Αναγνωστικόν Εκθέσεως

[…]

Για να φανεί πάντως πόσο βαθιές είναι οι ρίζες του γλωσσικού δανεισμού, παραθέτω μερικές επιπλέον φράσεις του Κακριδή, από το ίδιο άρθρο: «Φοβούμαι πως ακόμα και σήμερα δεν έχει λείψει η πίστη ότι την ελληνικότητα μιας λέξης την καθορίζει η πιστοποίηση πως βρίσκεται καταχωρισμένη στα λεξικά της αρχαίας ελληνικής. […] Ωρα να φανερώσουμε ένα μυστικό, που οι φιλόλογοι το ξέρουμε, μας αρέσει όμως να το ξεχνούμε και προπαντός να το κρύβουμε από τους άλλους: Η παρουσία μιας λέξης στο λεξικό της αρχαίας ελληνικής πολλές φορές δεν σημαίνει πως έχουμε να κάνουμε με γνήσια ελληνική· γιατί οι παλιοί Ελληνες είχαν αφομοιώσει στη γλώσσα τους πλήθος στοιχεία δανεισμένα είτε από τους προελληνικούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου είτε από τους γείτονές τους. Μερικά δείγματα: δεν είναι ελληνικές οι λέξεις άναξ, βασιλεύς, βίβλος, δάφνη, ελαία, ζέφυρος, θάλαμος, θάλασσα… λύρα… νήσος, ξίφος… ρόδον». Και η θάλασσα. Και η λύρα. Και τα νησιά. Η ελιά μας. Λίθοι ακρογωνιαίοι της ελληνικότητας. Ομως ό,τι ισχύει για τους ανθρώπους ισχύει και για τις λέξεις τους. Κι όπως κάποιοι γίνονται Ελληνες χωρίς να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα ή από Ελληνες, έτσι και οι ξένες λέξεις γίνονται ελληνικές – και οι ελληνικές, αγγλικές, γαλλικές κ.ο.κ.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

⇒ Το σημερινό ομότιτιλο άρθρο μου στην εφημερίδα “Πατρίς“:

     Αν είναι κάτι που πρέπει κανονικά να έχουμε μάθει ως κοινωνία την τελευταία δεκαετία είναι ότι όποιος εκλέγεται με σημαία του την ηθική, θα καταλήξει στο τέλος να υπερασπίζεται αναιδώς τα φλάμπουρα της ανηθικότητάς του. Και ότι η τιμωρία στην κάλπη έρχεται κατόπιν εορτής, με τη χώρα να τραβά τα μαλλιά της από το λογαριασμό. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ξέρουν.

     Ως προς τα σημερινά, δεν είναι μόνον η υπόθεση Σταθάκη, που μπήκε στο αρχείο, με τα «ξεχασμένα» τόσα ευρώπουλα και τα αδήλωτα τόσα ακίνητα. Δεν είναι το σικ με το οποίο ο Φον Κατρούγκαλος (του πιο σκληρού νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό) ομολόγησε ότι «μπορούμε να ζήσουμε λιγάκι χωρίς τσιγάρα ή καφέ» – πάλι καλά που ομολόγησε ότι «δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς νερό ή ρεύμα». Δεν είναι το ότι ο ίδιος, με τη γραβατωμένη και μαντηλο-τσεπωμένη (κυριολεκτικά) ανετίλα του, μίλησε για μνημόνια (τα οποία ψήφισε και υπέγραψε) ενός νεοφιλελευθερισμού «που στο παρελθόν εφαρμόστηκε στη Χιλή του Πινοσέτ». Είναι εκείνη η ντε φάκτο ομολογία ταυτότητας. Εννοώ την πρόκληση της νομιμοποίησης κάθε αμφιδέξιου βουλευτή, δημάρχου και τοπάρχη με τις εξωχώριες (offshore) εταιρείες, που ψηφίστηκε στο πολυνομοσχέδιο. Καρανίκες, Βαγενούδες και λοιποί μοιάζουν, συγκριτικά, συμπαθείς τσιχλόφουσκες…

     Πώς να πιστέψεις πλέον στα ταξικά τους πρόσημα, που περιφέρονται ορφανά; Με τέτοιο καθυστερημένο ζήλο αυτοπροσδιορισμού, πόσο να αγιάσουν οι άνθρωποι; Πόσο; Τόσο, όσο πιστευτός και σοβαρός μπορεί να γίνεται ο Κυρίτσης, όταν με ύφος εμβριθούς ινστρούχτορα δηλώνει ότι «επιλογή τους» είναι να επιβαρύνουν όσους ψήφισαν «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, επειδή είναι εύποροι! Μα την αλήθεια, μόλις ένιωσα την τσέπη μου να βαραίνει! Βουλωμένο γράμμα διαβάζουν. Όταν το ΟΧΙ εκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ΝΑΙ, όπως θα έλεγε και ο Λουδοβίκος. Τα πάντα γράφονται πλέον στο μέτωπό μας. Μεγάλος Αδελφός τα βλέπει με την αστυνομία της σκέψης.

→ Πόσες φορές πρέπει να εξαπατηθεί κανείς για να αρχίσει να είναι πιο καχύποπτος και πιο απαιτητικός; Τι άλλο να μας κάνουν για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ότι έχουμε κοινό όραμα με ανθρώπους που εφαρμόζουν άλλα σχέδια σε βάρος της πατρίδας μας, όταν εμείς τους προσφέρουμε τον ουρανό με τ’ άστρα; 

Η συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ.