Αναγνωστικόν Εκθέσεως

[και στην εφημερίδα Πατρίς, 22/03/2016]

 ⇒ Παρακολουθώ με μεγάλη ανησυχία τα πάρε δώσε της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία για το θέμα των προσφύγων και μεταναστών. Κατ’ αρχήν, είναι παρήγορο ότι τα βρήκανε. Τι βρήκανε, ο χρόνος θα δείξει. Νομίζω όμως ότι αυτή η στρογγυλεμένη συμφωνία αντί να φέρνει λύσεις απευθύνεται περισσότερο στα αυτιά των ψηφοφόρων κάθε χώρας, καλλιεργώντας ασαφείς προσδοκίες. Σίγουρα δεν θα πρωτοτυπήσω, εάν πω ότι η σημερινή Τουρκία και πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία – με ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτήν στον εγκέφαλο του υπερφίαλου μεγαλομανή Ερντογάν και στη διπλωματική ικανότητα του πονηρού Νταβούτογλου – παίζει το γεωπολιτικό της παιχνίδι ως προς τη Δύση από θέση ισχύος. Με δεδομένη την αργά ή γρήγορα δημιουργία κουρδικού κράτους (όποια έκταση και σύνορα και αν έχει) μπορεί οι γείτονες να αποτυγχάνουν στην Ανατολή αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα ζητήσουν να αναπληρώσουν τις απώλειες με ανταλλάγματα στη Δύση. Στην πλάτη μας δηλαδή. Με προκλήσεις και στρατιωτικά υπονοούμενα. Σταθερά και με συνέπεια χρωματίζουν γκρίζο το Αιγαίο. Στη δυτική Θράκη δουλεύουν καλά, αφού η βλακεία μας τους έδωσε το δικαίωμα να θεωρούν όλους τους Μουσουλμάνους συμπολίτες μας ως Τούρκους. Στα βόρεια σύνορά μας συντονίζουν απροκάλυπτα το μέτωπο Βουλγαρίας, Σκοπίων και Αλβανίας. Διερωτώμαι λοιπόν πού θα ήταν σήμερα ο Τούρκος, εάν δεν υπήρχε στην ανατολική Μεσόγειο αυτή η μικρή, μισή και ξεχασμένη χώρα που λέγεται Κύπρος για να τον συγκρατεί εκεί. Να υπερασπίζεται, με τον τρόπο της, τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Επειδή πίσω από την Κύπρο και τις ενστάσεις της ως προς το άνοιγμα των κεφαλαίων για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας κρύβονται πολλές ευρωπαϊκές διακρατικές μπίζνες.

→ Για όλα αυτά φαίνεται να μην πολυνοιάζεται η σημερινή κυβέρνηση. Μα ούτε και η προηγούμενη τα είχε σε προτεραιότητα. Για την μικροελλαδική πολιτική αντίληψη όλα τα εξωτερικά μας προβλήματα είναι τελεσίδικα λυμένα με συνθήκες. Το μόνο που οι άλλοι δεν το συμμερίζονται πάντα. Ιδίως όταν η ισχύς της γεωπολιτικής μας στρατηγικής φτάνει μόνο μέχρι του να ζητάμε εκλιπαρώντας την «εφαρμογή του διεθνούς δικαίου». Αμ δε! Η πατρίδα έχει άλλα προβλήματα. Η αμφιλεγόμενη και συγκεχυμένη κυβερνώσα αντίληψη περί έθνους και κράτους, περί κοινωνίας, περί συνόρων και λοιπών δύσκολων εννοιών – μαζί με τις φούσκες των ιστορικών συσχετίσεων – ερμηνεύει εύκολα, αν όχι απροκάλυπτα, το γιατί «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν».

→ Η πολιτική τύχη παίζει περίεργα παιχνίδια. Σε όσους έχουν μνήμη, η αναφορά του Γιάννη Μουζάλα σε «Μακεδονία» μιλώντας για την ΠΓΔΜ, δεν αποτελεί καμία έκπληξη. Διότι όποιος έχει μνήμη, ούτε ξεχνάει, ούτε… συγχωράει ποτέ όσα έσερναν οι οπαδοί του συνονθυλεύματος του ΣΥΡΙΖΑ που έχει καταλάβει την εξουσία με δημοκρατικό τρόπο και συστηματικά προχωράει στη διάλυση κάθε έννοιας σύγχρονου δυτικού κράτους.

[…]

Η συνέχεια ΕΔΩ

⇒ Ο αξιότιμος υπουργός Παιδείας νομίζει «ότι πρέπει η συζήτηση για την ιστορία, που έχει να κάνει με την ταυτότητα των πολιτών, να γίνεται με έναν τρόπο ψύχραιμο, με έναν τρόπο ανεκτικό, με μια αντίληψη ότι δεν υπάρχει μια αλήθεια, αλλά υπάρχουν πολλές αλήθειες, αρκεί να είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες». Συμφωνώ απολύτως στα περί ψυχραιμίας και ανεκτικότητας. Είναι επίσης προφανές ότι εκεί που εμπλέκεται ο υποκειμενισμός της ανθρώπινης ερμηνείας υπάρχουν «πολλές αλήθειες». Η αιτία βρίσκεται στην εμμονή σε εκείνες τις ιδεολογικές στάσεις και προκατασκευασμένες θεωρίες, ενώπιον των οποίων  η πράξη οφείλει, κατά μερικούς, να υποχωρεί για να τις επιβεβαιώνει. Από την άλλη όμως δεν γνωρίζω πουθενά «επιστημονικά τεκμηριωμένες» διαφορετικές (περισσότερες από μία) αλήθειες που να είναι όλες επιστημονικά αληθινές. Γιατί, με τους όρους της επιστήμης μία αλήθεια είναι μοναδική. Έτσι λ.χ., μία είναι η επιστημονικά τεκμηριωμένη αλήθεια για τη βαρύτητα, τον ηλεκτρισμό, την υδροστατική πίεση κλπ. Προφανώς ο κ. υπουργός εννοεί την προσπάθεια προσέγγισης της ιστορικής αλήθειας με επιστημονικές και όχι ιδεοληπτικές μεθόδους. Προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεξιά και αριστερά. Η επιστημονική τεκμηρίωση δεν γνωρίζει από πολιτική, πολύ περισσότερο από συγκυριακή πολιτική. Να το δούμε και να μην το πιστέψουμε. Θα το καταλάβει ο κ. υπουργός, εάν τολμήσει να εισηγηθεί να διδάσκονται οι “επιστημονικά τεκμηριωμένες” “πολλές  αλήθειες” του ελληνικού εμφυλίου πολέμου 1946-49.

Το Σύνταγμα του Αλή Πασά

του Γιώργη Γιατρομωναλάκη, Το Βήμα, 12/03/2016

[…]

Η Κύπρος βγήκε από το Μνημόνιο κι εμείς ήδη αρχίσαμε να μιλάμε για τέταρτο! Κοιτάξτε πού βρίσκεται το νησί στον χάρτη και πόσες απειλές έχει γύρω του. Κι όμως, οι Κύπριοι είναι πιο ελεύθεροι και πιο γενναίοι από μας τους πάντα υπόδουλους και πάντα φαντασμένους. Πολύ φοβάμαι όμως και να θέλαμε να προσαρτηθούμε, δεν θα μας ήθελαν αυτοί. Η ιστορία κάτι θα τους έχει διδάξει…

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