Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Θλίβεται κανείς, στα όρια του τράντζικ θα έλεγα, όταν ακούει όχι μόνον από δύσκαμπτες συνδικαλιστικές παρατάξεις αλλά και από διάφορες ξιφουλκούσες κατά τόπους Ενώσεις Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΕΛΜΕ) αυτή την απίθανη, αν όχι και κυνική, επιχειρηματολογία για την υποχρέωση των σχολείων (όπως άλλωστε σαφώς και αναλυτικά ορίζει σχετική εγκύκλιος) να αναπληρώνουν τις χαμένες διδακτικές ώρες των ημερών κατά τις οποίες τα σχολεία ήταν κλειστά λόγω μαθητικών καταλήψεων. Ούτε λίγο ούτε πολύ, την τελική απόφαση για την αναπλήρωση (την οποία λαμβάνει η κατά περίπτωσιν Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης μετά από εισήγηση του αρμόδιου συλλόγου διδασκόντων) τη θεωρούν και τη χαρακτηρίζουν ως τιμωρητική και εκδικητική! Έτσι ακριβώς! Να το τράντζικ. Αυτοί οι δάσκαλοι των παιδιών του ελληνικού λαού ομολογούν ανερυθρίαστα ότι είναι μία πράξη εκδίκησης και τιμωρίας το να προσπαθεί τούτη η φαύλη έστω, ένοχη και ανίκανη πολιτεία να εκτελεί (όπως σχεδιάστηκε) το διδακτικό και εκπαιδευτικό πρόγραμμα του σχολείου για τη μόρφωση και τη διαπαιδαγώγηση των μαθητών! Από πότε έγινε η μόρφωση τιμωρία; Από πότε το σχολείο έγινε ιλαρά που δεν πρέπει να παρατείνεται; Από πότε η τάξη έγινε στρατόπεδο και η μαθητική ζωή φανταριλίκι για να τη σκαπουλάρει κανείς στη ζούλα; Θέλει δύναμη να ομολογήσεις ότι το σχολείο είναι πράγματι πάντα σχολείο (με όλα του τα προβλήματα και τις ελλείψεις) μόνον όταν γίνονται μαθήματα. Απαιτείται ειλικρίνεια για να αντισταθείς στον πειρασμό της ευκολίας. Θέλει κουράγιο να παραδεχτείς ότι δεν υπάρχουν καλές και κακές μαθητικές καταλήψεις, ανάλογα με το πώς βολεύει τα συντεχνιακά και κομματικά ακροατήρια που βαυκαλίζονται με το ηρωικό ρεσάλτο στην εξουσία. Και πάνω απ’ όλα, πρέπει να ξεκολλήσεις από την καταστροφική στατικότητα του «ή εμείς ή αυτοί». Άμα περιμένεις όμως τα «νομίσματα» να πέσουν πάνω στο τραπέζι καταπώς αλλάζουν οι καιροί, ε τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί κάνεις τους μαθητές πουγκί για να τα μαζέψεις.

⇒ Οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις έχουν στοιχειώσει κατά τα φαινόμενα το συλλογικό μας υποσυνείδητο. Όλο πάμε και όλο ερχόμαστε, σε ένα διαρκές «λύκε λύκε είσαι εδώ;». Το τι κτίζεται και το τι κατεδαφίζεται (κατά την προσφιλή έκφραση των προστατών των λαού) θα φανεί ούτως ή άλλως. Πάντως, για να κατεδαφίσεις πρέπει πρώτα να παραδέχεσαι (λαθραία, έστω και με ανειλικρινή δυσφορία) ότι έχεις βρει και κάτι κτισμένο. Οι λαοπλάνοι καλά κρατούν. Κατά τον Ανδρέα Λασκαράτο οι πραγματικές μεταρρύθμισες – έτσι τις λέει ο ίδιος σε ένα γλωσσικά ιδιάζον κείμενό του μιας άλλης αλλά πάντα επίκαιρης για εμάς εποχής του 19^ου αιώνα – θα έχουν επιτυχία μόνο αν ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας. Διαφορετικά, όπως λέει, τα φύλλα των εφημεριδογράφων θα είναι τα φουσούνια των διαόλων που θα φυσούν τη φωτιά μας! Απολαύστε τον (διατηρήθηκε η ορθογραφία του κειμένου):

   “Ας αφήσωμε κάθε άλλη ανίκανη, ή σφαλερή προσπάθεια, και ας αποφασίσωμε να μεταρρυθμίσωμ΄ εμείς τον τόπο μας, αναγεννόντας καθένας τον εαυτό του. Η κατάστασή μας η τωρι­νή, συμφωνούμε πως είναι ανυπόφερτη^. ν΄ απαρατήσωμε λοιπόν τα παρόντα, και να θεμελιώσωμε την κοινωνία σε νέες βάσες. Ας παρουσιασθή ο καθένας μας εις τον καθρέφτη της Συνείδη­σης, και ο καθρέφτης εκείνος θέλει μας δείξη την ιατρεία. Ας πάψη η αδικία κάθε είδους, και ας κάμωμε θρησκεία μας την ηθικήν του Ευαγγε­λίου.

