Γιορτές μέθη και πολιτική

Εφημερίδα Πατρίς, 4/1/2018.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Μια παρατεταμένη Πρωτοχρονιά ζητάμε!

Κατανοώ τους ποικίλους λόγους, για τους οποίους δίνεται παράταση σε κάτι. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ το ελληνικό κράτος να έχει τηρήσει αυστηρά προθεσμίες. Η παράταση έγινε πλέον λαϊκή κατάκτηση. Το θέμα είναι, πώς εκπαιδεύεις τους πολίτες, οι οποίοι εθίζονται στην παράταση και στη διάψευση κάθε διάψευσης για παράταση, με τη βεβαιότητα ότι θα δοθεί παράταση! Αφορμή, μού δίνει και τώρα (όπως και κάθε χρόνο) η «παράταση στα τέλη κυκλοφορίας». Ελληνικούρα και αυτή! Προφανώς, δόθηκε παράταση στην προθεσμία πληρωμής, καταβολής χρημάτων. Τα ίδια τα τέλη δεν πήραν καμία παράταση… Μακάρι να γινόταν έτσι, ώστε να ισχύσουν τα φετινά και για του χρόνου!

Μια ζωή παράταση. Παράταση των εκπτώσεων, παράταση των διακοπών, παράταση του αγώνα, της αγωνίας, της αναμονής, της αβεβαιότητας, της απεργίας, της κρίσης. Παράταση των συμβάσεων, της προεκλογικής περιόδου, παράταση της ισχύος του νόμου. Ένα κράτος και μία κοινωνία σε συνεχή παράταση, τουτέστιν διαρκώς στην εντατική, σε παράταση ζωής.

Ζητώ αμέσως και επί τόπου παράταση της Πρωτοχρονιάς και των εορτών. Χελπ, μια τόση δα απλή παράταση αδέλφια. Τη δικαιούμαστε. Μια παρατεταμένη -και καθόλου τεταμένη- Πρωτοχρονιά ζητάμε!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Τι είδαν και τι άκουσαν οι βοσκοί;

[Του ανταποκριτού μας, από τα βοσκοτόπια της Ιουδαίας]

Με μεγάλη καθυστέρηση, νέα φωτογραφία μας απεστάλη. Τέσσερις από τους ποιμένες που εκείνη την κρύα νύχτα άκουσαν από τον άγγελο ότι «ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος» («γεννήθηκε σήμερα για σας Σωτήρας, που είναι ο Χριστός ο Κύριος», Λουκ. 2,11) αφού έψαξαν, βρήκαν τη φάτνη, είδαν και «γνωστοποίησαν τότε με λεπτομέρεια όλα όσα είχε πει σε αυτούς ο άγγελος» («ἰδόντες δὲ διεγνώρισαν περὶ τοῦ ῥήματος τοῦ λαληθέντος αὐτοῖς» Λουκ. 2,17) συζητούν έντονα, όπως φαίνεται, για τη συγκλονιστική τους εμπειρία. Συνοψίζοντας, και χάριν οικονομίας χώρου, στη φωτογραφία (από αριστερά προς τα δεξιά):

Ο Άγγλος βοσκός, που είπε: Merry Christmas (δηλαδή «Χαρούμενη η λειτουργία για τον Χριστό»)
Ο Γάλλος, που προτίμησε το: Joyeux Noël (δηλαδή «Χαρούμενη γέννηση»)
Ο Γερμανός, που εκφράστηκε με το: Frohe Weihnachten (δηλαδή «Χαρούμενη ευλογημένη νύχτα»)
Ο Έλληνας, που αναφώνησε: Καλά Χριστούγεννα (δηλαδή «Καλά Χριστούγεννα»).

Ποιος από τους τέσσερις, σε αυτή την πρώιμη απόπειρα ευρωπαϊκής συνεννόησης, κατάφερε να μεταφέρει στη γλώσσα του και στον κόσμο πραγματικά τι τους είπε ο άγγελος και τι είδαν; Οι άλλοι βοσκοί;

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Η έβδομη ώρα

[Ομότιλο σημερινό άρθρο μου στην εφημερίδα ‘”Πατρίς”]

Πλησιάζουμε και φέτος την εορτή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Στα σχολεία, η διάχυτη παντού ανυπομονησία για τις διακοπές, συναγωνίζεται την αναμονή για τη θαλπωρή που υπόσχεται να χαρίσει το πρωινό ραχάτι. Μαθητές και μαθήτριες περνούν ακόμα πιο «δύσκολες» ώρες. Δεν φημίζονται δα, ούτε τα καρεκλάκια αλλά μήτε και τα θρανία για τις ανέσεις που προσφέρουν. Είναι και αυτός ο καλός Θεούλης – που δυστυχώς δεν ευλόγησε και την ώραν αλλά μόνον την ημέραν την εβδόμην. Ίσως γι’ αυτό και τα παιδιά του Λυκείου σέρνονται κυριολεκτικά στο μάθημα την «έβδομη ώρα». Ολοχρονίς. Το θεωρούν σχεδόν φυσική και δικαιολογημένη εξέλιξη. Όρκο δεν παίρνω αλλά και εμείς οι δάσκαλοι το ίδιο μου φαίνεται σκεφτόμαστε…

Είναι μια ώρα δύσκολη η «έβδομη ώρα». Μια γενικότερη ανησυχία είναι σκορπισμένη παντού, ενώ η συγκέντρωση στο μάθημα αναζητείται μεταξύ της κούρασης και του ανοικτού βιβλίου με τις πιεστικές ασκήσεις για εκείνα τα άλλα μαθήματα, αμέσως μετά το πέρας των μαθημάτων του δημόσιου σχολείου. «Δεν προλαβαίνω κύριε». Πόσα να αντέξει το παιδικό μυαλό; Στο τέλος και το ένα το χάνει και το άλλο το  ακριβοπληρώνει. Ο μαθητής με το άγχος του, ο γονιός και με την τσέπη του.

Είναι χρόνος ημιθανής, αν όχι ετοιμοθάνατος, για την εκπαιδευτική και διδακτική διαδικασία η «έβδομη ώρα». Αν είναι μάλιστα και η της Παρασκευής, τότε ζυμώνεται ένα προεόρτιο «εκρηκτικό» μείγμα σαββατοκυριακάτικης προσδοκίας και «άστε μας να φύγουμε λίγο πιο νωρίς, Παρασκευή είναι κύριε». Άφιλο το σχολείο, κακή νταντά η πολιτεία για τα παιδιά. Μπορεί η κατάσταση να είναι ακόμα η ίδια, όπως την περιγράφει πριν από εκατό περίπου χρόνια ο Δ. Γληνός σατιρίζοντας με πίκρα την επαναφορά της αρχαΐζουσας: «Τα παιδιά ενύσταζαν, ενύσταζαν, ενύσταζαν. Θεέ μου πώς ενύσταζαν! Ωσάν η Ελληνική φυλή να είχεν αγρυπνήσει επί χιλιετηρίδας και να είχε συγκεντρωθή όλη η κόπωσίς της εις τους συγχρόνους ελληνόπαιδας».

Καλά Χριστούγεννα, καλή Πρωτοχρονιά. Με επί γης ειρήνη!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Ιστορία μου, αμαρτία μου

[Ομότιτλο σημερινό άρθρο μου στην εφημερίδα “Πατρίς”]

Ήταν θέμα δημοκρατίας (δημοκρατική χώρα είμαστε) αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν και ζήτημα ικανότητας. Με το τέλος της επίσκεψης τού μονίμως ανικανοποίητου γείτονά μας, πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν (ξανά και ξανά) για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Εκατόν σχεδόν χρόνια τώρα, το ίδιο κάνουμε. Δεν είναι ότι αέρας αναθεωρητισμού εισέβαλε περιφερόμενος σε ένα δυσδιάκριτο μέλλον. Άλλωστε, οι μείζονες Συνθήκες μεταξύ των κρατών -πολλών κρατών- υπογράφονται και αναθεωρούνται αναλόγως. Τίποτα δεν είναι θέσφατο. Η συνισταμένη της γεωπολιτικής ισχύος, με την οποία πορεύονται οι λαοί, προδιαγράφει κατά περίπτωσιν και το αποτέλεσμα. Οι ισχυροί επιβάλλουν και οι αδύναμοι υποχωρούν. Προφανώς, ούτε η συνθήκη της Λωζάννης μπορεί να ξεφύγει από τον κανόνα. Οι αποτιμήσεις της επίσκεψης πολλές. Θεωρώ ότι ήταν πολλαπλώς χρήσιμη. Αν ήταν και ωφέλιμη, θα φανεί.

Δυστυχώς όμως, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στη συνάντησή του με τον Τούρκο πρωθυπουργό ενεπλάκη σε κουβέντες που θα έπρεπε να αποφύγει. Πέτυχε το αδιανόητο αυτογκόλ, δίνοντας πάσα στον Ερντογάν, ώστε να επιχειρηματολογεί, σε άμεση εθνική μετάδοση, περί αναθεώρησης της Συνθήκης και περί «τουρκικής» μειονότητας στη Θράκη. Ο Τούρκος κατάφερε, επιπλέον, να θέσει μονομερώς ένα σωρό άλλα θέματα. Τα κατόπιν εορτής κουκουλώματα και η στάση τόσο της ΕΕ όσο και των ΗΠΑ, δεν καλύπτουν απολύτως τίποτα.

