Με τον Κώστα Κωνσταντίνου

Η φωτογραφία είναι από το 1974. Αυτό που βλέπετε πίσω είναι οι σοροί αμάχων – γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων. Eίχαν εκτελεστεί εν ψυχρώ, τις πρώτες μέρες της εισβολής. Βρέθηκαν σε σκουπιδότοπο.

 «Οταν άρχισε η εκταφή […] είδαμε δεκάδες αποκεφαλισμένα και ακρωτηριασμένα πτώματα, κυρίως παιδιών, τα οποία είχαν σκεπαστεί μόνο με σκουπίδια. Μερικά από τα θύματα ήταν δεμένα μεταξύ τους με τέλι… Μερικά από τα θύματα ήταν μισοκαμένα. Σχεδόν όλα τα αγόρια, κάθε ηλικίας, ήταν χωρίς κεφάλια. Μεταξύ των παιδιών που βρέθηκαν δολοφονημένα στον σκυβαλότοπο ήταν και τα έξι αδέλφια μου. Η μητέρα μου, η γιαγιά και η θεία μου μαζί με τα εφτά παιδιά της».

 Η μαρτυρία αυτή ανήκει στον Ασίρ Αχμέτ, έναν Τ/Κ από το χωριό Μαράθα. Τα ονόματα των θυμάτων και οι ηλικίες τους υπάρχουν σε ένα μνημείο εκεί όπου βρέθηκαν. Εκεί, ίσως θυμάστε, τον Οκτώβριο είχε γίνει το επεισόδιο κατά την κατάθεση λουλουδιών από τον γ.γ. του ΑΚΕΛ.

 Η «Χαραυγή» καταγράφει επώνυμη μαρτυρία του Ε/Κ Νίκου Γενιά: «Εοκαβητατζήδες με εκσκαφείς άνοιγαν λάκκους και έθαβαν τους γέρους και τα παιδιά που σκότωσαν σε αυτά τα χωριά. Μάλιστα ένας από αυτούς κομπάζοντας μας είπε ’Εμείς εκάμαμεν την δουλειάν μας’…»

Η συνέχεια ΕΔΩ

του Δημήτρη Νικηφόρου, πρώην αιρετού ΚΥΣΔΕ

→[Σημείωση δική μου: Στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Ηρακλείου, όπως φαίνεται και πιο κάτω, το ΑΠΥΣΔΕ Κρήτης πήρε πανελλαδικά και επάξια την πρώτη θέση στο μαγείρεμα]

[…]

Για την επίτευξη του στόχου τους αυτού, οι νέοι κυβερνώντες:

⇒ Δεν πρόλαβα χτες να εκφράσω την ευχάριστη έκπληξή μου για το μήνυμα του κ. Φίλη, με αφορμή την εορτή των τριών Ιεραρχών, και ο Υπουργός επανέρχεται για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους – μην παρεξηγηθούμε κιόλας! Ούτε ένα κομπλιμέντο δεν μας αφήνει να του κάνουμε… Διατυμπανίζει ότι “για πρώτη φορά οι Διευθυντές  Εκπαίδευσης επελέγησαν από αποκεντρωμένες δομές στις 13 Περιφέρειες, με δημοκρατικό τρόπο και όλα εκείνα τα κριτήρια – τυπικά προσόντα ψηφοφορία και συνέντευξη- που κατέστησαν αδιάβλητη και αντικειμενική, την όλη διαδικασία. Η κυβέρνηση της Αριστεράς για μία ακόμα φορά και  σε αντίθεση με το παλιό κομματικό σύστημα  απέδειξε στην πράξη ότι σέβεται τους δημοκρατικούς κανόνες, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία.”. Μα αλήθεια, τα πιστεύει αυτά που λέει;

→ Σε ένα πράγμα πάντως έχει δίκαιο. Ότι «η διαδικασία επιλογής των νέων Διευθυντών Εκπαίδευσης ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία”. Ήταν, πράγματι, μια επιτυχία (ξανά και ξανά) του κομματισμού, της διαπλοκής, της αδιαφάνειας, της αναξιοκρατίας και του αμοραλισμού. Ήταν η δια της συνέντευξης ολική επαναφορά της τιμωρητικής αξιολόγησης από αυτούς που έσκιζαν τα ιμάτιά τους και επαραιτούντο για την αυτοαξιολόγηση, καβάλα στον εύκολον άνεμο του λαϊκισμού, εξασφαλίζοντας για τα δύσκολα την ανταποδοτική τους θεσούλα. Υπάκουοι του παρόντος και οσφυοκάμπτες του μέλλοντος. Για να μπορούν τώρα να “αξιοκρατούν” αξιολογώντας με ύφος Ξέρξη που επιβλέπει τη ναυμαχία της Σαλαμίνας – είναι το αποτέλεσμα, ανόητε! – τιμωρώντας τους φόβους τους.

→ Με εξέπληξε ευχάριστα ο υπουργός Παιδείας κ. Φίλης με το μεστό του μήνυμα για την εορτή των τριών Ιεραρχών, που διαβίβασε σήμερα προς τις σχολικές μονάδες όλης της χώρας:

“Οι σχολικές εορτές και όλες γενικά οι επέτειοι, με την κατ’ έτος επανάληψή τους, κινδυνεύουν να απογυμνωθούν από κάθε περιεχόμενο και να γίνουν μια κούφια εθιμοτυπία. Αν θέλουμε να αποφύγουμε τον κίνδυνο αυτό, πρέπει να αναζητούμε εντατικά, κάθε φορά, το νόημά τους για μας σήμερα. Ποια μπορεί λοιπόν να είναι η σημασία για τους σημερινούς Έλληνες μαθητές, φοιτητές και δασκάλους όλων των βαθμίδων η μνήμη   τριών Ιεραρχών του 4^ου αιώνα; Ως μικρή συμβολή σε αυτή τη διερώτηση, σας προτείνω τρία σημεία:

1) Οι τρεις εορταζόμενοι άγιοι της Εκκλησίας είχαν όλοι τους, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, βαθιά αγάπη για τα ελληνικά γράμματα, γνώριζαν σε βάθος και πλάτος την ελληνική παιδεία, διέθεταν εκπληκτική ελληνομάθεια. Δεν αρκέστηκαν στην μελέτη της Βίβλου και των ιερών γραμμάτων, αλλά σπούδασαν με σεβασμό και αυτό με το οποίο διαφωνούσαν, την θύραθεν γραμματεία. Οι δύο από αυτούς, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, υπήρξαν συμφοιτητές στην ειδωλολατρική Αθήνα, την πιο φημισμένη τότε πανεπιστημιούπολη του κόσμου, ο τρίτος σπούδασε στην Αντιόχεια. Είχαν και οι τρεις εθνικούς δασκάλους. Αναζήτησαν τη γνώση και την αλήθεια με ανοιχτότητα, χωρίς αποκλεισμούς και περιορισμούς. Ο Βασίλειος θα αναδείξει τη σημασία της ελληνικής παιδείας, με απλό και νηφάλιο τρόπο, στη γνωστή μικρή πραγματεία του Προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων.

2) Μολονότι  και οι τρεις Ιεράρχες είχαν αναχωρητική και μοναχική διάθεση, θα αναλάβουν δράση, όταν κληθούν να το κάνουν. Δεν θα κλειστούν στο κελί τους, αλλά θα δώσουν, στον δημόσιο χώρο, μάχες για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, από πολύ υψηλές μάλιστα θέσεις ευθύνης. Θα ασκήσουν τα δημόσια καθήκοντά τους με ευθύνη, πνεύμα διακονίας, θάρρος και παρρησία, γεγονός που θα οδηγήσει, ως γνωστόν,  τον Ιωάννη Χρυσόστομο σε ανοιχτή σύγκρουση με την αυτοκρατορική εξουσία  και συνακόλουθα στην εξορία.

3) Και οι τρεις Ιεράρχες, ο Μέγας Βασίλειος περισσότερο από όλους, είχαν τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Έδωσαν αγώνες υπέρ των φτωχών και των αδυνάτων. Ο καινός άνθρωπος του Ευαγγελίου ήταν για αυτούς απερίφραστα ο φιλάλληλος άνθρωπος, ο άνθρωπος της έμπρακτης και έμπονης αγάπης για τον αναγκεμένο συνάνθρωπο.  Δεν διαχώρισαν ποτέ την  πίστη στο Θεό από την έγνοια για τον φτωχό  και τον ξένο. Οι τρεις Ιεράρχες ωστόσο προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα εν προκειμένω: δίδαξαν (και έκαναν οι ίδιοι πράξη στη ζωή τους) ότι όποιος νοιάζεται τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι ο ίδιος  σωρευτής πλούτου. Ο φιλόπτωχος πρέπει να επιλέγει την πτωχεία και για τον εαυτό του, αρκούμενος στα χρειαζούμενα για τη ζωή, χωρίς περιττές πολυτέλειες.”

Από την κυπριακή εφημερίδα “Πολίτης”

[…]

“Ο Βαρουφάκης έφυγε, ο Χάρης νίκησε. Νίκησε δηλαδή ο ορθολογισμός την ιδεολογική σαπουνόπερα. Απίστευτες κοτσάνες στιγμάτισαν και λέρωσαν αυτό το περιβόητο «πρώτη φορά Αριστερά». Μα αν είναι έτσι η πρώτη φορά, πώς θα είναι μια… άλλη φορά;

Δεν χρειάζεται μια δημόσια τοποθέτηση όλων αυτών που χλεύαζαν τον υπουργό Οικονομικών της Κύπρου, πως τάχατες δεν στήριζε την Ελλάδα στα Γιούρογκρουπ; Πού είναι όλοι αυτοί να ομολογήσουν, έστω, πως πιάστηκαν κορόιδα, πως η… επαναστατικότητα του Τσίπρα και του Βαρουφάκη δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ιδεολογικό μπαλόνι που το έσκασε με μια καρφίτσα υποταγής στην πραγματικότητα για να κρατηθεί η εξουσία από ανθρώπους που δεν είχαν ούτε άλφα, ούτε βήτα, ούτε… ωμέγα σχέδιο.”

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

⇒ Στον κατάλογο των 60 καλύτερων χωρών του κόσμου, κατά το usnews.com, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 26^η θέση. Το protagon.gr, συνοψίζοντας το σκεπτικό της κατάταξης, γράφει ότι η Ελλάδα «κρατιέται ψηλά χάρη σε άυλα αγαθά (Ιστορία, κληρονομιά) και στο φυσικό περιβάλλον· έχει πολίτες που ζουν σε χώρα που δεν έχει καλές επιδόσεις στις υποδομές της» και ότι «σε διεθνές επίπεδο είναι μάλλον ένας μικρομεσαίος παίκτης». Με άλλα λόγια, όταν ο μέσος ξένος ακούει Ελλάδα, το μυαλό του πάει είτε χιλιετίες πίσω είτε καρφώνεται στις ακρογιαλιές, στον ήλιο, στο χορό και στο καλό φαγητό.

→ Μπορεί κανείς να έχει τις διαφωνίες του αλλά σίγουρα μερικά συμπεράσματα είναι αναπόφευκτα. Ακόμα μια φορά αποδεικνύεται δηλαδή ότι το παρελθόν σώζει το παρόν μας. Ας ελπίσουμε ότι θα προφυλάξει και το μέλλον μας. Μέχρι πότε όμως; Το χειρότερο δεν είναι ότι ικετεύουμε για δανεικά χρήματα αλλά το ότι ζούμε συνεχώς με όλα τα δανεισμένα, ως να έχουμε βάλει οι ίδιοι ενέχυρο τον εαυτό μας: κουλτούρα, ιστορία, τραγούδια, μουσικές, παραδόσεις^. δανεικό είναι και το αποκούμπι των συλλογικών μας μύθων, με τις επαναστατικές γυμναστικές των «εξαπατώντων τον δήμον αεί» δημοπιθήκων, κατά το αριστοφανικόν λεγόμενον. Έστω και αν αρέσκονται οι πολιτικοί μας να λένε ότι κοιτάμε πάντα μπροστά – στο κάτω κάτω μόνο ο βλάκας κοιτάζει προς τα πίσω! Έως πότε όμως τα αντικείμενα από μόνα τους θα «παράγουν» πολιτισμό και μεσαίας κλίμακας ευτυχία; Κάποια στιγμή – εάν δεν μεσολαβήσει καμία συγκλονιστική αλλαγή, όταν οι άνθρωποι σταδιακά θα ζουν σε πλήρη αναντιστοιχία με ο,τι κρατά ακόμα την πατρίδα ζωντανή – το πλεονέκτημα θα γίνει μειονέκτημα. Και ο ίσκιος της μάντρας θα ‘ναι σίδερο…

→ Φοβάμαι ότι είμαστε εδώ, μετατρέποντας αργά και καταστροφικά την Ελλάδα σε ανάμνηση για τα παιδιά μας και φτηνό τουριστότοπο για τις διεθνείς μπίζνες. Επειδή πάνω από τον συλλογικό μας βίο και την πολιτική του έκφραση πλανάται ανεξέλεγκτο το αυθάδες φάσμα του αμοραλισμού: της απόρριψης δηλονότι της σταθερής ηθικής του εχέφρονος ανθρώπου, με την ανατίναξη κάθε ανασχετικού φραγμού στις ενέργειες και στη λήψη αποφάσεων. Ενός αμοραλισμού που αγνοεί το παρελθόν και καταβροχθίζει με μνησικακία το παρόν. Πώς λοιπόν να σεβαστεί και το μέλλον;