Αναγνωστικόν Εκθέσεως

 ⇒ Λες και οι υπουργοί Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ πήραν διαζύγιο από τη σκέψη. Καμία άλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω για αυτή τη γενικότερη ιδεοληψία (έστω, πρόθεση) καταδίωξης των Αρχαίων Ελληνικών και της ανθρωπιστικής Παιδείας. Όσο πιο άδειο το βαρέλι του λόγου, τόσο πιο βαρύγδουπες οι δηλώσεις περί εκπαιδευτικής «μεταρρύθμισης». Δεν χρειάζεται πολλή τιμιότητα και ευστροφία ώστε να καταλάβει κανείς ότι οι έφηβοι στη Μέση Παιδεία, όποιο (μα πραγματικά όποιο) επάγγελμα σήμερα και να διαλέξουν, για να τα βγάλουν πέρα στον ανελέητο αυτό κόσμο χρειάζονται βαθύ διανοητικό εξοπλισμό και συγκρότηση που μόνο μια γενικευμένη παιδεία μπορεί να προσφέρει. Μια παιδεία που βασίζεται στις αρχές εκείνες που κατέστησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό αξιοβίωτο. Από πού νομίζουν ότι φορτώνει το ποτάμι της σκέψης;

→ Για να είμαστε δίκαιοι, το κακό δεν είναι σημερινό. Με την περαιτέρω όμως συρρίκνωση της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, της Ιστορίας και της Λογοτεχνίας οι νέοι άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς μνήμη πατρίδας. Μακριά από την ανακάλυψη των δυνατών στιγμών στην ιστορία του πνεύματος. Με φόβο για το δάσος του ανθρώπινου διανοητικού θαύματος. Χωρίς τη συγκίνηση του πόνου, τη γνωριμία του άλλου και την περιπέτεια της επιστροφής στην πηγή. Δίχως μουσικές μυρωδιές.

→ Φαίνεται ότι πρόκειται για συνειδητή επιλογή των κυβερνώντων να ανατραφεί «διαφορετικά» η νέα γενιά των Ελλήνων. Η σημερινή ελληνική εκπαίδευση δεν εχθρεύεται απλά την ανθρωπιστική παιδεία. Αποφεύγει μετά βεβαιότητος να εργαστεί για την ανάδειξη (υπό τους όρους της ηθικής, της αισθητικής και της ευαισθησίας) των ηγετών και των ευαίσθητων πολιτών του αύριο. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να κατασκευαστούν ανυποψίαστοι καταναλωτές ενός έτοιμου Μέλλοντος. Κανένας όμως λαός δεν μπορεί να ζήσει έτσι. Θα εγκολπωθεί νομοτελειακά τον Φραγκολεβαντινισμό. Τι είδους λοιπόν σχολείο ονειρεύονται; Προφανώς ένα σχολείο που εξαντλείται στο μινιμαλισμό του «χρήσιμου» και στην «αντικειμενικότητα» της μεζούρας ώστε να εκπαιδεύεται ο πολίτης (αν μπορεί να χαρακτηριστεί πλέον έτσι) στην βολική για τις εξουσίες αχρηστία. Καλός πελάτης για την κομματική εξυπηρέτηση, υπάκουος εντολοδόχος στις διαταγές των αρχηγών. Πόσο πιο δυνατά να το φωνάξει ο Δελμούζος; «… ο κάθε άνθρωπος ζει αληθινά και εντατικά τον εαυτό του κυρίως στον τόπο, στο έθνος, που ασύνειδα τον έχει μορφώσει. Το ίδιο και ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν είναι κάτι αόριστο και αχρωμάτιστο, αλλά η συνισταμένη από εθνικούς πολιτισμούς. […] Στους εθνικούς πολιτισμούς έχει αποθέσει η ανθρωπότητα τους θησαυρούς της, και σ’ αυτούς βρίσκομε ζωντανές τις ανθρωπιστικές αξίες, όσες δηλαδή δεν αντιμάχονται την ηθική». Αυτές τις ανθρωπιστικές αξίες και την ηθική αντιμάχεται σήμερα εν πλήρη συνειδήσει η ελληνική πολιτεία. Που δεν μπορεί να κατανοήσει, με το φαιδρό εσμό των συμβούλων και παρακοιμωμένων, ότι όλα αυτά δεν είναι θεωρία αλλά πράξη ζωής.

Εφημερίδα “Πατρίς” 22/02/2017

  ⇒ Κλειστά τα σχολεία σήμερα για την “εορτή των γραμμάτων”. Οι σχολικές εκδηλώσεις ξεμπροστιάζονται, αφού οι αρμόδιοι του Παιδείας καλύπτονται πίσω από το δύστοκο “δύνανται να πραγματοποιηθούν”. [«Κατόπιν ερωτημάτων, σας ενημερώνουμε ότι τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017, ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών, στις σχολικές μονάδες Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δύνανται να πραγματοποιηθούν δραστηριότητες που σχετίζονται με τη συμβολή των Τριών Ιεραρχών στα Γράμματα, με ευθύνη του Διευθυντή και του Συλλόγου Διδασκόντων»]. Ας το γράφανε ντόμπρα και στα ίσια, αυτό το περίφημο, το στρογγυλεμένο, το “και-με-τέτοια-θα-ασχολούμαστε-τώρα” μνημείο απαξιωτικής, για την εορτή των ελληνικών γραμμάτων, αδιαφορίας. Είναι ως να εορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα γάμου (14 Φεβρουαρίου) δια της προώθησης των διαζυγίων.  Ή μάλλον την παγκόσμια ημέρα βιβλίου (23 Απριλίου) δια της ρακοποσίας. 

† Οι Τρεις Ιεράρχες ας είναι προστάτες της Παιδείας μας. Από δόσεις εκπαίδευσης έχουμε σνιφάρει αρκετές.

Του Σενέρ Λεβέντ, εφημερίδα “Πολίτης”

[…]

Σίγουρα δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στην Τουρκία ο Μουσταφά Ακιντζί. Αν γνώριζε, δεν θα μπορούσε να έλεγε τόσο αδιανόητα πράγματα. Προτείνει μια νέα συμμαχία στο θέμα των εγγυήσεων. Τι συμμαχία; Ελληνοτουρκική συμμαχία! Είναι δυνατόν; Η Τουρκία βρίσκεται στο κατώφλι ενός μοναρχικού ισλαμικού κράτους. Η δε Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα. Μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετά το 1974 δεν είδε ποτέ ξανά φασισμό. Τιμώρησε τη φασιστική χούντα και έβαλε τους ηγέτες της στη φυλακή. Η δικαστική της εξουσία, τα ΜΜΕ της είναι ανεξάρτητα. Όσο δρόμο διένυσε η Ελλάδα στον δρόμο της δημοκρατίας μέσα σε σαράντα χρόνια, άλλο τόσο πίσω πήγε η Τουρκία μέσα στο σκοτάδι. Δεν συνήλθε ξανά μετά το φασιστικό πραξικόπημα του 1980. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν δίκασε και δεν τιμώρησε τους πραξικοπηματίες της. Και με τον καιρό αποκόπηκε για τα καλά από τη Δύση και κατευθύνθηκε προς την Ανατολή. Τώρα ζει τη χειρότερή της περίοδο. Μετά τις δικτατορίες τριάντα χρόνων που γκρεμίστηκαν στη Μέση Ανατολή, στην Τουρκία κτίζεται μια δικτατορία που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από αυτές. Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός που εμπέδωσε τη δημοκρατία. Στη δε Τουρκία, ο λαός ζητάει σουλτάνο. Σε μια τέτοια κατάσταση τι είδους συμμαχία μπορεί να κάνουν η Ελλάδα και η Τουρκία στην Κύπρο; Μήπως μπορεί να γίνει συμμαχία με ένα κράτος στο οποίο ισοπεδώθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα;

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Απόστολος Δοξιάδης, protagon.gr

Πρέπει να καταλάβει ο κ. Τσίπρας το βάρος των ευθυνών του αξιώματος. Κατηγορώντας τον ο Ερντογάν ως ψεύτη, δεν κατηγορεί τον κολλητό του, κατηγορεί τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας. Ο κ. Τσίπρας οφείλει να αφήσει τα non-paper και να βγει και να πει την αλήθεια για το τι έγινε καλοκαίρι

[…]

Ευτυχώς για την εθνική μας αξιοπρέπεια, ο Αρειος Πάγος απέρριψε τελεσίδικα το αίτημα της Τουρκίας για την έκδοση των Οκτώ. Ευτυχώς και για τον κ. Τσίπρα, πιστεύω: γιατί αν το ανώτατο δικαστήριο, αψηφώντας τη λογική και το Δίκαιο, αποφάσιζε να εκδώσει τους Οκτώ, θα είχε εδραιωθεί στη μεγάλη μερίδα των πολιτών η πεποίθηση ότι έγινε σκοτεινή συναλλαγή και ο Πρωθυπουργός ανάγκασε τη Δικαιοσύνη να υποκύψει στη θέλησή του, για να μην αθετήσει στην υπόσχεσή του στον Ερντογάν. Ο Αρειος Πάγος έσβησε το σοβαρό ατόπημα του καλοκαιριού.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

Sportscaster, protagon.gr

[…]

Γιατί η Ελλάδα αγάπησε, ξαφνικά, τον Γιάννη; Επειδή με τα κατορθώματά του ικανοποιεί την ακόρεστη ανάγκη μας για λίγη εθνική υπερηφάνεια. Επειδή, σε εποχές άδοξες για το έθνος μας, συμβολίζει τον άξιο Ελληνα με τον καλό χαρακτήρα. Επειδή ο Πρόεδρος Ομπάμα τον μνημόνευσε, πλάι στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, στην ομιλία του στην Αθήνα. Επειδή η εικόνα του έγινε εξώφυλλο στο Sports Illustrated και έχει κατακτήσει το Διαδίκτυο. Ή, απλώς, επειδή η ιστορία του παιδιού με το καθαρό βλέμμα είναι η ελπίδα μας για τα δικά μας παιδιά.

Και ο Γιάννης; Γιατί ο Γιάννης αγάπησε μια χώρα που του έδειξε περιφρόνηση και αδιαφορία – το πιο σκληρό της πρόσωπο; Επειδή την έβαλαν στην ψυχή του, μια οικογένεια, μια ηλικιωμένη κυρία, η Εκκλησία της γειτονιάς, ένας προπονητής στον Φιλαθλητικό, ένας δάσκαλος στο σχολείο και λιγοστοί συμμαθητές του. Ανθρωποι που τα ονόματά τους δεν τα μάθαμε ποτέ, γιατί οι ίδιοι δεν γύρεψαν να προβληθούν και να καμαρώσουν για τις ευεργεσίες τους.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