“Βρετανοί επιστήμονες, που βάλθηκαν να χαλάσουν τη μαγεία των παιδιών (και όχι μόνο), προειδοποιούν τους γονείς ότι, αναπαράγοντας το ψέμα με τον Άγιο Βασίλη που φέρνει τα δώρα, αυτό που πετυχαίνουν τελικά, είναι να χαλάνε σε βάθος χρόνου τη σχέση τους με τα παιδιά τους, καθώς το εν λόγω αθώο ψεματάκι μπορεί να κάνει τη ζημιά του, υποσκάπτοντας την εμπιστοσύνη των μικρών στους μεγάλους.”

⇒ Ολωσδιόλου ψέματα – αυτός είναι ο Σάντα Κλάους! Κάνει πράγματι κακό ο Σάντα στα παιδιά;

1. Θα συμφωνήσω πως ναι, εάν πρόκειται για εκείνον τον επί κεφαλής της κερασφόρου κούριερ υπηρεσίας του Βορείου Πόλου, που ξέρει και προλαβαίνει τα πάντα δια των ελκόντων τη βούργια με τα δώρα ταράνδων (άπαξ του έτους). Μοιράζοντας κατά περίπτωσιν τα καλούδια του, ανάλογα με το πόσο φρόνιμα ή άτακτα ήταν τα πιτσιρίκια κατά τη διάρκεια του έτους. Που γνωρίζει όμως και από επιθυμίες των μεγάλων. Ίσως γι’ αυτό και «τις άγιες τούτες μέρες» τα κέρατα πάνε σύννεφο, αφού ως γνωστόν τα μεταφέρουν τα ζωντανά του Αγίου στα ύψη όπου γης…
2. Δεν θα διαφωνήσω, επομένως, ότι κάνει κακό στα παιδιά, εάν πρόκειται γι’ αυτόν τον μάλλον ευκίνητο χοντρούλη τύπο, τον ροδαλό, καλοφαγά και ρεψιματία (χο χο χο) που κατεβαίνει από τις αναλόγου μεγέθους καμινάδες των σπιτιών για να ανταποκριθεί στις αθώες αλλά καλλιεργημένες παιδικές επιθυμίες. Κανονικά, θα έπρεπε από την καπνιά να είναι ολόμαυρος και όχι ασπροκόκκινος. Αρμονικό ντεκόρ στον ήδη κάθε χρόνο ανυπόμονα ενοποιημένο αποκριατικο-χριστουγεννιάτικο διάκοσμο.
3. Και σίγουρα θα συμφωνήσω ότι αυτός ο Άγιος κάνει κακό στα παιδιά, με τα ψέματα που διαδίδονται στο όνομά του. Τόσο από τους εμπορευματοπαραγωγούς όσο και από τους καταναλωτές διασκέδασης. Άλλωστε, είναι ίσως ο μοναδικός μεσήλικας των ημερών μας που είναι συγχρόνως και τέλειος γνώστης της τεχνολογίας (υπολογιστές, κινητά, παιχνίδια…). Κλωνοποιημένος μάλιστα και πανταχού παρών. Γνήσιος, όχι μαϊμού. Όπως το (οινο-) πνεύμα των Χριστουγέννων.

→ Αυτός όμως είναι ο Σάντα Κλάους, όπως είπαμε. Θα διαφωνήσω όμως για τον Αϊ-Βασίλη επειδή:

1. Δεν κάνει κακό στα παιδιά ο θρύλος του ιεράρχη της Καισάρειας, που ολοχρονίς αεικίνητος γυροφέρνει τους φτωχούς και αρρώστους για να τους βοηθήσει να παλέψουν τον πόνο και την ανέχεια. Χωρίς να κάνει διακρίσεις σε «καλούς» και «κακούς». Ούτε σε μικρούς ούτε σε μεγάλους.
2. Αντίθετα. Κάνει καλό στα παιδιά ο συνεχώς με το ραβδί της οδοιπορίας περιπλανώμενος αυτός ψαρομάλλης που «βαστάει πέννα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι». Επειδή κουβαλά τον καλό λόγο και τα αγαθά της παιδείας, του σχολείου και της Εκκλησίας, όπως μαρτυρούν τα κάλαντα των Ελλήνων Ορθοδόξων. Κανένα εμπόρευμα, κανένα δώρο-τρόπαιο ως ανταμοιβή στην παιδική «συμμόρφωση». Ευθυτενής, αδύνατος και ολιγαρκής (ξέρει από μνημόνια).
3. Ένας τέτοιος Άγιος κάνει καλό, όχι μόνο στα παιδιά αλλά και σε κάθε κοινωνία που επιμένει να στέκεται στο χαρμόσυνο μήνυμα της Γέννησης και στο δώρο της πνευματικής αναγέννησης του ανθρώπου. Με τους πολλούς αλλά όχι με τη μάζα. Με τα πρόσωπα αλλά όχι με τους καταναλωτές. Στο όνομα της συναλληλίας, της αλληλοβοήθειας και της Αγάπης (πολύ πιο μακριά από την «ανοχή στο διαφορετικό»). Που μαθαίνει στα παιδιά να εκτιμούν σιγά σιγά πράγματα. Με σεβασμό στην αξία του παιχνιδιού και στο κόστος απόκτησής του.

→ Με τον Αϊ-Βασίλη να έρχεται και να ξανάρχεται, χρόνια πολλά σε όλους και με ειρηνικό και ευλογημένο το νέο έτος!

♦ Στην εφημερίδα “Πατρίς“, 31/12/2016

* * *

Δεύτε ίδωμεν πιστοί πού εγεννήθη ο Χριστός

ακολουθήσωμεν λοιπόν…

Και επί γης ειρήνη!

 → Από τον ιστότοπο agiameteora.net για την ελληνικότητα του εθίμου:

 Πρόγονος του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η αρχαιοελληνική Ειρεσιώνη, μόνο που το φυτό δεν ήταν έλατο αλλά κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς. Αποτελούσε έκφραση ευχαριστίας για τη γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας κατά το επόμενο και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, στον Απόλλωνα και στις Ώρες. Το διάστημα 22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου, παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας κάλαντα από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά. Το έθιμο αυτό του στολισμένου δέντρου μεταδόθηκε στους βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψει ελαιόδεντρων στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που ευδοκιμούσαν σε κάθε τόπο.

 To Χριστουγεννιάτικο δένδρο και μάλιστα ως μετεξέλιξη της αρχαίας ελληνικής Ειρεσιώνης, όχι μόνο δεν απαγορευόταν στο Βυζάντιο, αλλά αντιθέτως κατά την εορτή των Χριστουγέννων «…κατά διαταγήν του επάρχου της (κάθε) πόλεως, ου μόνον καθαρισμός των οδών εγένετο, αλλά και στολισμός διαφόρων κατά διαστήματα στηνομένων στύλων με δενδρολίβανα, κλάδους μύρτου και άνθη εποχής». Αργότερα, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη σκλαβιά των Ελλήνων, το έθιμο χάθηκε και πέρασε στις ευρωπαϊκές χώρες από βυζαντινούς ή αλλοεθνείς χριστιανούς ενός επίλεκτου τάγματος της βυζαντινής ανακτορικής φρουράς (με ιππότες βόρειας καταγωγής) που συμμετείχε στην επίσημη αυτοκρατορική εορτή των Χριστουγέννων.

 Σώζονται επίσης ακόμα και σήμερα κάποια βυζαντινά χειρόγραφα που παρουσίαζαν μέσα στους βυζαντινούς ναούς ορειχάλκινα δέντρα στολισμένα με διάφορα ασημένια και χρυσά στολίδια. Στο επιστύλιο επίσης του τέμπλου της Αγίας Σοφίας υπήρχαν μεταλλικά δέντρα σε σχήμα κώνου (πυρσόμορφα δέντρα) όμοια με λεπτόφυλλα κυπαρίσσια, που αντί για καρπούς είχαν φώτα σε σχήμα κωνοειδές. Βεβαιώνεται ακόμα η χρήση φωτεινών τεχνικών δέντρων (δενδρόμορφα πολυκάνδηλα) σε όλο το Ναό.

 Ακόμα: «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά ψηλή μου δεντρολιβανιά…» Η δεντρολιβανιά ήταν το δέντρο που στόλιζαν παλαιότερα και το οποίο αντικαταστάθηκε από την ελάτη, επειδή τα κλαδιά της ελάτης μοιάζουν πολύ με αυτά του δενδρολίβανου. Σήμερα, το δέντρο δεσπόζει σε κάθε Ιερό Ναό. Σώθηκε με τη μορφή των πολυελαίων.

Περισσότερα ΕΔΩ