χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα, παρά μόνον σε κάθε πρόκληση των γειτόνων να αναπέμπει θρηνώδεις εκκλήσεις και αστείους παλληκαρισμούς (κινούμενη μεταξύ υποταγής και εθνικισμού) προτείνω τα Ίμια να γράφονται ως «Οίμια». Ακριβώς, όπως ο Αδάμ εκδιώχτηκε από τον Παράδεισο και εν θρήνω κέκραγεν οίμοι («αλίμονο», ψάλλεται αύριο Κυριακή της Τυρινής, στο ιδιόμελο των Αίνων). Οίμια, τα νησάκα των θρήνων δηλαδή. Από τα Ίμια στα Οίμια.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Ο μικρότερος των Μικρών Μήτσων

[Χιλιοειπωμένο αλλά και χιλιοξεχασμένο].

Ως γνωστόν, έτσι απάντησαν, μεταξύ άλλων, οι ισχυροί και κυνικοί Αθηναίοι στους Μηλίους, όταν αυτοί επικαλέστηκαν το δίκαιο (416 π.Χ.):

«Kαι οι δύο γνωρίζουμε ότι κατά τη συζήτηση των ανθρωπίνων πραγμάτων, το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων, όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του».

Το ξαναθυμίζω, όταν ακούω αυτές τις φοβισμένες, αν και όχι κάθιδρες, εκθέσεις ιδεών (στις οποίες επιδίδεται η πολιτική μας ηγεσία) περί της υποχρέωσης της Τουρκίας να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο. Ο καθένας απλώνει το χέρι του μέχρι εκεί που φτάνει. Ποια Novartis, ποιο σκάνδαλο, ποιες μίζες; Εδώ, το διαχρονικότερο και απεχθέστερο των σκανδάλων είναι η διαχρονική κοινωνική και διακομματική συναίνεση, ώστε να εξακολουθεί να έχει η χώρα -μετά τη λεγόμενη μεταπολίτευση- τέτοια πανάθλια οικονομικά χάλια. Στην οικονομία φαίνεται η πατριωτική υποκρισία. Πιο οικτρή ομολογία αδυναμίας από τον μικρότερο των Μικρών Μήτσων δεν υπάρχει. Τι υπερασπιζόμαστε, τελικά, ως χώρα; Ανησυχώ.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Αδελφοί Μακεδόνες

Eν όψει της επίσκεψης του πρωθυπουργού των Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ στην Άγκυρα, o Ερντογάν δήλωσε (iefimerida.gr) ότι η Ελλάδα μπλοκάρει την ένταξη της «Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ, ωστόσο η Τουρκία δεν θα επιτρέψει την αλλαγή του ονόματος των Σκοπίων. «Οι δεσμοί μεταξύ Τουρκίας και Μακεδονίας είναι αδελφικοί» τόνισε ο Τούρκος Πρόεδρος, προσθέτοντας πως «Άγκυρα και Σκόπια δεν έχουν καμία διαφορά και δεν πρόκειται να αφήσουμε τους αδελφούς μας Μακεδόνες μόνους. Θα είμαστε πάντα μαζί τους».

That’s the real problem αδέλφια μου, φασίστες, τρομοκράτες, ναζιστές, αναρχικοί, τραμπούκοι.

Και σε νεοελληνική μετάφραση «άρχισαν τα όργανα σήκω απ’ τη θέση σου» ή επί το ορθότερον «ουγκαγκα μπουμ μπουμ χι γκαπα γκουμ μπιρλι γκαγκα, αουγκιγκι αουγκιγκι μπαγκαλα γκαουγκα γκα».

Συνεχίστε όμως εσείς να διαπραγματεύεστε ελληνοπρεπώς μεταξύ σας (συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι) μετρώντας τον αριθμό του πλήθους, την ποιότητα και τις προθέσεις του.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Η μεγαλοψυχία των Σκοπίων

Ο υπουργός Εξωτερικών της FYROM Νίκολα Ντιμιτρόφ κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου με τον ειδικό διαμεσολαβητή του ΟΗΕ, Μάθιου Nίμιτς (1/2/2018) είπε ότι «κατανοούμε ότι κάποιοι πολίτες στην Ελλάδα αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες, θέλουν να ονομάζονται και αυτοί Μακεδόνες, όμως ούτε οι Έλληνες ούτε κανείς άλλος στην Ευρώπη του 21ου αιώνα μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμά μας να είμαστε Μακεδόνες και να μιλάμε τη μακεδονική γλώσσα, είναι μια αναγνωρισμένη γλώσσα μέρος μίας σλαβικής ομάδας γλωσσών».

Δέκα μέρες πιο πριν έγραφα, κλείνοντας το τελευταίο μου άρθρο στην εφημερίδα «Πατρίς», διερωτώμενος «μήπως η ευνοϊκή λεγόμενη συγκυρία δεν είναι τίποτε άλλο από τη «μεγαλοψυχία» που ίσως επιδείξουν οι ετερόκλητοι και χειραγωγούμενοι φυρομίτες, ώστε να μας επιτρέψουν να χρησιμοποιούμε και εμείς τον όρο Μακεδονία. Καλοσύνη τους».

Δικαίωμα τους. Λυπάμαι ειλικρινά που επιβεβαιώθηκα τόσο ξεκάθαρα και τόσο σύντομα. Είχα την κρυφή ελπίδα ότι έκανα λάθος (και μετά σου λένε ότι στην «τέχνη» δεν υπάρχει παρθενογένεση).

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η δήθεν αλλαγή του ονόματος Μεγάλη Βρετανία

Να σταματήσει αυτό το παραμύθι, που το επανέλαβε και ο Καμμένος, ότι η δήθεν Μεγάλη Βρετανία, όταν θέλησε να γίνει μέλος της τότε ΕΟΚ (1972), άλλαξε το όνομά της σε Ηνωμένο Βασίλειο εξ αιτίας της αντίδρασης της Γαλλίας για τη γαλλική Βρετάνη, από φόβο εδαφικών διεκδικήσεων.

Η αλήθεια είναι ότι η ένταξη της χώρας έγινε με το όνομα “Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας”, προφανώς για να μην περιλαμβάνεται μόνον η Αγγλία, η Ουαλία και η Σκοτία – ούτε οι ίδιοι οι Βρετανοί δεν θα το ήθελαν! [οι συντομογραφίες για πρακτική χρήση είναι άλλο πράγμα].

Και για να εξηγούμαστε: αυτό δεν σημαίνει ότι η FYROM πρέπει να γίνει δεκτή στην ΕΕ και στον ΝΑΤΟ ως νέτη σκέτη “Μακεδονία”. Όταν κάνουμε παραλληλισμούς, να ξέρουμε και το βαθμό αποδεκτότητας των αναλογιών.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Αχ, Μακεδονία, χιλιόμορφη

Άρθρο μου στην εφημερίδα “Πατρίς”.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment