Αναγνωστικόν Εκθέσεως

 ⇒ Η κυβέρνηση αποφάσισε να συγκρουστεί με τους δανειστές μας μέσω της ηρωικής (κατά τους σχεδιασμούς της) υπεράσπισης των οικονομικά αδύνατων – που όμως έχουν και δυνατή ψήφο. Πώς συμβαίνει όμως, αδύνατοι να είναι μόνον όσοι παίρνουν μια πενιχρή σύνταξη αλλά (κατά μείζονα λόγο) όχι και οι εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων που δεν έχουν ούτε αυτήν; Πρόκειται μάλλον περί λογιστικής εξίσωσης που αναδύεται κατ’ ευθείαν από κάλπικες (κάλπη) προσδοκίες. Ζούμε την απόλυτη αλληγορία, όπου «άλλα λέγει και άλλα εννοεί» κανείς (!) σύμφωνα με το φαιδρό (ακριβώς) ορισμό του σχολικού εγχειριδίου «Αρχαία Ελληνικά, Φιλοσοφικός Λόγος» της Γ’ Λυκείου. Και πώς να μην είναι έτσι, όταν η «επιτυχής κατάληξη» της διαπραγμάτευσης για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, που διατυμπανιζόταν περίπου ως εύκολη και δεδομένη, βρίσκεται στο «σία κι αράξαμε»; Συμπεριφορές, δηλώσεις, μαγκιές και τσαμπουκαλίκια θέλουν συνειδητά να αποκοιμίζουν τους ευκολόπιστους στην ιδέα ότι όλοι ασχολούνται με την επαναστατική μας έξοδο. Δυστυχώς, το θλιβερό μετατρέπεται σε αστείο – επομένως και σε ακίνδυνο.

→ Ας επιστρέψουμε όμως στην αλληγορία – για να κλείσουμε με νότα αισιόδοξη. Έρχονται και γιορτές. Διαβάζουμε από την εφημερίδα «Ακρόπολις» της 5 Νοεμβρίου του μακρινού 1883: «Μιάς γυναικός η καλλονή η της Μαρούλας Καρβελούτσου εκ Κερατέας τέσσαρας άνδρας έθελξε μέχρι του να την απαγάγουν και να κάμουν να την ζητεί τώρα ο πατέρας της εις όρη και εις δάση». Πού είναι η αλληγορία, θα ρωτάτε. Στη θέση της «γυναικός» βάλτε μια κυβέρνηση που νομίζει ότι έχει ανυπέρβλητα και αναντικατάστατα κάλλη, αφού όλοι τη θέλουν. Στους «τέσσαρας άνδρας» εννοείστε το σκληρό κουαρτέτο της διαπραγμάτευσης. Αντί της απαγωγής διαβάστε «μνημόνιο». Στη θέση «πατέρας» σκεφτείτε τον ατυχή ελληνικό λαό. Πώς «εις όρη και εις δάση» λοιπόν να μην ανευρίσκονται τα δυσθεώρητα ύψη των χρεών και οι αναζητήσεις στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των Βρυξελλών; Τι να ακολουθεί την “απαγωγή”; Ευτυχώς όμως. Είπαμε ότι στην αλληγορία μας «άλλα λέγει και άλλα εννοεί» κανείς. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε ψάχνοντας.

[…]

Πρόκειται για μια γλώσσα που ομιλείται στον Αμαζόνιο και συνοδεύεται από κάτι πολύ ενδιαφέρον. Στην εν λόγω γλώσσα, για να δηλώσεις κάτι πρέπει να αναφέρεις και πώς γνωρίζεις ότι είναι αλήθεια (εάν γνωρίζεις). Όπως αναφέρει το γλωσσολογικό blog, Nomadic universality, το στοιχείο της δήλωσης αλήθειας είναι τόσο βαθιά ενσωματωμένο στη γλώσσα, που τη γνώση σου δεν την εξηγείς με φράσεις του τύπου «άκουσα ότι» ή «λένε», αλλά με ειδικές καταλήξεις που προσθέτεις στις προτάσεις, παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούμε στα αγγλικά για να σχηματίσουμε τον αόριστο (-ed) ή τον πληθυντικό (-s).

[…]

To πλήρες άρθρο στο news247.gr ΕΔΩ

⇒ Η δήλωση του υφυπουργού Παιδείας κ. Μπαξεβανάκη στη Βουλή ότι “δεν είναι μαθητική κινητοποίηση, όταν μια μικρή ομάδα μαθητών –τριών, πέντε, δέκα– πραγματοποιεί κλείσιμο του σχολείου, εν αγνοία της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπόλοιπων μαθητών και μάλιστα χωρίς να έχει τηρηθεί  οποιοδήποτε είδος δημοκρατικής και συλλογικής διαδικασίας» δεν μπορεί παρά να μας βρίσκει ευχάριστα σύμφωνους. Σε πρόσφατη ανάρτησή μου έγραφα ότι οι μαθητικές καταλήψεις δεν είναι “κινητοποιήσεις” αλλά ακινησία. Η δήλωση του κ. Μπαξεβανάκη κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση της λογικής και της παιδαγωγικής ευθύνης που πρέπει να έχει κάθε σοβαρός άνθρωπος προς τον ανήλικο και ευάλωτο μαθητόκοσμο – πολύ περισσότερο μάλιστα εάν είναι και του  υπουργείου Παιδείας, το οποίο μας έχει συνηθίσει τον τελευταίο καιρό σε άλλου είδους μαθητοπατερικές κορώνες. Ελπίζω πάντως, όχι μόνον ο κ. υφυπουργός αλλά και συλλήβδην όλη η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να βρει το θάρρος να απομονώσει – αποδοκιμάζοντας ξεκάθαρα – το ενορχηστρωμένο και ανακυκλούμενο θλιβερό αυτό φαινόμενο. Η εμμονή στα περί “δημοκρατικής και συλλογικής διαδικασίας” είναι λαϊκίστικο κατάλοιπο και ακριβώς χάιδεμα των αυτιών που ομολογεί ο κ. υφυπουργός στην ίδια δήλωσή του. Καλή πάντως η προσπάθεια…