Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Τον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί πρέπει να τον ευχαριστήσουμε, διότι άνοιξε τα μάτια σε όσους είχαμε αυτή την κρυφή ελπίδα ότι στο τέλος θα έκανε την «επανάστασή» του απέναντι στους ισλομοεθνικιστές της Τουρκίας, και θα απαιτούσε και αυτός μία Κύπρο χωρίς ξένους στρατούς και επεμβατικά δικαιώματα. Αποδείχθηκε πως είναι μία καραμπινάτη πολιτική απάτη…
Γιώργος Στρατόπουλος, protagon.gr
Ακόμη και με υπεύθυνη δημοσιονομικά διαχείριση τη διετία 2008-2009 πάλι δεν θα αποφεύγαμε το 1ο Μνημόνιο. Αυτό που θα αποφεύγαμε είναι η δριμύτητα των Μνημονίων, το μέγεθος της απαιτούμενης λιτότητας
⇒ Κάποτε ο λαός κάλεσε τον Ναστραντίν Χότζα να κάνει κήρυγμα. Όταν λοιπόν πήγε στο τζαμί, δεν βρήκε το ακροατήριο ενθουσιώδες και ρώτησε: «Ξέρετε τι θα ήθελα να πω»; Το ακροατήριο απάντησε «ΌΧΙ» οπότε ανακοίνωσε «δεν έχω καμία επιθυμία να μιλήσω σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν καν για τι πράγμα θα πρέπει να μιλήσουμε» και έφυγε. Ο λαός αισθάνθηκε ντροπή και τον κάλεσε πάλι πίσω την επόμενη μέρα. Αυτή τη φορά, όταν ο Χότζας έκανε την ίδια ερώτηση, ο λαός απάντησε «ΝΑΙ». Έτσι τους είπε «λοιπόν, αφού ήδη ξέρετε τι πρόκειται να πω, δεν θα χάσουμε περισσότερο το χρόνο μας» και έφυγε. Τώρα οι άνθρωποι ήταν πραγματικά προβληματισμένοι. Αποφάσισαν να προσπαθήσουν για μία ακόμη φορά και κάλεσαν τον Χότζα να μιλήσει την επόμενη εβδομάδα. Για άλλη μια φορά έκανε την ίδια ερώτηση «ξέρετε τι θα ήθελα να πω;». Τώρα οι άνθρωποι όμως είχαν προαποφασίσει τι θα πουν και έτσι οι μισοί από αυτούς απάντησαν «ΝΑΙ» ενώ οι άλλοι μισοί απάντησαν «ΌΧΙ». Τότε ο Ναστραντίν Χότζας είπε: «Αυτοί που ξέρουν τι ήθελα να πω, να το πείτε στους άλλους που δεν το ξέρουν» και έφυγε.
⇒ Για τις διαφωνίες που παρατηρούνται μεταξύ των Θεσμών ως προς το περίφημο Eurogroup, για τα μαστίγια και τα καρότα, για τα είπα-ξείπα του Σόιμπλε και τις ηρωικές εξάρσεις της ελληνικής κυβέρνησης, για τη γενικότερη ασυνεννοησία, για τους χαμένους διαύλους επικοινωνίας, η είδηση από την εφημερίδα «Ακρόπολις» (30/11/1883) ότι αίτια είναι «η έλλειψις ανθρώπου επιτηρούντος τα διάφορα σύρματα» ενδεχομένως να παρέχει την κατάλληλη ερμηνεία…
⇒ Τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) απέρριψαν ομόφωνα το αίτημα της εταιρείας Gucci για επίδειξη μόδας υψηλής ραπτικής εντός του αρχαιολογικού χώρου του Ιερού Βράχου με την εξής αιτιολόγηση: «Ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας των μνημείων της Ακρόπολης δεν συνάδει με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς πρόκειται για μοναδικά μνημεία και σύμβολα παγκόσμιας κληρονομιάς, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco».
→ Δεν μπορώ παρά να εκφράσω τη χαρά μου για αυτή την απόφαση. Ελπίζω η αρμόδια υπουργός να μη διαφωνήσει. Ακούγοντας όμως σήμερα το μεσημέρι στην εκπομπή του Κ. Μπογδάνου (και πριν την απόρριψη από το ΚΑΣ) τον καλό πράγματι συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη («εάν μου φτιάξει δέκα νοσοκομεία») να συμφωνεί με το αίτημα της πολυεθνικής, διερωτήθηκα πολλές φορές μέχρι πού φτάνει η εισβολή του χρήματος και μέχρι πού η ανάγκη πολιορκεί συνειδήσεις. Πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια (1998)το ΚΑΣ είχε απορρίψει, κατά πλειοψηφία, ανάλογο αίτημα του οίκου Calvin Clein για το Ηρώδειο. Δυστυχώς, όμως, ο τότε υπουργός Πολιτισμού Ε. Βενιζέλος, με μία αμφιλεγόμενη επιχειρηματολογία, διαφώνησε και το μνημείο τελικά παραχωρήθηκε. Το θέμα μάλιστα (η στάση μας απέναντι στα μνημεία) απασχολεί και το βιβλίο της Έκθεσης της Γ’ Λυκείου με το εύγλωττο κείμενο του Κ. Μουζέλη «Τι θέλει η αλεπού στο παζάρι». Πιο πρόσφατα πάντως, το ίδιο το ΚΑΣ επέτρεψε η Στοά του Αττάλου και το Παναθηναϊκό Στάδιο να δίδονται προς εκμίσθωση σε επιχειρήσεις για ιδιωτικές εκδηλώσεις.
→ Η Ακρόπολη, θα μου πείτε, δεν είναι το ίδιο. Σύμφωνοι. Εάν όμως αρχίσουμε να χωρίζουμε τα μνημεία μας σε ανώτερα και μπας κλας (basse classe) τότε με μαθηματική ακρίβεια θα βρίσκουμε τον τρόπο, υπό την πίεση πάντα της οικονομικής ανάγκης, να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια προς το επικερδέστερον. Διότι εδώ το κέρδος είναι το κριτήριο. Ποιο και ποιου άραγε; Η απάντηση νομίζω είναι εύκολη. Δεν είναι θέμα αισθητικής. Είναι θέμα ιστορικής μνήμης και ηθικής. Για να μην πάει η αξιοπρέπεια ενός λαού περίπατο.
Υ.Γ.: Φαίνεται ότι τα θέλουμε και τα παθαίνουμε. Το 1951 ο οίκος Dior έκανε στην Ακρόπολη επίδειξη των ενδυμάτων του. Η Jennifer Lopez το 2008, για μια παγκόσμια περιοδεία, φωτογραφήθηκε στην Ακρόπολη, χωρίς όμως την άδεια του ΚΑΣ. Ήταν και η φωτογράφoς Nelly’s το 1928 και 1929 με τις γυμνές φωτογραφίσεις της χορεύτριας Μόνα Πάιβα (που έδινε παραστάσεις στην Αθήνα) κατόπιν άδειας του τότε διευθυντή της Ακρόπολης. Σίγουρα δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες.
Κυριότερες ειδήσεις – Ειδήσεις GoogleΜε την περιήγησή σας στο kostaskontantinou.com αποδέχεστε τη χρήση cookies. Περισσότερες πληροφορίες.
Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.
