Αναγνωστικόν Εκθέσεως

 ⇒ Τώρα που ψηφίστηκαν από την κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή τα νέα σκληρά μέτρα, αποκαλύπτεται για ακόμα μια φορά η ικανότητα της κυβέρνησης να βάζει «κόκκινες γραμμές» και μετά να τις διαγράφει, κυριευμένη από μίαν ευεξήγητη αλλά όχι και ξαφνική αχρωματοψία. Είναι ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ (και κάθε νεοελληνικού κόμματος) να κρατηθεί στην εξουσία. Αγώνας που αποδεικνύεται ως η ισχυρότερη συγκολλητική ουσία. Δεν είχα καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όσοι κατά καιρούς διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους, υποχώρησαν ηρωικά. Το ζήσαμε άλλωστε και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ. Δεν άλλαξε ξαφνικά η αντίληψη και προσδοκία του μέσου Έλληνα για την πολιτική. Πολύ περισσότερο και η εκλογική της εκδήλωση. Το ότι μερικοί επιμένουν ακόμα να υποστηρίζουν ότι κρατάνε τις υποσχέσεις τους, μόνο θυμηδία προκαλεί – αν όχι και οργή. Και προκαλεί επιπλέον ανησυχία και θλίψη για το μέλλον αυτού του τόπου ο αυτοεγκλωβισμός του πολίτη σε μία πολιτική ανωριμότητα, στο σημείο που θέλει η κριτική του για «τους σημερινούς» να περνά συγκριτικά μέσα από «τους προηγούμενους». Μέχρι πότε; Λες και η ευθύνη για τη χρηστή διακυβέρνηση της χώρας πιστώνεται αυτόματα με θετικούς πόντους, ανάλογα με τα αρνητικά πολιτικά ελλείμματα των άλλων. Οι οποίοι, ας μη ξεχνάμε τιμωρήθηκαν στην κάλπη – και δικαίως – για την εγκληματική ανικανότητα χειρισμού των υποθέσεων της χώρας. Εδώ όμως πρόκειται για την αποθέωση του πολιτικού αμοραλισμού. Οι λέξεις αποκτούν άλλα και άγνωστα στο λεξικό νοήματα, οι προτάσεις ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο για να υπενθυμίσουν και να γαργαλίσουν ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Η λογική εκβιάζεται και ο συνθηματικός λόγος προβάλλεται αναιδώς ως σημαίνουσα επιχειρηματολογία. Επειδή ακριβώς επιλογή των λαϊκιστών είναι το προς ηδονήν λέγειν (για τα αυτιά του κόσμου) κατά το αρχαίον λεγόμενον. Και μπορεί το λέγειν να συνεχίζεται εις το διηνεκές, η ηδονή όμως νομοτελειακά αργά ή γρήγορα θα λάβει τέλος.

 ⇒ Όλη αυτή η κλάψα από κάποιους δημοσιογράφους για τη 48ωρη απεργία τους, που κήρυξε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών συμμετέχοντας στη 48ωρη απεργία της ΓΣΕΕ, εμένα δεν με πείθει για δύο λόγους. Πρώτον, εάν εξαιρέσει κανείς την με τις ευλογίες του ΣΥΡΙΖΑ νεοκρατικοδίαιτη και ιδεολογικά ελεγχόμενη ΕΡΤ, όλοι οι άλλοι εναντίον ποιου εργοδότη στρέφονται για τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά τους ζητήματα; Προφανώς όχι εναντίον του κράτους αλλά ξεκάθαρα εναντίον των επιχειρήσεών τους, που δεν φέρουν καμία ευθύνη για τα προπαγανδιστικά κολπάκια της εξουσίας. Το σίγουρο είναι ότι με το σιωπητήριο στην κριτική που σάλπισαν οι συνδικαλιστικές ενώσεις των δημοσιογράφων – ανεξάρτητα από τα πραγματικά ατομικά κίνητρα – προσφέρονται βολικές εκδουλεύσεις στην κυβέρνηση, την ώρα κατά την οποία στη Βουλή νομοθετούνται πράματα και θάματα. Και δεύτερον, γιατί άραγε όσοι διαφωνούν (αν διαφωνούν πραγματικά) δεν φροντίζουν να βρουν τρόπο (τεχνολογία γαρ με τη σέσουλα…) να συνεχίσουν να ενημερώνουν τον κόσμο; Υπάρχουν βέβαια και εκείνα τα περίφημα δεσμευτικά και υποχρεωτικά καταστατικά τους με τις διαγραφές και τις τιμωρίες. Θεμελιώνουν όντως μια σοβαρή δικαιολογία για το υποχρεωτικό της απεργίας. Σύμφωνοι. Η  ειλικρίνεια απαιτεί όμως να ομολογεί κανείς τα όρια τελικά της ελευθερίας του.  Εδώ τα παραμύθια της κυβέρνησης έχουν γίνει επιστήμη. Αν οι δημοσιογράφοι θεωρούν ότι ασκούν ύψιστο κοινωνικό λειτούργημα – προσωπικά το πιστεύω – ας έχουν το θάρρος τέτοιες ώρες να αποκαλύπτουν τα ψέματα.

