Αναγνωστικόν Εκθέσεως

[Λίγες ώρες πριν την “κατά συνείδηση” ψηφοφορία στη Βουλή για το πολυνομοσχέδιο]

 

Τι είναι η αυτάπατη μας; Μην είναι οι πάτοι;

Μην είναι τα άπατα ψηλά βουνά;

Μην είν’ του ΣΥΡΙΖΑ όλοι οι πάτοι

Και τα συντρόφια μας τα φωτεινά;

 

Μην είναι κάθε της ρηχό κεφάλι

και κάθε μάγκας της με τη ψευτιά

κάθε κατάληψης καινούργια πάλη

κάθε γαργάλημα που ηχεί στ’ αυτιά;

 

Μην είναι τάχατε τα πουλημένα

ή οι Σκουριές της, χρυσή στολή

ό,τι ο Σκουρλέτης έχει γραμμένα

το «πρώτη φορά» να αντιλαλεί;

 

Όλα αυταπάτη μας! Κι αυτά κι εκείνα

και όσα απόμειναν ασημικά

είν’ του Κατρούγκαλου άπατη πείνα

που κράζει μέσα μας: Δώστε παιδιά!

 ⇒ Διερωτώμαι και εγώ. Πότε θα προλάβουν οι βουλευτές να διαβάσουν τις 7.500 σελίδες του πολυνομοσχεδίου που κατατέθηκε προχτές στη Βουλή, εν όψει της ψηφοφορίας της Κυριακής; Με ποιο τρόπο; Με τουρμπο-ανάγνωση, με νοητική διακτίνιση ή με την αϊνστανική ειδική σχετικότητα, όπου ο χρόνος επιμηκύνεται και ο χώρος (οι 7.500 σελίδες δηλαδή) συστέλλεται; Μάλλον θα αναγκαστούν να προσφύγουν – όσοι ειλικρινείς – στη μέθοδο του κ. Χρυσοχοΐδη, ο οποίος τον Ιανουάριο του 2012 δήλωσε ότι δεν πρόλαβε να διαβάσει το Μνημόνιο. Είναι και ο Τσακαλώτος, ο οποίος  στην κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε παραπονούμενος ότι «όσοι από εσάς δεν έχετε συμμετάσχει στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές δεν ξέρετε τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε». Βρε καλώς τα τά παιδιά! Πόσο εύκολο είναι να κατηγορείς τους άλλους πριν από σένα, όταν είσαι έξω από το χορό, ότι είναι πουλημένοι και γερμανοτσολιάδες! Όταν και εσύ ο ίδιος, υπό την πίεση της αφοπλιστικής λογικής, του μεθοδευμένου ψεύδους και της σκληρής ανικανότητας, ενώ  γνωρίζεις ότι θα αναγκαστείς να χορέψεις στον ίδιο σκοπό, το κρύβεις επιμελώς μέχρι να κάτσεις στην καρέκλα της εξουσίας… Είχε λοιπόν ή δεν είχε δίκαιο ο Βενιζέλος, όταν τους έλεγε ότι θα γλείψουν εκεί που φτύνουν;

 ⇒ Εάν η αυταπάτη ήταν το θηλυκό γένος ενός επιθέτου, τότε το αρσενικό θα ήταν «ο αυτάπατος». Τέτοιος πραγματικός τύπος εννοείται ότι δεν υπάρχει, αφού είναι ευφάνταστο κατασκεύασμά μας! Πάντως, ο σχηματισμός μιας τέτοιας λέξης δεν προσκρούει σε κανένα γλωσσικό κανόνα. Αντίθετα, υπακούει τέλεια στο σχήμα «ο αθάνατος» με το ομηρικό θηλυκό του «η αθανάτη». Έτσι, ο όρος μας «αυτάπατος» θα χαρακτήριζε εύστοχα, είτε ως επίθετο είτε ως ουσιαστικό, εκείνον που ομολογεί, σε μία πράξη αυτοκριτικής γενναιότητας, την αυταπάτη του. Όπως ο κ. Τσίπρας εν προκειμένω. Άνθρωπος λοιπόν «αυτάπατος» θα ήταν εκείνος που ζει στην αυταπάτη, που είναι αποτέλεσμα αυταπάτης. Επειδή όμως τα μορφολογικά όρια των λέξεων (οπτικά και ακουστικά) κάνουν παιχνίδια με τις σημασίες, ποιος μου λέει ότι το κατασκεύασμά μας «αυτάπατος» δεν θα είχε ως τελευταίο συνθετικό του το «πάτος» με προηγούμενο ένα «α» στερητικό και πρώτο συνθετικό το «αυτός»; Και ότι τότε δεν θα σήμαινε «εκείνον που από μόνος του δεν έχει πάτο»; Η διάθεση για συνειρμούς και χιούμορ – γιατί περί αυτού πρόκειται – οδηγεί σε πολλά ευτράπελα μονοπάτια που δυστυχώς μόνο αστεία δεν είναι, σύμφωνα με τη μίζερη πραγματικότητα που ζούμε. Άλλωστε, ο σύγχρονος αυτάπατος πάει γάντι με το παρόν ελληνικό κράτος, τις δονκιχωτικές σκιαμαχίες και το απύθμενο θράσος (να εδώ πάλι «ο πάτος» που απουσιάζει…) να θεωρείς τον εαυτό σου ηθικό σε πλεονεκτήματα και τους άλλους ανήθικους. Χωρίς ίχνος χιούμορ.