Από τη σημερινή εφημερίδα Νέα Κρήτη:

Αναβλήθηκε για του… χρόνου η δίκη της ΕΛΜΕ Ηρακλείου

Από τη σημερινή εφημερίδα Πατρίς:

⇒ Δεν αρέσει στον νεοσουλτάνο ισλαμιστή γείτονα η αναγκαστική για την Ελλάδα Συνθήκη της Λωζάνης (1923) που κατάργησε την προσωρινά θριαμβευτική Συνθήκη των Σεβρών (1920) όταν δεν είχε γίνει αποδεκτή από την κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης. Την αμφισβητεί άραγε και ως προς την τότε Βρετανική Αυτοκρατορία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, τη Ρουμανία και το τότε σερβο-κροατικο-σλοβενικό κράτος; Που την συνυπέγραψαν μαζί με την Ελλάδα; Κομμάτι δύσκολο. Την αμφισβητεί μάλλον ως προς την ικανότητά μας να επιβάλουμε το σεβασμό στους άλλους ως σοβαρή κρατική δύναμη. Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Και ας καταπιέζουν πολλοί των καθ’ ημάς τους φόβους και την ανυποψία τους με την πεποίθηση ότι όλα αυτά είναι για εσωτερική κατανάλωση. Αμ δε! Η Κύπρος δεν είναι μακριά, και η Θράκη είναι ακόμα πιο κοντά. Γιαβάς, γιαβάς. Όσο για τα νησιά, αυτά είναι ανά πάσα στιγμή ανατολίτικος ψαρομεζές – με αγκίστρι τους δυστυχείς πρόσφυγες και μετανάστες. Στο περίμενε. Για να αισθανόμαστε, ως υπάκουοι δορυφόροι, ευγνωμοσύνη στη μεγαλοψυχία του πάλαι ποτέ Πορθητή που θέλει να νομίζει ότι  μας πατά χάμω αλλά μας αφήνει να ανασαίνουμε, μέσα στο έλεος και στην ευσπλαχνία του (merhamet). Ανησυχώ; Ναι.

[…]

Μαζί μ’ εκείνη τη γιαγιά βλέπω να αποχαιρετάμε και ένα σωρό άλλα πράγματα, όπως ας πούμε το ζυμωτό ψωμί, που ξαγρυπνούσε να φτιάξει και να ψήσει στον ξυλόφουρνο του σπιτιού, τα εργόχειρα (ναι ναι, εκείνα τα σεμεδάκια που κοροϊδεύουμε πια, όταν θυμόμαστε πώς κάλυπταν σημαντικό μέρος της τηλεοπτικής οθόνης) κι ένα βουνό από έθιμα, που στη δική μου μνήμη συνδέονται άρρηκτα τα περισσότερα με την εκκλησία. Για να μην μιλήσω για το ξεμάτιασμα και με πάρετε με τις πέτρες.

Κι ενώ χαίρομαι στ’ αλήθεια που ο κόσμος προχωράει κι εμείς μαζί του, στη σκέψη πως σε δέκα-είκοσι χρόνια από τώρα, αυτές τις καλοσυνάτες γιαγιούλες με την καμπούρα απ’ τον φόβο του Θεού και το κουβάλημα μιας ζωής θα τις βλέπω μόνο στα stand με τα τουριστικά, νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μαζί κι έναν φόβο μήπως τις αφήσαμε να φύγουν χωρίς ποτέ να τους πούμε πόσα πολλά τους χρωστάει η σημερινή Ελλάδα.

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

⇒ Όσοι από εμάς γεννήθηκαν νωρίς και πέρασαν την πρώτη τους νιότη με τις χειροκίνητες φωτογραφικές μηχανές του φιλμ – ακόμα και με τα μιας χρήσεως φλας κυβάκια της δεκαετίας του ’70 – θα βρουν νομίζω νοσταλγικά ενδιαφέρουσα την παρακάτω ανάρτηση. Ήταν η εποχή που για να βγάλεις μια καλή φωτογραφία έπρεπε να ρυθμίσεις ο ίδιος το διάφραγμα και την ταχύτητα και να ελπίζεις αγωνιωδώς ότι το καρέ που τράβηξες ήταν αυτό που είδες μέσα από το “ματάκι” τη μηχανής, όπως την κολλούσες στο μάτι σου για να αποφασίσεις, πριν ακουστεί το κλικ. Δεν τέντωνες τα χέρια σου, όπως σήμερα, για να έχεις ένα ακριβές κάδρο αλλά τα έφερνες κολλητά στο πρόσωπο με τη μηχανή για να έχεις ύστερα την ανυπόμονη αγωνία της επιτυχίας – μέχρι την εμφάνιση. Είχε τη μαγεία του. Με κρυφή ικανοποίηση ακούγαμε τότε “βγάζεις καλές φωτογραφίες!”. Σήμερα, με τη ψηφιακή εποχή και τους αυτοματισμούς, λέμε “αυτή η φωτογραφική βγάζει καλές φωτογραφίες…” Από τους ανθρώπους στα αντικείμενα. Ιδού:

[…]

Κάθε σπίτι είχε το πολύ μία φωτογραφική, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που δανειζόμασταν από κάποιον τρίτο ενόψει διακοπών ή κάποιου event. Στα 90’s η φωτογραφία ήταν χόμπι μόνο όσων πραγματικά το είχαν μεράκι και όχι, όπως σήμερα, κάθε απίστευτου τύπου που έχει λογαριασμό στο Instagram.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

⇒ Ο Μανώλης Γλέζος με αφορμή τη δήλωση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη ότι η Εκκλησία έχει συμβάλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας υπερασπίζεται με τη γνωστή του παρρησία την Ιστορία και την αλήθεια:

«Όποιος καταφέρεται εναντίον της Εκκλησίας για τη δήθεν αδράνειά της στη διάρκεια της Κατοχής βλαστημεί. Όταν ο Στρατηγός Σταυράκος, διοικητής στρατιωτικός των Αθηνών και της Αττικής, κάλεσε τους δημάρχους, τις αρχές και τους περιφερειάρχες να έρθουν στους Αμπελοκήπους για να παραδώσει τα κλειδιά της πόλης στους κατακτητές, ο Αρχιεπίσκοπος τότε αρνήθηκε και δήλωσε ότι “η Εκκλησία παρίσταται στην απελευθέρωση των λαών και όχι στη σκλαβιά τους” και ότι «η πρώτη αντίσταση στην Ελλάδα έγινε από την Εκκλησία. Είναι να κλαίει και να γελάει κανείς (με αυτά που λέει ο κ. Φίλης)».

⇒ Ο κ. Φίλης, με περγαμηνές στο ΚΚΕ (εσωτερικού) τον Ρήγα Φεραίο και την Αυγή, σίγουρα δεν διάβασε ή άκουσε τίποτα για τη συμμετοχή κορυφαίων κληρικών στην αντίσταση του ΕΑΜ, όπως οι Μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ, Ηλείας Αντώνιος και Χίου Ιωακείμ, αλλά και άλλων, με χαρακτηριστικότερη μορφή αυτή του παπα-Ανυπόμονου.

⇒ Ο ίδιος ο Γ.Γ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, αν και κατά την εικοσαετία 1920-1940 τα κομμουνιστικά έντυπα αναφέρονταν απαξιωτικά σε κάθε θρησκευτικό θεσμό ή εκδήλωση και ο «Ριζοσπάστης» έγραφε για το «σκυλολόι των παπάδων» ή για «το σύστημα της παραπλάνησης και αποβλάκωσης του λαού» σε άρθρο του της 9ης Σεπτεμβρίου στην ίδια εφημερίδα τονίζει τον προοδευτικό ρόλο που έπαιξε η Ορθόδοξη Εκκλησία «τόσο σαν παράγοντας που διευκόλυνε και επιτάχυνε την εθνική διαμόρφωση, συσπείρωση και ανάπτυξη, παρέχοντάς την ενιαία ιδεολογικά πλαίσια, όσο σαν στοιχείο που στα χρόνια του εξανδραποδι­σμού και της σκλαβιάς κάτω από την οθωμανική τυραννία συνέτεινε σημαντικά και ουσιαστικά στον εθνικοαπελευθερωτικό τότε αγώνα…» κι ακόμα πως «είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα που δείχνουν ότι Τα­γοί και απλοί στρατευόμενοι της εκκλησιαστικής ιεραρχίας πάλεψαν και με το ντουφέκι στο χέρι στο πλευρό του Λαού και ότι μοναστήρια είχαν μεταβληθεί σε μπαρουταποθήκες και λαϊκά φρούρια». [Μιλτιάδης Κωνσταντίνου: Οι σχέσεις Εκκλησίας-Αριστεράς στην Ελλάδα, Η Καθημερινή, 12/10/2014]