[…]

Η περίπτωση της Τουρκίας ξεκίνησε με την προσδοκία εξευρωπαϊσμού της, πράγμα που είχε τη λογική του πριν από χρόνια. Η μέθοδος δοκιμάστηκε με παραχώρηση καθεστώτος ενταξιακών διαπραγματεύσεων, με άνοιγμα κεφαλαίων και… πολλή ανοχή. Ανοχή για το κατεχόμενο παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο. Ανοχή για τις παραβιάσεις βασικών κανόνων δικαίου, ατομικών ελευθεριών και δημοκρατίας εντός Τουρκίας. Ανοχή για τις αυθαίρετες παρεμβάσεις στο Αιγαίο και στην Κυπριακή ΑΟΖ… Φτάσαμε στο σήμερα, με μαζικές καταδιώξεις και φυλακίσεις αντιφρονούντων δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών εντός Τουρκίας και στο μαζικό έγκλημα εναντίον του κουρδικού λαού.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ.

⇒ Τώρα τι να γράψει κανείς; Τι να πρωτοπείς γι’ αυτή την ανατριχιαστική ιστορία με τα σκυλιά που κατασπάραξαν στο πασχαλινό τραπέζι το ανυποψίαστο αγοράκι; Η εγκληματική ευθύνη μπορεί μεν να πέφτει πρωτίστως στον ιδιοκτήτη των ζώων αλλά όμως τόσο οι γονείς όσο και οι υπόλοιποι καλεσμένοι ευθύνονται με βαρύτατες αμέλειες. Τα σκυλιά βεβαίως δεν μπορεί να κατηγορηθούν, επειδή τα ζωώδη ένστικτα κινούνται πέραν της λογικής και οπωσδήποτε της ηθικής. Οι άνθρωποι όμως; Υπάρχει χώρος μεταξύ ζωοφιλίας, εν προκειμένω κυνοφιλίας, και προσοχής; Από τη μια, πόσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος για τα Ροτβάιλερ, που ως γνωστόν είναι από τα πιο δυνατά σκυλιά στον κόσμο – με εντυπωσιακό μέγεθος και δύναμη – ενώ  ανεπιθύμητο γνώρισμά τους είναι να προκαλούν άλλους ανθρώπους, πέραν του ιδιοκτήτη τους; Από την άλλη, πόση δύναμη «αγένειας», αμυαλοσύνης, «ευγένειας» και καθωσπρεπισμού μπορεί να έχει ο οποιοσδήποτε που δεν συγκρατείται πάντα από τη σκέψη ότι τα ένστικτα δεν αλλάζουν και ότι κάποια στιγμή θα εκδηλωθούν; Με την όποια εκπαίδευση. Και μη μου πείτε, προς Θεού, ότι αυτά συμβαίνουν. Δεν το αποδέχομαι. Όσο οι άνθρωποι επιμένουν να εισβάλλουν στο χώρο των ζώων και να προκαλούν τη φύση τους, δεν ησυχάζω με το «δεν υπάρχουν κακά σκυλιά, παρά μόνον κακοί ιδιοκτήτες». Εδώ είναι το θέμα της ηθικής.

⇒ Ναυάγιο στις διαπραγματεύσεις Αθήνας και δανειστών. Ακυρώθηκε το Eurogroup της Μ. Πέμπτης – θυμίζω ότι κάποτε είχαμε την πολυτέλεια να μαλώνουμε τον Παπακωνσταντίνου που μιλούσε για Τιτανικό. Η «σταύρωση» μάς ήρθε ξανά νωρίτερα, η «ανάσταση» άγνωστον πότε. Αυτά έχουν οι σκληρές διαπραγματεύσεις. Από την πλευρά των δανειστών εννοείται. Ο κουρνιαχτός κάθεται και οι μαϊμουδιές δεν συναρπάζουν πλέον, όταν τρομάζουν οι κυβερνητικές σκούπες που σαρώνουν τα αποθεματικά των ταμείων. Το ΔΝΤ επιμένει στη νομοθέτηση προληπτικών συγκεκριμένων μέτρων (δεν μας εμπιστεύονται πια) και η κυβέρνηση ζητά εκτάκτως Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποστηρίζοντας ότι με τους εταίρους μας τα πάει καλύτερα. Ποιο το φίδι και ποιος ο κάβουρας; Μεγάλη Εβδομάδα. Οι συνειρμοί αναπόφευκτοι, η ελπίδα στριμωγμένη στη γωνία. Δικοί μας και ξένοι έχασαν προ πολλού την επαφή με την εγχώρια κοινωνική πραγματικότητα. Πόσα βάρη να αντέξει ακόμα ο κόσμος; Μεγάλη Εβδομάδα. Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο του Όρθρου της Μ. Τρίτης περιγράφεται νομίζω με γλαφυρότητα το βάσανο που βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια:

Δένουν βαριά και δυσβάστακτα φορτία και τα θέτουν πάνω στους ώμους των ανθρώπων αλλά αυτοί με το δάχτυλό τους δεν θέλουν να τα κουνήσουν. Και όλα τα έργα τους τα κάνουν για να τους δουν με θαυμασμό οι άνθρωποι.

[Δεσμεύουσιν δὲ φορτία βαρέα καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, αὐτοὶ δὲ τῷ δακτύλῳ αὐτῶν οὐ θέλουσιν κινῆσαι αὐτά. Πάντα δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν ποιοῦσιν πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις]