Αναγνωστικόν Εκθέσεως

[…]

♦Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο «Οι Νοικοκυραίοι: Μαγαζάτορες και βιοτέχνες στην Αθήνα 1880-1925» δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί με θλίψη τα σημερινά «λουκέτα» στους δρόμους της πόλης, πόσο μάλλον όταν η επιθυμία «να κάνουμε κάτι δικό μας» παραμένει μπολιασμένη στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιεί μια άλλη διάσταση του όρου μικροαστός, ο οποίος είναι φορτισμένος με αρνητικές αναφορές. Ο μικροαστός του Νίκου Ποταμιάνου είναι απαλλαγμένος από το αρνητικό φορτίου του «petit bourgeois» που μιμείτο τις συμπεριφορές των αστών στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Είναι απαλλαγμένος της αρνητική χρήση των Μαρξιστών, για τους οποίους είναι «ο μη συνειδητοποιημένος εργάτης», ένας άνθρωπος χωρίς ταξική συνείδηση που ενδιαφέρεται μόνο για την κοινωνική του ανέλιξη. Είναι απαλλαγμένος από τη σημερινή εκδοχή του «πολιτισμικού μοντερνισμού», που αποκαλεί ως μικροαστικό οτιδήποτε κομφορμιστικό και συντηρητικό.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

⇒ Κατά τους νεοφωστήρες του υπουργείου Παιδείας και σύμφωνα με την τροπολογία που προωθούν, παιδιά που έχουν ανάγκη την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση (ΕΑΕ) πρέπει να παρακολουθούν πλέον τις «κανονικές» τάξεις μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές. Αποτέλεσμα; Να παροπλίζονται οι προς τούτο κατάλληλα εκπαιδευμένοι – αλλά φευ ακριβοί – μέχρι τώρα δάσκαλοι και τα παιδιά της ΕΑΕ να εγκαταλείπονται στην ασάφεια και στο περίπου. Με τα όποια ασφαλώς θέματα προκύπτουν σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης. Επί της ουσίας δηλαδή, οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί της ΕΑΕ τίθενται στην τάξη υπό καθεστώς συνοδευτικής ημιεργασίας, σε ένα είδος παράλληλης στήριξης. Δεν πα να ρίχνει το Υπουργείο τα δύσοσμα αποσμητικά του περί αναβάθμισης και όχι κατάργησης των Τμημάτων Ένταξης, για δήθεν μοντέρνες παιδαγωγικές και συνεργατικές μεθόδους, για προάσπιση των δικαιωμάτων των μαθητών με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, για σχολεία χωρίς διακρίσεις, για ευρωπαϊκές πρακτικές.

→ Η ρητορική της συνεκπαίδευσης και κοινωνικής συμπερίληψης (social inclusion) μπορεί να είναι εύηχη και γαργαλιστική για τους έξω από το χορό – αλλά δεν είμαστε ακόμα Φινλανδία! Όλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Ο βασιλιάς δεν μπορεί να κρύψει τη γύμνια του. Το μόνο που γίνεται ξεκάθαρο είναι η ιδεοληψία των αριστεριζόντων αρμοδίων να κατανοούν την ισότητα στην εκπαίδευση ως ταπείνωση της ιδιαιτερότητας και των αναγκών που τη συνοδεύουν. Δεν έσκισαν δα τα ιμάτιά τους και για την αριστεία… Το δυσεύρετο μνημονιακό χρήμα δικαιολογεί προφανώς ανετότερα τη «δεξιά κυβέρνηση με αριστερές ευαισθησίες» κατά το λαζοπουλικόν θέσφατον. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Έτσι το παιδί που αποζητά τον ειδικό δάσκαλο για να ακουμπήσει επάνω του εξισώνεται στο ιδεοληπτικό περιθώριο του τυφλοσούρτη της συντροφικής ευθυγράμμισης. Μα πόση οξύνοια πνεύματος χρειάζεται για να καταλάβουν ότι υπάρχουν παιδιά που έχουν ανάγκη κατά περίπτωση την ειδική φροντίδα και προσοχή, σε ειδικές συνθήκες μαθήματος με τους κατάλληλους δασκάλους; Η αριστοτελική μεσότητα του «προς ημάς», του μέσου δηλαδή ξεχωριστού μέτρου για τον κάθε άνθρωπο – του οποίου η εφαρμογή οδηγεί στην άσκηση της ηθικής αρετής, προσωπικής αλλά και κοινωνικής – είναι εκ των πραγμάτων μακρινό και δυσνόητο μέγεθος για τους κυβερνώντες. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί, ανεπαρκείς ως προς το θέμα της ΕΑΕ, καλούμαστε να αυτοσχεδιάσουμε στην τάξη. Και ο Θεός βοηθός στη διαχείριση κρίσεων. Η «ισότητά» τους να ‘ναι καλά.

 ⇒ Μα κύριε Φίλη μου, καλέ μου άνθρωπε, μας έχετε μπερδέψει και πάλι. Βγαίνετε για ψώνια… Προετοιμάζεστε… Κάνετε την ωραία σας παραγγελία… Είναι έτοιμη – αλλά στο  τέλος μας αφήνετε όλους σύξυλους. Μετανιώνετε και δεν ψωνίζετε τίποτα! Γι’ αυτό διαβάζω, με μεγάλη δυσπιστία και προβληματισμό, ότι αποσύρατε την τροπολογία που προαναγγείλατε από καιρό και που προέβλεπε την κατάργηση του «μαθητοδικείου» κατά την έκφρασή σας, της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου του 2000 (ΠΝΠ) δηλαδή, με την οποία τιμωρούνταν με ποινή φυλάκισης οι καταληψίες μαθητές. Ίσως γιατί καταλάβατε ότι η ΠΝΠ δεν αφορούσε (όπως γράφαμε και παλαιότερα) ειδικά και μόνον τους ανήλικους μαθητές. Μπορεί πάλι να μη θεωρείτε πια ότι η κατάληψη εντάσσεται στις «δημοκρατικές διεκδικήσεις» των μαθητών – όπως λέγατε τότε αιτιολογώντας την πρόθεσή σας για κατάργηση της ΠΝΠ. Ίσως πάλι, επειδή η ΠΝΠ μάγκωνε και άλλους καλοθελητές, κατ’ εξοχήν υπεύθυνους, ενώ η κατάργησή της θα άνοιγε την όρεξη σε πολύ περισσότερους. Την ίδια τακτική του «είπα-ξείπα» ακολουθήσατε επίσης και με τη συνέντευξη για την επιλογή διευθυντών σχολείων και διευθυντών εκπαίδευσης, επιχειρηματολογώντας μέχρι δακρύων για την κατάργηση της επάρατης. Και ξαφνικά πάλιν μετανοήσατε! Ρίξατε διαμιάς εις το πυρ το εξώτερον όλες τις αιτιολογήσεις σας και επαναφέρατε εν πάση στολή και παρασημοφορία το επάρατον ίντερβιου. Τι συμβαίνει κ. Υπουργέ μου; Ποιοι κλητοί, ποιοι εκλεκτοί και γιατί σας βάζουν τρικλοποδιές;

 ⇒ Η ΟΛΜΕ στην πρότασή της προς τη Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για την εισαγωγή των υποψηφίων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα πρότεινε, μεταξύ άλλων, για την «αποσύνδεση του Λυκείου από το σύστημα πρόσβασης σε ΑΕΙ–ΤΕΙ» να γίνονται μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο «πανελλαδικές εξετάσεις σε περιορισμένο αριθμό μαθημάτων, με διαφορετικό συντελεστή βαρύτητας για ορισμένα από αυτά» και να διεξάγονται «με την ευθύνη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η εξεταστέα ύλη καθορίζεται κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας και αντιστοιχεί στη διδακτέα ύλη».

→ Η πρόταση είναι μεταβατική μέχρι την καθιέρωση της “ελεύθερης πρόσβασης”. Δεν γνωρίζω πόση σοβαρότητα έχει αυτή η προσδοκία και κατά πόσον μπορεί να πραγματοποιηθεί κάποτε. Πρέπει όμως να παρατηρήσω (έστω και με την επικάλυψη της μεταβατικότητας του προτεινόμενου συστήματος – που με τις παραλλαγές του δεν διαφέρει και πολύ από το υπάρχον ήδη μόνιμο) ότι τόσο με την επιμονή σε πανελλαδικές εξετάσεις (και συνακόλουθα με το υπουργείο Παιδείας σε ρόλο τσομπάνη που χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια) όσο και με τη συμπλήρωση κεντρικού μηχανογραφικού δελτίου, δεν βλέπω με κανένα τρόπο πώς μπορεί να αποσυνδεθεί το Λύκειο «από το σύστημα πρόσβασης σε ΑΕΙ–ΤΕΙ» και να γίνει ουσιαστικά ανεξάρτητο. Αλήθεια, μετά την αποφοίτηση του νέου από το Λύκειο, τι δουλειά έχει η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ώστε να έχει την ευθύνη διεξαγωγής εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση; Κατά την άποψή μου, μία τίμια πρόταση για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – τη ραχοκοκαλιά της μόρφωσης κάθε λαού – θα έπρεπε να εστιάζει στο πώς θα αποκτήσει το απολυτήριο την αξία ενός σοβαρού γνωστικού αποδεικτικού με κύρος (περιεχόμενο σπουδών, προσωπικό, υποδομές κλπ). Και να φροντίσει η  πολιτεία να βρει τον τρόπο εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ αφού πρώτα τα αναβαθμίσει κατά τα διεθνή δόκιμα πρότυπα, δίνοντάς τους επιτέλους τον πρώτο λόγο στην επιλογή των φιλοξενουμένων τους.