Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Ποιος κυβερνητικός στόκος είχε την ιδέα να αλλάξει τον τίτλο ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ προς το δαφνοστεφές και αγωνιστικόν ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ; Γιατί δεν τόλμησε το πλήρες ρεσάλτο, με την κατάργηση και του ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ (έτσι κι αλλιώς καταργημένη είναι) προς το συντροφικόν και συρίζον (επαναστατικά σφυρίγματα) ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ; Ποιος θα τους πει ότι διαχρονικοί τίτλοι συνυφασμένοι με την ιστορία έχουν προ πολλού ξεφύγει από την κομπλεξική μικροσκέψη του κάθε αμόρφωτου εμπρηστή Ηρόστρατου; Ο καταλληλότερος τίτλος – για το γλωσσικό δυναμικό των εκ του γένους των «ειδήμων» συνωστιζομένων Καρανίκων – θα ήταν ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ. Με αντικατάσταση δηλαδή του «ήτα» (στο ΤΗΣ) από το «γιώτα»: κάποια εφημερίδα κάποιας κυβέρνησης. Για να μπορούμε, τουλάχιστον, εν μέσω καρναβαλικής κακογουστιάς να ρίχνουμε τις ευθύνες στο Τζάμπο για τις άσχετες τροπολογίες…

  «Το μόνο που αγαπούσε από μωρό ήταν η Ελλάδα και η Ελευθερία». Με τα λόγια αυτά περιγράφει τον γιο της η Αντωνού Αυξεντίου, η μάνα ενός από τους μεγαλύτερους ήρωες που έχει γεννήσει η ελληνική γη στους αιώνες. Μόνος απέναντι στον θάνατο, στα δικά του Μαρμαρένια Αλώνια, εκεί στον Μαχαιρά, κέρδισε την αιωνιότητα.

[…]

Με το πρώτο φως της 3ης Μαρτίου οι Βρετανοί αρχίζουν να κτενίζουν την περιοχή, με τη βοήθεια ακόμα και ελικοπτέρων. Ο προδότης γνώριζε την περιοχή που κρυβόταν ο Αυξεντίου και οι άνδρες του, αλλά όχι την ακριβή τοποθεσία. Τελικά η τεχνητή σπηλιά βρέθηκε.

[…]

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

[και στην παγκρήτια εφημερίδα “Νέα Κρήτη”, 07/03/2016]

⇒ Η «Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ» με την ανακοίνωσή της ότι «Η Ελλάδα ξέρει από προσφυγιά. Οι παππούδες μας ήρθαν το 1922 κυνηγημένοι από την Μικρά Ασία, πρόσφυγες και οι ίδιοι. Σήμερα έχουμε ιστορικό καθήκον να ανταποκριθούμε με ανθρωπιά και αλληλεγγύη» διέπραξε έναν επιπόλαιο, ανιστόρητο και τουλάχιστον αφελή παραλληλισμό. Προτρέχω πάντως να εκφράσω αμέσως τη συμφωνία μου ως προς αυτή την ωραία, συγκινητική και ανθρώπινη πρόσκληση «να ανταποκριθούμε με ανθρωπιά και αλληλεγγύη». Ναι, η φτωχή Ελλάδα να δείξει ξανά το δρόμο στην καλομαθημένη Ευρώπη. Ο πόλεμος, η δυστυχία, η εγκατάλειψη και ο κατατρεγμός δεν γνωρίζουν σύνορα ούτε κάνουν διακρίσεις. Τους ξένους μας πρέπει να τους περιθάλπουμε, κατά την ευαγγελική ρήση.

→ Οι ομοιότητες όμως με το 1922 σταματούν εδώ. Με άλλα λόγια, ο αναπόφευκτος συλλογισμός των καλοκάγαθων, είμαι βέβαιος, συντακτών του όντως συναισθηματικού αυτού κειμένου καλεί τον ελληνικό λαό να θεωρήσει, αν όχι ως “παππούδες” του, έστω ως ένα είδος συγγενείς του τους τωρινούς δυστυχείς πρόσφυγες και μετανάστες συνανθρώπους μας και να συμπεριφερθεί ανάλογα. Τίποτα το κακό μέχρι εδώ. Ο ιστορικός παραλληλισμός όμως της ελληνικής προσφυγικής θύελλας λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 με τα σημερινά προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα είναι τουλάχιστον αδαής. Ως εκ τούτου, είναι παντελώς ακατανόητη η αναφορά ότι «σήμερα έχουμε ιστορικό καθήκον να ανταποκριθούμε με ανθρωπιά και αλληλεγγύη». Μα, από που προκύπτει το ιστορικό καθήκον; Ας τα ξαναπούμε:

