Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις έχουν στοιχειώσει κατά τα φαινόμενα το συλλογικό μας υποσυνείδητο. Όλο πάμε και όλο ερχόμαστε, σε ένα διαρκές «λύκε λύκε είσαι εδώ;». Το τι κτίζεται και το τι κατεδαφίζεται (κατά την προσφιλή έκφραση των προστατών των λαού) θα φανεί ούτως ή άλλως. Πάντως, για να κατεδαφίσεις πρέπει πρώτα να παραδέχεσαι (λαθραία, έστω και με ανειλικρινή δυσφορία) ότι έχεις βρει και κάτι κτισμένο. Οι λαοπλάνοι καλά κρατούν. Κατά τον Ανδρέα Λασκαράτο οι πραγματικές μεταρρύθμισες – έτσι τις λέει ο ίδιος σε ένα γλωσσικά ιδιάζον κείμενό του μιας άλλης αλλά πάντα επίκαιρης για εμάς εποχής του 19^ου αιώνα – θα έχουν επιτυχία μόνο αν ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας. Διαφορετικά, όπως λέει, τα φύλλα των εφημεριδογράφων θα είναι τα φουσούνια των διαόλων που θα φυσούν τη φωτιά μας! Απολαύστε τον (διατηρήθηκε η ορθογραφία του κειμένου):

   “Ας αφήσωμε κάθε άλλη ανίκανη, ή σφαλερή προσπάθεια, και ας αποφασίσωμε να μεταρρυθμίσωμ΄ εμείς τον τόπο μας, αναγεννόντας καθένας τον εαυτό του. Η κατάστασή μας η τωρι­νή, συμφωνούμε πως είναι ανυπόφερτη^. ν΄ απαρατήσωμε λοιπόν τα παρόντα, και να θεμελιώσωμε την κοινωνία σε νέες βάσες. Ας παρουσιασθή ο καθένας μας εις τον καθρέφτη της Συνείδη­σης, και ο καθρέφτης εκείνος θέλει μας δείξη την ιατρεία. Ας πάψη η αδικία κάθε είδους, και ας κάμωμε θρησκεία μας την ηθικήν του Ευαγγε­λίου.

   Σαν κάμωμε τούτη τη ριζική μεταρρύθμιση στην ψυχή μας, τότες παύουν ευθύς τα δεινά μας. Τότες η υποθεμένες τυραννίες της Κυβέρνησης γένουνται άφαντες. Τότες ξανάρχεται ανάμεσό μας η ευδαιμονία. Έως ότου δεν αποφαζίζουμε να είμαστε τίμιοι, η φωνές μας για μεταρρύθμι­σες, δεν θέλει είναι παρά η ανωφέλευτες φωνές των κολασμένωνε και τα φύλλα των εφημεριδογράφων θέλ΄ είναι τα φουσούνια του διαόλωνε που θα φυσούν΄ τη φωτιά μας.”

[Ανδρέας Λασκαράτος, Λαός και λαοπλάνοι, β΄ έκδοση, Εκδόσεις ροές, Αθήνα 2009, σσ. 29-30]