   Σαν κάμωμε τούτη τη ριζική μεταρρύθμιση στην ψυχή μας, τότες παύουν ευθύς τα δεινά μας. Τότες η υποθεμένες τυραννίες της Κυβέρνησης γένουνται άφαντες. Τότες ξανάρχεται ανάμεσό μας η ευδαιμονία. Έως ότου δεν αποφαζίζουμε να είμαστε τίμιοι, η φωνές μας για μεταρρύθμι­σες, δεν θέλει είναι παρά η ανωφέλευτες φωνές των κολασμένωνε και τα φύλλα των εφημεριδογράφων θέλ΄ είναι τα φουσούνια του διαόλωνε που θα φυσούν΄ τη φωτιά μας.”

[Ανδρέας Λασκαράτος, Λαός και λαοπλάνοι, β΄ έκδοση, Εκδόσεις ροές, Αθήνα 2009, σσ. 29-30]

⇒ Ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας έναν νέο διάλογο, όπως τον λέει, για την Παιδεία. Αφού πρώτα διόρισε τους πειθήνιους διεκπεραιωτές που θα τον διεξαγάγουν για να προκύψει έτσι εγγυημένο το κομματικό αποτέλεσμα. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι του Παιδείας έχουν στο μυαλό τους μόνο την Εκπαίδευση της ευκολίας και του κρατισμού. Είναι μάλλον οι ίδιοι ο ορισμός του ερασιτεχνισμού και του επαρχιωτισμού. Το ότι μακρύς επιστημονικός διάλογος υπήρξε ήδη από το 2009, το ότι τον Αύγουστο του 2011 πάνω από 250 βουλευτές ψήφισαν ένα νομοσχέδιο για την Ανώτατη Παιδεία, δεν μετρά καθόλου. Ούτε βεβαίως υπάρχει σκέψη να συνεχίσει κανείς από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενοι και να διορθώσει, πάλι με συναίνεση, τα πλείστα όσα κακώς έχοντα και τις ασυγχώρητες υπερβολές. Η προσχηματική αυτή κουβέντα μόνο διάλογος δεν είναι. Σκοπός είναι να ανταμειφθούν οι υπό τον μανδύα του συνδικαλισμού πιστοί υπήκοοι. Εκείνοι που από τα προηγούμενα χρόνια μία και μόνον εύκολη περγαμηνή έχουν να παρουσιάσουν – τη μάχη δηλονότι με τους ανεμόμυλους της αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης για το συντεχνιακό έλεγχο της Παιδείας. Μέσα από ηρωικές και βαρύγδουπες δηλώσεις «αντίστασης» και με τη σιγουριά ότι κανένας δεν θέλει να ελέγχεται από κανέναν, μα την αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να είσαι αρεστός στους πολλούς με τις μετριότητες! Εάν ο υπουργός θέλει έναν ακόμα διάλογο, ας πείσει πρώτα για την ειλικρίνεια των προθέσεών του. Και όχι να καλεί τους δικούς του για να αποδείξουν την αλήθεια των ερωτήσεων. Σε διάλογο δεν πας για να αποδείξεις την αγιότητα του φωτοστέφανού σου αλλά για να ψάξεις φως στα σκοτάδια. Επειδή σε έναν διάλογο οι γόνιμες, ειλικρινείς και αποτελεσματικές ερωτήσεις είναι αυτές που τίθενται χωρίς αυτός που ερωτά να έχει ήδη έτοιμες και κρυμμένες τις εκ συντροφικής αποκαλύψεως απαντήσεις.

(πιέστε για μεγέθυνση)

⇒ Ψηφίζονται οι τροπολογίες για την επιλογή Διευθυντών Εκπαίδευσης, την Ενισχυτική Διδασκαλία και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής πολιτικής (ΙΕΠ). Δεν είναι μόνον οι εκ του πονηρού παλινδρομήσεις των φωστήρων του Υπουργείου Παιδείας (και τα λοιπά και τα λοιπά) για την επαναφορά της «επάρατης» συνέντευξης ούτε το χωρίς ίχνος αιδούς σκίσιμο της δικής τους προηγούμενης αιτιολογικής έκθεσης που την καταργούσε αλλά το ότι εισήχθη ως τροπολογία στο σημαδιακό Σχέδιο Νόμου για τις «βοσκήσιμες γαίες Ελλάδας και άλλες διατάξεις»! Τουλάχιστον αυτή τη φορά το Υπουργείο Παιδείας (και τα λοιπά και τα υπόλοιπα) είναι, αν μη τι άλλο, ειλικρινές…