→ Τι ήταν οι αποκλειστικά και μόνον (Έλληνες) πρόσφυγες του 1922; Και τι είναι οι σημερινοί πρόσφυγες και μετανάστες; Οι πρόσφυγες του 1922 ήταν: α) Έλληνες της Μικρασίας και του Πόντου, με εθνική ομοιογένεια, β) αποκλειστικά πρόσφυγες και όχι μετανάστες, γ) αποτέλεσμα εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας εκ μέρους των Τούρκων, δ) συνέπεια και μιας ήττας σε έναν πόλεμο που εμείς προκαλέσαμε, ε) αποτέλεσμα και υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών, στ) χριστιανοί ορθόδοξοι που μιλούσαν ως Έλληνες Ελληνικά, με εξαίρεση εκατό χιλιάδες περίπου τουρκόφωνους, επίσης χριστιανούς, ζ) άνθρωποι που υποχρεωτικά αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Ελλάδα ως τη μία και μοναδική τελική επιλογή, η) άνθρωποι που ζήτησαν να δουλέψουν και να ριζώσουν στην Ελλάδα.

→ Επιπλέον, οι Έλληνες πρόσφυγες του 1922 εφοδιάστηκαν με ελληνικά έγγραφα ταυτότητας, αφού εκ των πραγμάτων και εξ αρχής στόχος του κράτους ήταν η πλήρης εγκατάσταση, αποκατάσταση και ενσωμάτωσή τους στην πατρίδα Ελλάδα. Παρά την περί προσωρινότητας αρχική τους ψευδαίσθηση. Παρά την προσδοκία τους περί επιστροφής στη γη της Ιωνίας (επιστροφή περίμεναν αρχικά και οι Κύπριοι, με την εισβολή των Τούρκων το 1974). Οι Έλληνες πρόσφυγες της μικρασιατικής καταστροφής καταγράφηκαν και καταχωρίστηκαν σε αστούς και αγρότες. Στους δικαιούχους δόθηκε γη και οικονομικές διευκολύνσεις για σπίτια. Προς τούτο είχαμε τη βοήθεια, με δάνεια και τεχνική υποστήριξη, της Κοινωνίας των Εθνών (του τότε ΟΗΕ).

→ Για τους λόγους αυτούς δεν κατανοώ σε ποια ιστορική ευθύνη αναφέρεται η απλοϊκότητα της «Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ». Ποια ιστορική σχέση μπορεί να έχουν με τη συλλογική μας μνήμη οι σημερινοί διαφορετικών εθνικών ομάδων και προελεύσεων πρόσφυγες και μετανάστες που ζητούν διακαώς να φύγουν το συντομότερο δυνατό από την Ελλάδα, την οποία επέλεξαν ως την πιο εύκαιρη και εύκολη πύλη εισόδου προς τον «παράδεισο» του βορρά; Σε τι είδους ανάλογα ιστορικά μέτρα και κοινωνικοοικονομικό προγραμματισμό πρέπει να προχωρήσουμε;

→ Να μην ξεχάσω όμως. Και για το τότε και για το σήμερα υπάρχει ακόμα μία ομοιότητα: ο εξουσιαστικός και προωθητικός ρόλος της Τουρκίας με τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις στην ευρύτερη περιοχή. Αναμφίβολα είναι ευγενική η (με την οκταπλή επανάληψη της λέξης «αλληλεγγύη») προτροπή της «Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ» για συμπαράσταση. Πλην όμως χωρίς το ιστορικό και πολιτικό θάρρος να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Εκτός και εάν πρόκειται περί μιας πιο εκλεπτυσμένης διεθνιστικής παραλλαγής της άποψης που εξέφρασε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Νίκος Ξυδάκης λέγοντας ότι μακροπρόθεσμα το δημογραφικό μας πρόβλημα μπορεί να ωφεληθεί από το προσφυγικό, θεωρώντας ότι η Ελλάδα «μπορεί να απορροφήσει 20 και 30 χιλιάδες ανθρώπους». Μακάρι αυτή η σιγουριά του, τόσο ως προς τον αριθμό όσο και ως προς την απορρόφηση, να επιβεβαιωθεί. Έφερε μάλιστα και ως παράδειγμα το καταφύγιο που «έχει δώσει η κατεστραμμένη Κύπρος μετά το ’74 στους πρόσφυγες του Λιβάνου και οι πρόσφυγες του Λιβάνου συνέβαλαν στο κυπριακό θαύμα μετά την καταστροφή του ’74». Άλλη μία αριθμολαγνική απλουστευτική αναλογία. Αρκεί κανείς να υπενθυμίσει ότι τότε η Κύπρος δεν είχε τριάντα τοις εκατό ανεργία αλλά πρακτικά μηδέν – για να είναι σε θέση να αναζητά επιπλέον εργατικά χέρια για το “θαύμα”.

