Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Ο καλός και πάντα σαφής στις απόψεις του συνάδελφος Φυσικός Νίκος Παπαντωνάκης παρουσίασε (στην αίθουσα εκδηλώσεων του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου, 04/05/2017) ως αποτέλεσμα δημιουργικής εργασίας, μία θεατρική παράσταση με ομάδα παιδιών της Α’ Λυκείου με θέμα «Το αγγλικό εκείνο μήλο» του Ανδρέα Ι. Κασσέτα. Συγχαρητήρια στα παιδιά και στον κ. Παπαντωνάκη ο οποίος δεν μπορεί να κρύψει (και δικαιολογημένα) το θαυμασμό του για τον αγαπημένο του δάσκαλο Κασσέτα. Τυχεροί δάσκαλοι και ακόμα πιο τυχεροί οι μαθητές τους που παρακινούν τη σκέψη να κινηθεί σε άλλες διαστάσεις,  εκτός ορίων και περιορισμών. Να τη εννοώ:

→ Για τη Φυσική, χώρος και χρόνος είναι μεγέθη συσχετιζόμενα. Θεωρία της σχετικότητας γαρ. Εννοείται ότι όπου ομιλεί η επιστήμη, οι υπόλοιποι ακούμε. Από την άλλη, σχετικότητα και βαρύτητα είναι έννοιες με πολύ διαφορετικό περιεχόμενο στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Για όλους εμάς – που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με το εισαγόμενο που μας προσφέρουν εν αρχή οι αισθήσεις για να αναλάβει μετά ο νους – τα πράγματα είναι πιο βέβαια. Ο χώρος γίνεται έτσι ντε φάκτο το κατ’ εξοχήν αντικειμενικό μέγεθος. Σκεφτείτε μόνον ότι υπάρχουν αρχιτέκτονες του χώρου αλλά όχι και του χρόνου. Η κίνηση στο χώρο γίνεται ευκολότερα αντιληπτή. Εδώ υπάρχει άλλη σχέση. Ας πάρουμε τις περιπτώσεις υγιών και υπό κανονικές συνθήκες διαβιούντων ανθρώπων, που δεν εξωθούνται δηλαδή από εξωγενείς παράγοντες ώστε να επηρεάζεται η αντίληψή τους για τα δύο μεγέθη (δεν περιμένουν πότε θα τελειώσει το μαρτύριο της βασάνου – ούτε αγωνιούν  για το πόσο γρήγορα φεύγουν οι χαρές…). Όσο πιο γρήγορα κινείται κανείς στο χώρο, τόσο πιο αργά κινείται ο χρόνος. Σκεφτείτε. Όταν ήσασταν μικροί και αεικίνητοι, το σαββατοκύριακο κρατούσε πολύ και το καλοκαίρι ήταν ατέλειωτο… Όσοι όμως είμαστε τώρα σε μεγάλη ηλικία, και σίγουρα με λιγότερη κίνηση από όση τα παιδιά, πόσες φορές δεν είπαμε «πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια!». Αντίθετα λοιπόν εδώ, όσο πιο αργή η κίνηση στο χώρο, τόσο πιο γρήγορα φεύγει ο χρόνος. Για αυτό λένε και πολλοί ότι με τα ταξίδια, την κίνηση δηλαδή στο χώρο, ζει κανείς πιο πολύ. Και εάν, σύμφωνα με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας, τα μήκη είναι μικρότερα για τον ταχύτερο παρατηρητή, για τη θεωρία της ζωής ο χρόνος είναι αργότερος για τον πιο ευκίνητο παρατηρητή.

→  Οι παραπάνω σκέψεις ίσως δεν έχουν καμία αξία, πολύ περισσότερο που ως παρατηρητές κινούμαστε στην πράξη διαφορετικά ο ένας από τον άλλο. Είναι όμως ένας τρόπος του φιλοσοφείν που επιμένει ότι αξία δεν έχει εκείνο που μαθαίνεις για το τι λένε οι άλλοι αλλά αυτό που είσαι εσύ σε θέση να πεις. Όπως ολοχρονίς λέγαμε και στο μάθημα της Φιλοσοφίας με τα παιδιά της Β’ Λυκείου.

Μερικά αποσπάσματα:

 

⇒ Σημερινό ομότιτλο άρθρο μου στην εφημερίδα “Πατρίς”

 ⇒ Στην προτελευταία μου ανάρτηση – με αφορμή τον σύμφωνα με τους δικαστές του Συμβουλίου της  Επικρατείας (ΣτΕ) αντισυνταγματικό πλέον νόμο με τον οποίο έγιναν οι κρίσεις των διευθυντών των σχολείων το 2015 – διαπίστωνα ότι στην πατρίδα μας υπάρχει, για να το πω εδώ με άλλα λόγια, έλλειμμα δημοκρατίας και περίσσευμα επιβολής προς τους άλλους, όχι μόνον εντός του γνωστού φασιστικοναζιστικού χώρου. Το “ηθικό πλεονέκτημά” σου (αν υπάρχει ολότελα) δεν το διατυμπανίζεις ως κεκτημένο ούτε το περιφέρεις δίκην δίσκου αλλά αφήνεις τους άλλους να το γνωρίσουν στην πράξη – για να σου το αναγνωρίσουν δικαιωματικά στο τέλος. Εν προκειμένω, το πρωθυπουργικό πάλαι ποτέ σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» προδίδει με το χειρότερο τρόπο την απειλητικότερη δυνατή εξουσιαστική νοοτροπία περί κοινωνικής δικαιοσύνης εν ονόματι της ιδιωτικής λογικής. Η ισότητα και η αξιοκρατία όμως μένουν τότε ένα γράμμα κενό, δυστυχούσες μεταξύ της ημιμαθούς απόρριψης του παρελθόντος των “κακών άλλων” και της εύκολης δικαιολογίας για κάθε ανεκπλήρωτή σου υπόσχεση. Ημιμάθεια τελικά ή πλήρης αμάθεια; Αντιγράφω από τον αδαή δάσκαλο του Ζακ Ρανσιέρ:

«Συνεπώς δεν αναρωτιόμαστε καθόλου για το ποιοι θα ήταν οι νόμοι των συνετών, οι δικαστές, τα κοινοβούλια και τα δικαστήριά τους. Ο άνθρωπος που υπακούει στη λογική δεν έχει ανάγκη ούτε νόμους ούτε δικαστές. Ήδη οι Στωικοί το γνώριζαν: η αρετή που γνωρίζει τον εαυτό της, η αρετή της αυτογνωσίας είναι η καθοδηγητική δύναμη όλων των άλλων αρετών. Όμως εμείς γνωρίζουμε ότι αυτή η λογική δεν είναι προνόμιο των συνετών. Δεν υπάρχουν παράφρονες εκτός από αυτούς που υποστηρίζουν την ανισότητα και την κυριαρχία, αυτούς που επιθυμούν να έχουν δίκιο. Η λογική αρχίζει εκεί που σταματούν οι λόγοι που συγκροτήθηκαν με σκοπό να έχουν δίκιο, αρχίζει εκεί που αναγνωρίζεται ισότητα: δεν πρόκειται για ισότητα θεσπισμένη από το νόμο ή με τη βία, ούτε για ισότητα που γίνεται παθητικά δεκτή, αλλά για την ισότητα στην πράξη, που επιβεβαιώνεται σε κάθε βήμα των περιπατητών – οι οποίοι στη συνεχή τους προσήλωση στον εαυτό τους και στην ακατάπαυστη περιστροφή τους γύρω από την αλήθεια – βρίσκουν τις κατάλληλες φράσεις για να γίνουν κατανοητοί από τους άλλους.»

[Ζακ Ρανσιέρ, Ο αδαής δάσκαλος· πέντε μαθήματα πνευματικής χειραφέτησης, μτφρ. Δάφνη Μπουνάνου, εκδόσεις Νήσος 2008, σ. 68]

 ⇒ Είναι πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις που ακούγονται και γράφονται μετά την απόφαση του ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα του τελευταίου νόμου (4327/15-05-2015) με τον οποίο επελέγησαν το 2015 οι διευθυντές σχολείων. Δεν θα σταθώ στις διάφορες ιδέες για το δέον γενέσθαι. Ο αρμόδιος υπουργός δήλωσε άλλωστε το αυτονόητο, ότι θα συμμορφωθεί με την απόφαση. Παρόλο όμως που γνώριζε από καιρό το περιεχόμενό της – και παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις του – φάνηκε για άλλη μια φορά η ανοργανωσιά και ανετοιμότητα με την οποία αντιμετωπίζει το θέμα. Με βαριά καρδιά μάλιστα. Οι εμπνευστές του νόμου (Μπαλτάς και Κουράκης) για να ικανοποιήσουν αρχισυνδικαλιστικά αιτήματα λατινοαμερικανικής κατά φαντασίαν αμεσοδημοκρατίας (καλά, δεν ρώτησαν τη νομική υπηρεσία του υπουργείου;) εγκλώβισαν τους συλλόγους των διδασκόντων σε μία ψευδαίσθηση ελέγχου και λαϊκής βούλησης που όμως αντιτίθεται, όπως αποδείχτηκε, στη βάση των συνταγματικών μας θεσμών περί διαφάνειας, αξιοκρατίας και ισότητας. Και αυτό συνέβη κυρίως επειδή α) περιορίστηκαν απαράδεκτα οι επιλογές των υποψηφίων ως προς τα σχολεία, β) αποκλείστηκαν υποψήφιοι κατά τη μυστική ψηφοφορία με το κάτω από το 20% ποσοστό του «έτσι θέλω» και γ) χωρίς καμία αξιολόγηση, ανώνυμα, χωρίς λογοδοσία (και επομένως ανεύθυνα) διεγράφησαν όχι πλέον μυστικά αλλά μυστικοπαθώς, οι σπουδές, οι εργασίες και οι ικανότητες ανθρώπων. Και όλα αυτά, στην πλάτη του δασκάλου και στη σημαία του κομματισμού. Δυστυχώς, ακόμη και μετά την απόφαση του ΣτΕ υπάρχουν άνθρωποι (δεν θα τους έλεγα λίγους) που επιχειρηματολογούν όχι πλέον στα όρια της γελοιότητας (μιας και έχει ξεπεραστεί ήδη από καιρό) αλλά στα όρια της επικινδυνότητας, αν όχι του φασισμού. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο είναι που είπα στην αρχή ότι δεν θα σταθώ στις διάφορες απόψεις για το δέον γενέσθαι. Επειδή αποδεικνύεται ότι η απειλή για τη δημοκρατία μας – η απειλή για τις αρχές επάνω στις οποίες αυτή στηρίζεται – δεν εντοπίζεται μόνον σε νοσταλγούς του φασισμού και του ναζισμού αλλά και σε όσους ζουν ανάμεσά μας με μύθους μαζικοτήτων. Ναι. Είναι αυτοί των οποίων τα κατεψυγμένα και πολυκαιρισμένα εγκεφαλικά κυκλώματα της πατενταρισμένης «αριστεροσύνης» αρνούνται τα πρόσωπα των άλλων, αφού ως εμφανές και μοναδικό «όραμά» τους έχουν τον έλεγχο του κράτους και μέσω αυτού τη χειραγώγηση του εξαθλιωμένου ψηφοφόρου πολίτη. Χρειάζεται πολλή προσοχή.

Κωνσταντίνος Σαρρηκώστας, http://news247.gr

[…]

Οι απώλειες και οι πληγές της μεγίστης προδοσίας του 1974 έχουν κατά κύριο λόγο αναλυθεί, ωστόσο, 50 χρόνια μετά μένουν χωρίς απάντηση κρίσιμα ερωτήματα εκείνης της περιόδου που θα απαντηθούν μόνο όταν ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου. Γνωρίζουμε, ωστόσο, τόσο για το «φιλί προδοσίας» που έδωσαν Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης στον Ελληνισμό, λαμβάνοντας από τον υπέρτατο σύμμαχο τα «30 αργύρια» εκείνης της εποχής.  

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