⇒ Ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας έναν νέο διάλογο, όπως τον λέει, για την Παιδεία. Αφού πρώτα διόρισε τους πειθήνιους διεκπεραιωτές που θα τον διεξαγάγουν για να προκύψει έτσι εγγυημένο το κομματικό αποτέλεσμα. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι του Παιδείας έχουν στο μυαλό τους μόνο την Εκπαίδευση της ευκολίας και του κρατισμού. Είναι μάλλον οι ίδιοι ο ορισμός του ερασιτεχνισμού και του επαρχιωτισμού. Το ότι μακρύς επιστημονικός διάλογος υπήρξε ήδη από το 2009, το ότι τον Αύγουστο του 2011 πάνω από 250 βουλευτές ψήφισαν ένα νομοσχέδιο για την Ανώτατη Παιδεία, δεν μετρά καθόλου. Ούτε βεβαίως υπάρχει σκέψη να συνεχίσει κανείς από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενοι και να διορθώσει, πάλι με συναίνεση, τα πλείστα όσα κακώς έχοντα και τις ασυγχώρητες υπερβολές. Η προσχηματική αυτή κουβέντα μόνο διάλογος δεν είναι. Σκοπός είναι να ανταμειφθούν οι υπό τον μανδύα του συνδικαλισμού πιστοί υπήκοοι. Εκείνοι που από τα προηγούμενα χρόνια μία και μόνον εύκολη περγαμηνή έχουν να παρουσιάσουν – τη μάχη δηλονότι με τους ανεμόμυλους της αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης για το συντεχνιακό έλεγχο της Παιδείας. Μέσα από ηρωικές και βαρύγδουπες δηλώσεις «αντίστασης» και με τη σιγουριά ότι κανένας δεν θέλει να ελέγχεται από κανέναν, μα την αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να είσαι αρεστός στους πολλούς με τις μετριότητες! Εάν ο υπουργός θέλει έναν ακόμα διάλογο, ας πείσει πρώτα για την ειλικρίνεια των προθέσεών του. Και όχι να καλεί τους δικούς του για να αποδείξουν την αλήθεια των ερωτήσεων. Σε διάλογο δεν πας για να αποδείξεις την αγιότητα του φωτοστέφανού σου αλλά για να ψάξεις φως στα σκοτάδια. Επειδή σε έναν διάλογο οι γόνιμες, ειλικρινείς και αποτελεσματικές ερωτήσεις είναι αυτές που τίθενται χωρίς αυτός που ερωτά να έχει ήδη έτοιμες και κρυμμένες τις εκ συντροφικής αποκαλύψεως απαντήσεις.

(πιέστε για μεγέθυνση)

⇒ Ψηφίζονται οι τροπολογίες για την επιλογή Διευθυντών Εκπαίδευσης, την Ενισχυτική Διδασκαλία και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής πολιτικής (ΙΕΠ). Δεν είναι μόνον οι εκ του πονηρού παλινδρομήσεις των φωστήρων του Υπουργείου Παιδείας (και τα λοιπά και τα λοιπά) για την επαναφορά της «επάρατης» συνέντευξης ούτε το χωρίς ίχνος αιδούς σκίσιμο της δικής τους προηγούμενης αιτιολογικής έκθεσης που την καταργούσε αλλά το ότι εισήχθη ως τροπολογία στο σημαδιακό Σχέδιο Νόμου για τις «βοσκήσιμες γαίες Ελλάδας και άλλες διατάξεις»! Τουλάχιστον αυτή τη φορά το Υπουργείο Παιδείας (και τα λοιπά και τα υπόλοιπα) είναι, αν μη τι άλλο, ειλικρινές…

→ Βρήκα το παρακάτω άρθρο εξαιρετικά ενδιαφέρον αλλά και προκλητικό. Παραπέμπω τον ανήσυχο αναγνώστη στη σχετική παλαιότερη ανάρτησή μου Το Κοράνι και η βία. 

“Ξεκίνησα την έρευνα μου πάνω στο Ισλάμ πριν 2 χρόνια σε μια προσπάθεια τότε να κατανοήσω το φαινόμενο της «Αραβικής Άνοιξης». Ήταν μια εποχή που οι περισσότερες αναλύσεις γεωπολιτικής δεν έβγαζαν κανένα νόημα και οι απόψεις των ειδικών έδειχναν να αλλάζουν από την μια μέρα στην άλλη. Ήταν κάτι τόσο νέο για τον τρόπο σκέψης μας που είχε ξαφνιάσει τους πάντες, για αυτό και αποφάσισα ότι έπρεπε να ξεκινήσω από την βάση του φαινομένου. Και η βάση ήταν το ίδιο το Ισλάμ. …”

Η συνέχεια ΕΔΩ.