→ Εάν, επομένως, αυτή είναι τελικά η προσέγγισή τους, τότε «Νεολαίοι» και αναπληρωτής υπουργός επιδεικνύουν κάτι παραπάνω από ευήθεια και άγνοια. Ιστορική τιμιότητα χρειάζεται, με λίγο παραπάνω διάβασμα.

♦ Υστερόγραφον: Δεν προλάβαμε. Μάθαμε και από επίσημα χείλη το μέγεθος του προβλήματος. Αν είναι τελικά αυτή η αλήθεια.

 ⇒ Δεν χρειάζεται να ξεστομίσει κανείς πολλά και περισπούδαστα για να αλυσοδέσει το μυαλό των ανθρώπων. Αρκούν μερικά ασαφή και στρογγυλεμένα συνθήματα που κατοικοεδρεύουν μεταξύ ψυχισμού και επιθυμίας, ώστε να κλειδαμπαρωθούν εκτός οι ιδιοτροπίες και οι αντιρρήσεις της Λογικής. Ποιο άραγε να είναι περισσότερο αληθινό; Το κύκλωμα των εκβιαστών δημοσιογράφων ή το άγχος του Λεονάρτο ντι Κάπριο πριν από την απονομή των Όσκαρ; Ίσως να εξαρτάται από τα δεσμά που αφήνει ο καθένας να απλωθούν επάνω του. Πού να είναι άραγε το ψέμα; Μήπως η δήθεν «ανθρωπιστική κρίση» που κατασκεύασε (για να πατήσει επάνω της στο δρόμο για την εξουσία) και περιέφερε ως Επιτάφιο Μ. Παρασκευής η αντιπολιτευτική μανία των σημερινών κυβερνώντων; Ή οι καταιγιστικοί αριθμοί των δυστυχισμένων προσφύγων και μεταναστών που δημιουργούν ένα εκρηκτικό, ζοφερό και δυσοίωνο μέλλον για την ανίσχυρη Ελλάδα; Τώρα είναι που ζούμε μια αληθινή ανθρωπιστική κρίση, σύμφωνα με τον, σε γενικές γραμμές, ορισμό του ΟΗΕ: ασυνήθιστη και γενικευμένη απειλή για την ανθρώπινη ζωή, την υγεία ή τη διαβίωση, έλλειψη προστασίας, φτώχεια, ανισότητα, έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες ως αποτέλεσμα φυσικών καταστροφών ή ένοπλων συρράξεων, ανθρώπινες απώλειες, εκτοπίσεις, επιδημίες, πείνα. Αν μάλιστα ενεργοποιηθούν και πόροι από τη δυσκίνητη Ευρωπαϊκή Ένωση (ή τα ταμεία των Ηνωμένων Εθνών) τότε θα ενταχθούμε επισήμως στις χώρες που βιώνουν μία πραγματική, εισαγόμενη (μακάρι και προσωρινή) ανθρωπιστική κρίση. Όπως είναι δηλαδή η Συρία, το Νότιο Σουδάν, η Αϊτή, η Σομαλία, το Ιράκ. Τώρα γνωρίζουμε τι σημαίνει ανθρωπιστική κρίση. Δεν φταίει βεβαίως η σημερινή κυβέρνηση για το τσουνάμι των ανθρώπων που κατακλύζουν τη χώρα μας. Έδειξε όμως εξαρχής επικίνδυνη άγνοια, ιδεοληπτικό ερασιτεχνισμό και ανικανότητα. Δυστυχώς, η «ανθρωπιστική κρίση» δεν αλλάζει ούτε αποκρύπτεται με επαρχιώτικα λογάκια. Ούτε μπορεί να γίνει πλέον εκ του ασφαλούς αντικείμενο προεκλογικού χειρισμού και υποσχέσεων.

“.Χάσαμε το Αιγαίο;  Χάσαμε την Ελλάδα”

.Η συνέχεια ΕΔΩ