Δεν κρύβω, επίσης, ότι με ανησύχησε η δήλωση του πρωθυπουργού «είναι θεμιτό και θετικό που ο φίλος πρόεδρος Ερντογάν άνοιξε όλη την ατζέντα της συζήτησης». Δεν κατάλαβα. Αν δεν πρόκειται περί συνήθους γλωσσικού ολισθήματος του κ. Τσίπρα, αυτό σημαίνει ότι είχαμε από πριν συμφωνήσει σε τέτοια ατζέντα, ανάλογη με τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου; Είναι πάντως πολύ σωστή η ξεκάθαρη και γενναία υπενθύμιση που έκανε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ως προς το Κυπριακό, ότι «το θέμα αυτό παραμένει ανοικτό διότι πριν από 43 χρόνια υπήρξε μια παράνομη εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου». Εν τούτοις, έχω την αίσθηση ότι η ελληνική κυβέρνηση, παρά τη γενικότερη ορθή στάση της (αλίμονο!) ενδιαφέρεται μάλλον να κερδίσει τον «πόλεμο» της εσωτερικής επικοινωνίας. Η αντιπολίτευση συνεχίζει την παράδοση της ελληνικής αντιπολίτευσης. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση εν ου παικτοίς. Παραλάβαμε μουσουλμανική μειονότητα και -με την ενός αιώνα πολιτική μας- θα κατορθώσουμε να παραδώσουμε «τουρκική». Η πτωχή, πλην τιμία Ελλάς του 19ου αιώνα επιστρέφει ξανά, γνωρίζοντας την κλίμακα των δυνατοτήτων της…

Εδώ, κάπου αλλού θέλω να εστιάσω. Δεν είναι ότι το τρικυμιώδες παρελθόν εξακολουθεί να θέλει δοσοληψίες με το τώρα. Είναι ότι στο παρόν υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο. Είναι η ιστορία της διδασκαλίας της πρόσφατης Ιστορίας μας. Και μακριά από εμένα ανέξοδοι εθνικισμοί και ανεγκέφαλες κορόνες. Αναφέρομαι, ειδικά, στη νεότερη περίοδο και συγκεκριμένα στην πεντηκονταετία 1897 έως 1947, που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Ελλάδα. Από τη μια, η σφαλιάρα από την Τουρκία στον πόλεμο με αφορμή την Κρήτη. Από την άλλη, η εδαφική μας επέκταση με τα Δωδεκάνησα. Προφανώς και έχει κάτι το ιδιαίτερο αυτή η περίοδος, σε σχέση με τους Περικλήδες και τους Ιουστινιανούς. Το άθροισμα των λογαριασμών της είναι σε ολοζώντανη ισχύ. Πώς; Επειδή τα πάρε-δώσε του επηρεάζουν τη σύγχρονη πορεία της χώρας. Μας το έδειξε ο υψηλός επισκέπτης. Ποιος το γνωρίζει; Λάθος. Πόσοι έφηβοι άνθρωποι έχουν μια γενική εικόνα για αυτή την πυκνή πεντηκονταετία; Να αρκεστούμε μήπως στους «αρίστους» των Πανελλαδικών εξετάσεων;

Είναι πονεμένη ιστορία για το ελληνικό σχολείο η πεντηκονταετία 1897-1947. Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος, η κρητική αυτονομία, ο μακεδονικός αγώνας, οι βαλκανικοί πόλεμοι, ο εθνικός διχασμός, η συμμετοχή της χώρας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μικρασιατική Καταστροφή, οι εθνικισμοί μας, ο ρόλος των συμμάχων μας, το σοκ με την άφιξη των προσφύγων, η Συνθήκη των Σεβρών, η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, η Συνθήκη της Λωζάννης, η ανακήρυξη της Β’ Ελληνικής Δημοκρατίας, η πολιτική αστάθεια, η δικτατορία του 1936, το σφαγείο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Εθνική Αντίσταση, ο εμφύλιος πόλεμος… Όλα αυτά, στο βαθμό που η πολιτεία τα προσφέρει, εξοβελίζονται από τις ανάγκες της «σύγχρονης» εποχής. Δηλαδή:

Εκτός από την πυκνή, δυσνόητη, και κατ’ ανάγκην αποσπασματικά διδασκόμενη σε όλους τους μαθητές Ιστορία «Γενικής Παιδείας» της Γ’ Λυκείου «Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου, από το 1815 ως σήμερα», στην Ομάδα Προσανατολισμού Ανθρωπιστικών Σπουδών διδάσκεται και Ιστορία που εξετάζεται για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση υπό τον τίτλο «Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας», η οποία διδάσκεται επίσης και στην Ομάδα Προσανατολισμού Οικονομίας και Πληροφορικής (δεν εξετάζεται πανελλαδικά).

Όμως. Ιστορία μου, αμαρτία μου. Δυστυχώς, εδώ και δεκαετίες η πολιτεία προσανατολίζει, στην πράξη από πολύ νωρίς, τον μαθητόκοσμο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προς τα «σημαντικά» μαθήματα των Κατευθύνσεων – Προσανατολισμών. Όλα τα άλλα περνούν σε δεύτερη μοίρα και συνθλίβονται στις μυλόπετρες της «Γενικής Παιδείας». Ενός «τι-μου-χρειάζεται»; Μη νομίσει όμως κανείς ότι και η «σημαντική» των Πανελλαδικών Ιστορία έχει καλύτερη τύχη. Πνίγεται, με τη σειρά της, μέσα στο άγχος της αποστήθισης, που προκαλείται από την ανάγκη να διατυμπανίζει το εξεταστικό σύστημα την «αντικειμενικότητά» του. Πρωτοκλασάτα και μπας-κλας μαθήματα. «Χρήσιμα» και «άχρηστα». Κρίμα. Πώς να μην γίνεται (και) η Ιστορία, σε κάθε περίπτωση, βάρος; Όποιος όμως νομίζει ότι μπορεί να υπάρξει γεωπολιτική ισχύς -για τους «μικρούς» ιδίως λαούς- χωρίς ιστορική γνώση και όποιος αυταπατάται ότι η ιστορική γνώση μπορεί να ζήσει ερήμην των λαών, διαβιοί μάλλον στην εποχή του μάτριξ.

Για να μελετήσει ο μαθητής Ιστορία, πρέπει να έχει κίνητρο. Δυσκολεύομαι πολύ να το εντοπίσω στο σημερινό Λύκειο. Φεύγει ο μαθητής από το σχολείο και στερείται βασικών εργαλείων για την ερμηνεία της ζωής και του κόσμου. Η επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού μού υπενθύμισε πράγματα που έπρεπε να ξαναπώ. Του χρωστώ χάρη! Δύσκολη η συνύπαρξη της ιστορικής μνήμης με τις δηλώσεις (Βήμα της Κυριακής, 10/12/2017) του Ισλαμιστή ότι η Τουρκία ως προς τις μειονότητες «έχει εφαρμόσει τη Συνθήκη με ευαισθησία»! Πιπέρι στο στόμα. Στο δικό μας.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

Τελετή αποφοίτησης Δοκίμων Εφέδρων Αξιωματικών

Μετά από πρόσκληση του Διοικητή της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (ΣΕΑΠ) παρευρέθηκα σήμερα στην τελετή αποφοίτησης των Δοκίμων Εφέδρων Αξιωματικών της 2017 Δ΄ ΕΣΣΟ, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και 76 Έλληνες της Κύπρου. Και με κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, μάρτυρα του κυπριακού αντιαποικιακού αγώνα. Ας είναι η Επάνοδος από την Ελλάδα (του μεγάλου Αλεξανδρινού Κ. Π. Καβάφη) η απάντηση σε κάθε οσφυοκάμπτη νεοραγιά και αναιδώς περιφερόμενο νεοσουλτάνο:

Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ• έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε•
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Aιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
[…]
Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια•
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς — τι άλλο είμεθα; —
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Aσίας,
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.
[…]

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Οι παραβάσεις του ΚΟΚ

Πρόθεση, λέει, της Κυβέρνησης είναι το ύψος των προστίμων για παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας να ορίζεται με εισοδηματικά κριτήρια. Και η απορία εμού του αφελούς:

Γιατί μόνο για τις παραβάσεις του ΚΟΚ και όχι παντού; Ή μήπως δεν γνωρίζει ο τόπος αλλού παραβάσεις; Οι φορολογικές παραβάσεις είναι άγνωστες; Οι παραβάσεις στην εργατική νομοθεσία ανύπαρκτες; Και οι πολεοδομικές παραβάσεις; Με τις αγροτικές παραβάσεις τι γίνεται; Παραβάσεις στην αλιευτική πολιτική δεν υπάρχουν; Και τώρα που ο μαθητόκοσμος κινείται σε ρυθμό εκδρομών, παραβάσεις στα σχολικά λεωφορεία δεν γίνονται;

Δύσκολο να ξεχωρίσεις τα πρόβατα από τα ερίφια. Το μόνο που βλέπω να γίνεται με τέτοιες κατά το δοκούν φαεινές “προωθητικές” εμπνεύσεις -με πλην και συν παραβάτες- είναι η παράβαση της λογικής και η παραβίαση του Συντάγματος.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment