Σία, κουράγιο

Η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο της διαβεβαιώνοντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον ελληνικό λαό ότι θα τηρεί τους νόμους και το Σύνταγμα, υπηρετώντας το γενικότερο συμφέρον του ελληνικού λαού. Απλό, σαφές, κατανοητό.

Η Σία Αναγνωστοπούλου, αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, δήλωσε ότι δεν είναι οι καταλήψεις που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση. Πάτησε νάρκη η υπουργός, λέγοντας ότι πιο χυδαίο, ότι πιο λαϊκίστικο. Και η καταπάτηση δασών δεν ευθύνεται για την κρίση. Πρέπει να την επιτρέψουμε; Αν κάτι μας έφερε σε αυτήν την κατάσταση, είναι η μικρή ή η μεγάλη ανοχή στην ανομία. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και ουσιαστική διαφορά στο μέγεθος της ανομίας που γίνεται αποδεκτή από το κράτος. Σκοπός του κράτους είναι, μεταξύ άλλων, η διατήρηση των νόμων. Ετσι και αφήσει μία κλωστή, θα του ξηλωθεί το πουλόβερ.

 

«Οι καταλήψεις ποτέ δεν δημιούργησαν την κρίση, έχουμε καταλήψεις από τη μεταπολίτευση, άλλα μας οδήγησαν στην κρίση, άλλα φαινόμενα μας φτάσανε εδώ που μας φτάσανε»

Τι είναι οι καταλήψεις; Η Σία Αναγνωστοπούλου λέει ότι είναι αποτέλεσμα της έλλειψης δημοσίου χώρου. Αυτό είναι μία ανάγνωση. Το βέβαιον είναι πώς πρόκειται για ωμή καταπάτηση δημοσίων κτιρίων και του δικαιώματος στην ιδιοκτησία, αν πρόκειται για ιδιωτικά κτίρια. Για να το θέσω ελαφρώς διαφορετικά, η κυρία Αναγνωστοπούλου δεν μπορεί να επαναλάβει τα ίδια μπροστά στον ιδιοκτήτη ενός κτιρίου που βρίσκεται υπό κατάληψη. Δεν γίνεται, δηλαδή, να του λέει ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχουν δημόσιοι χώροι και, τέλος πάντων, είναι προτιμότερο αυτό από όσα γίνονται στη Γαλλία.

«Ξαφνικά μας πείραξαν οι καταλήψεις; Προτιμώ τις καταλήψεις από αυτά που γίνονται στη Γαλλία στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη»

Και εντάξει, το βλακώδες που λέει περί Γαλλίας αφορά αυτή που εκτίθεται και εκείνον που την κρατάει στη θέση της. Ομοίως, αν την απασχολεί η έλλειψη δημοσίων χώρων, μπορεί να αναλάβει πρωτοβουλία για τη δημιουργία τους. Στο υπουργείο Παιδείας είναι, ας ανοίξει σχολεία για να μπουν μέσα «τα παιδιά». Αρκεί, βέβαια, να αναλάβει τα έξοδα. Για αυτό και θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να βλέπαμε τι θα συμβεί έτσι και κάποιος εισαγγελέας αποφασίσει να ελέγξει την κατάσταση και το ιδιοκτησιακό καθεστώς κτιρίων που βρίσκονται υπό κατάληψη. Εχει, για παράδειγμα, ευθύνη ο υπουργός που δεν προβαίνει σε καμία ενέργεια, ενώ κτίριο που εποπτεύει πολιτικά βρίσκεται υπό κατάληψη;

«Οταν λείπει ο δημόσιος χώρος, οι άνθρωποι πρέπει να βρουν δημόσιο χώρο»

Είναι πολύ πιθανό να μην καίγεται καρφάκι περί καταλήψεων στην κυρία Αναγνωστοπούλου. Τα λέει για να τα ακούει το 3% που αποτελεί τον στενό πρωταρχικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως κάποια στιγμή θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν με ποιον είναι και που πάνε. Ας δουν τον ίδιο πολιτικό ψυχολόγο που είδαν η Ζωή με το Λαφαζάνη και οι άνθρωποι πήραν σαφείς αποφάσεις και αποστάσεις. Δεν είναι δυνατόν ολόκληρη κυβέρνηση να μην καταδικάζει το μπάχαλο στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Δεν γίνεται να εκδηλώνεις διαχρονικά ευαίσθητα αντανακλαστικά για όλους, εκτός από τους πολίτες που εκκλησιάζονται. Το πιο σημαντικό: δεν γίνεται να τίθεται προς συζήτηση η τήρηση της νομιμότητας. Ναι, είναι δύσκολο να το αποδεχθούν, το έγραψε και η «Αυγή». Ας σφίξουν όμως τα δόντια ακόμα λίγο. Για την πατρίδα.”

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Σαν όνειρο…

                                   ↑                                                                   ↑

Ο Ερντογάν είναι ο σωτήρας μας!         –         Είναι σαν όνειρο…

[από Rhein-Neckar-Zeitung]

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Σαράντα δύο χρόνια μετά τη πτώση της χούντας

⇒ Είναι υγιής και σε ποιο βαθμό η Ελληνική Δημοκρατία; Σαράντα δύο χρόνια μετά τη πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, προφανώς και δεν συμφωνούμε (όλα αυτά τα χρόνια) όλοι για το περιεχόμενο του όρου «δημοκρατία». Σε μερικά όμως πρακτικά ερωτήματα μπορεί ο καθένας να δώσει τις απαντήσεις του και να εξαγάγει τα εμπειρικά του συμπεράσματα:

Λειτουργούν οι θεσμοί όπως πρέπει;

Εφαρμόζονται οι νόμοι;

Υπάρχει εμπιστοσύνη στο κράτος και στις δημόσιες υπηρεσίες;

Απονέμεται η δικαιοσύνη γρήγορα, χωρίς φόβο και πάθος;

Προωθείται η αξιοκρατία ή ζει και βασιλεύει ο κομματισμός;

Υπάρχει διαφάνεια;

Πώς λειτουργούν τα ΜΜΕ, πώς τα «χειρίζεται» η εξουσία;

Ευημερούν οι πολίτες, ποια είναι η ποιότητα της ζωής τους;

Ποια είναι η κατάσταση της οικονομίας του τόπου;

Υπάρχει δουλειά για τους νέους;

Ποια είναι η κατάσταση στην Υγεία και στην Εκπαίδευση;

Πόσο κοντά ή μακριά είμαστε από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες;

Σε ποιο βαθμό νιώθει ο πολίτης ασφάλεια;

→ Τα παραπάνω (ενδεικτικά) περιγράφουν, κατά την άποψή μου, μία κοινωνία που αρέσκεται στην εντός της δημοκρατικής θεωρίας φλυαρία, υποκύπτοντας αποδεδειγμένα στην ευκολία των σωτήρων  με τη βεβαιότητα για το πάντα φταίξιμο των άλλων. Γιατί, άλλο το να είσαι μία δημοκρατική χώρα και εντελώς διαφορετικό το να είσαι απλά μία χώρα με δημοκρατικό Σύνταγμα. Εδώ πραγματικά μετριέται το βάθος της δημοκρατίας μας. Μιας δημοκρατίας μάλιστα, που κατά τα άλλα ξεχνά με ποια εισβολή και τι κόστος εθνικό «αποκαταστάθηκε». Που παρέσυρε τη νέα γενιά στο να πιστεύει ότι η ύπαρξή της ίδιας της δημοκρατίας μας οφείλεται στο όντως ηρωικό Πολυτεχνείο και στο μύθο του. Πού λοιπόν η απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα; Μα υπόκειται ασφαλώς στη δημοκρατική αισθητική και ευαισθησία του καθενός μας. Η δημοκρατία δεν επιβάλλεται. Δημιουργείται, γεννιέται και πεθαίνει κάθε στιγμή.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , | Σχολιάστε

Επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο

Ιωαννίδης Κίσσινγκερ

[από την Ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, τόμος 2, 1970-1979, Φιλελεύθερος]

⇒ Σαράντα δύο χρόνια σήμερα από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, στις 20 Ιουλίου του 1974.

→ Αριστερά, η βλακεία μας – Ελλαδιτών και Κυπρίων.

→ Δεξιά, ο κυνισμός των γεωπολιτικών συμφερόντων.

Στη μέση, οι εκθέσεις ιδεών περί δικαιοσύνης και αγώνων.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Επέτειος του πραξικοπήματος

Περί πραξικοπήματος.

Περισυνό μου άρθρο.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Καλό καλοκαίρι!

⇒ Πάει και αυτή η σχολική χρονιά. Οι εξετάσεις τελείωσαν. Όπως πάντα, οι νέοι απόφοιτοι κάνουν σχέδια για το μέλλον, με συγκεκριμένα πια δεδομένα. Ικανοποίηση και απογοήτευση είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. Για λίγο όμως. Η ζωή δεν μπορεί να μετριέται σε αριθμούς ούτε να εγκλωβίζεται σε αξιολογήσεις. Ο χρόνος – ως η μόνη πραγματική προς όλους και όλα δημοκρατία – αφήνει ανεξίτηλο το δίκαιό του αποτύπωμα, χωρίς διακρίσεις. Ίσως γι’ αυτό ο ανθρώπινος εγωισμός να αναζητεί το άπλωμά του με τη φενάκη της αίσθησης του αιώνιου. Είναι το επιθετικό κυνήγι της ανισότητας του χωρικού ιδιόκτητου εναντίον της χρονικής ισότητας. Αλήθεια, τι «μου ανήκει» άραγε; Αν μου ανήκει τελικά και κάτι. Πάνω σ’ αυτή την αρμονία του χωροχρονικού νήματος ισορροπεί η ανθρώπινη συνείδηση. Δίνει μάχες, στήνει «τρόπαια» και υπομένει «ήττες». Έτσι παίζεται το παιχνίδι μια ζωή. Μέχρι την αρχή του κάθε επόμενου τέλους.

Καλό καλοκαίρι! Με πιο πολύ χρόνο στο χώρο μας.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε