Αναγνωστικόν Εκθέσεως

 → Οι βανδαλισμοί των κακομαθημένων του «Ρουβίκωνα» στις 8,15,16 και 19 αυτού του μήνα, καθώς και η αντιμετώπισή τους από την κυβέρνηση, είναι η καλύτερη απόδειξη της ιδεολογικής συγγένειας που έχει με συγκεκριμένα κόμματα και ιδεοληψίες αυτή η αντικοινωνική ομάδα των ατιμώρητων ταραξιών. Όταν ο αρμόδιος υπουργός Σπίρτζης σου λέει ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί το θέμα πολιτικά «για να πειστούν αυτά τα παιδιά» δεν κάνει τίποτε άλλο από το να βγάζει τα εσώψυχά του και να επενδύει στις ζοφερές μελλοντικές εκλογικές δυσκολίες. Όταν πετάει την μπαρούφα ότι πίσω από τις καταστροφές κρύβονται ιδιωτικά συμφέροντα εταιριών (!) απλώς δεν έχει φτάσει ακόμα στο ειλικρινές σημείο να προτείνει ο κρατικός κορβανάς να χορηγεί σε «αυτά τα παιδιά» επίδομα βαριοπούλας. Όταν μεγαλώνεις με χούγια, είναι δύσκολο όχι μόνο να σου φύγουν αλλά και να σου κρυφτούν.

Πριν από εξήντα χρόνια:

  → Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία, περικύκλωσαν με αυτοκίνητα και ελικόπτερα το κρησφύγετο του Γρηγόρη Αυξεντίου κοντά στη Μονή του Μαχαιρά. Μετά από μάχη έντεκα ωρών και αρκετούς νεκρούς Άγγλους, έριξαν βενζίνη και τον έκαψαν ζωντανό. Ήταν 29 χρονών τότε ο Σταυραετός του Μαχαιρά.

 → Στις 14 Μαρτίου του 1957, σε ηλικία μόλις 19 ετών, εκτελέστηκε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.

Στην ιερή τους μνήμη:

1. Ο Γ. Ρίτσος έτσι αρχίζει το ποίημά του Αποχαιρετισμός:

(Ο Γρηγόρης ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ  αποκλεισμένος
στη σπηλιά της Μονής Μαχαιρά ).

Τέλειωσαν πια τα ψέματα – δικά μας και ξένα
Η φωτιά η παντάνασσα πλησιάζει. Δεν μπορείς πια
Να ξεχωρίσεις αν καίγεται σκοίνος ή φτέρη ή θυμάρι. Η φωτιά πλησιάζει.
Κι  όμως πρέπει να προφτάσω να ξεχωρίσω,
Να δω, να υπολογίσω, να σκεφτώ – ( για ποιόν; Για μένα;
Για τους άλλους; ) Πρέπει.
Μου χρειάζεται πριν απ’ το θάνατό μου μια ύστατη γνώση, η γνώση του θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω.

[…]

2. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης απευθύνεται προς τους συμμαθητές του (5/12/1955) με το εξής ποίημα (από την εποχή του αγώνα ήδη μελοποιημένο):

Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.Θ’ αφήσω αδέρφια, συγγενείς τη μάνα τον πατέρα μες στα λαγκάδια πέρα και τις βουνοπλαγιές. Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θάχω παρέα μόνη κατάλευκο το χιόνι βουνά και ρεματιές. Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θαρθεί το καλοκαίρι τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά. Μα δεν μπορώ να καρτερώ. Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ θα μπω σ’ ένα παλάτι το ξέρω θαν’ απάτη δε θάναι αληθινό.

Μες στο παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω το θρόνο· βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ’ αυτόν.  Κόρη πανώρια, θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου και πάρε με κοντά σου, μονάχ’ αυτό ζητώ. Γεια σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σάς. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα «χαμένον αδερφό», έναν παλιό του φίλο, Ας πάρει μιαν ανηφοριά, ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την Ελευθεριά μαζί μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω θα μ’ εύρη εκεί.