Αναγνωστικόν Εκθέσεως

→ Ευαισθησία. Από το Λεύκωμα νεαρής Ελληνίδας της Αιγύπτου (17/9/1934) μητέρας συγγενικού μου προσώπου. Δεν το είδα πουθενά αλλού, δεν γνωρίζω εάν υπάρχει πουθενά αλλού. Σε πολυτονικό εννοείται:

Όταν παύση ο ήλιος τον ουρανόν να σχίζη

Και η αργυρά πανσέληνος την νύκτα να φωτίζη

Όταν παύση η αμυγδαλιά λευκόν να κάνη άνθος

Τ’ αηδόνι εις την μοναξιά να κελαϊδή με πάθος

Όταν κι εγώ την πρόσκαιρον αυτήν ζωήν αφήσω

Ω! Τότε πλέον πίστευσον πώς θα σε λησμονήσω.

⇒ 11 Αυγούστου του 1996. Δολοφονείται ο Τάσος Ισαάκ κατά τη διάρκεια αντικατοχικής διαδήλωσης στην περιοχή της νεκρής ζώνης, στη Δερύνεια της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν η κατάληξη μιας καλά οργανωμένης πανευρωπαϊκής πορείας μοτοσικλετιστών (ως αντίδραση στην τουρκική κατοχή) που αρχικά είχε ως στόχο να φτάσει μέχρι την Κερύνεια. Η κατάσταση όμως ξέφυγε από κάθε έλεγχο, όχι χωρίς την ευθύνη και της τότε κυπριακής κυβέρνησης. O Ισαάκ, στην προσπάθειά του να βοηθήσει έναν άλλον Ελληνοκύπριο, τον οποίο κτυπούσαν οι Τούρκοι, δέχθηκε επίθεση και έπεσε κάτω. Γύρω του μαζεύτηκαν μεγάλος αριθμός κατοχικών αντιδιαδηλωτών καθώς και μέλη της λεγόμενης αστυνομίας του ψευδοκράτους. Άρχισαν να τον κτυπούν με πέτρες, ρόπαλα, λοστούς. Μέχρι που ξεψύχησε. Μέλη της ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ, τα οποία ήταν παρόντα στη σκηνή, προτίμησαν να μην επέμβουν.

→ Τις ψάρεψα στις “εικόνες” του Google και μου αρέσανε για τη διαχρονική και υπερτοπική ματιά τους.

Αριστερά: Γνωρίζετε ότι ο ταύρος σας είναι στην πραγματικότητα ο Δίας μου;

Δεξιά: Αν είχε νικήσει τότε η Σπάρτη και όχι η Αθήνα, θα γλυτώναμε την κρίση.

         

    ⇒ Το 1939 ένας Ούγγρος φυσικός (πρόσφυγας) που δεν είχε και μεγάλη επιρροή εκτός επιστημονικής κοινότητας και δεν μπορούσε να ληφθεί σοβαρά από τον Ρούσβελτ ως προς την επικινδυνότητα των πυρηνικών σχεδίων των Γερμανών, έπεισε τον ειρηνιστή Άινσταϊν να υπογράψει μία επιστολή υποστήριξης προς το αντίστοιχο αμερικανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος θορυβημένος έδωσε μυστικά τη συγκατάθεσή του. Έτσι ο Άινσταϊν, χωρίς να συμμετέχει άμεσα, επέδρασε αποφασιστικά στην κατασκευή του φονικότερου μέχρι τότε όπλου. Το 1945, το τελευταίο έτος της ζωής του, απευθυνόμενος σε ένα φίλο του φαίνεται να λυπάται και να μετανιώνει: «έκανα ένα μεγάλο λάθος στη ζωή μου – όταν υπέγραψα την επιστολή προς τον Πρόεδρο Ρούζβελτ προτείνοντας την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Αλλά υπήρχε και κάποια δικαιολογία – ο κίνδυνος ότι οι Γερμανοί θα την κατασκευάσουν». Στο ερώτημα «εάν ήταν αναγκαία ή όχι η βόμβα» έχουν δοθεί, και θα συνεχίσουν να δίνονται, εκ διαμέτρου διαφορετικές απαντήσεις. Σε κάθε περίπτωση, ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν μπορεί να θεωρηθεί ποτέ «αναγκαίος». Να η Μεταμόρφωση (και του ανθρώπου) για την οποία μιλούσαμε χτες – και σήμερα.

Από τα αναγνώσματα του σημερινού εσπερινού (Βασιλειῶν τρίτης, κεφ. 19, 11-12) για την αυριανή εορτή της Μεταμορφώσεως.

Ο Θεός αναθέτει νέα αποστολή στον προφήτη Ηλία και του λέει: «Να βγεις αύριο έξω από τη σπηλιά σου και να σταθείς στο βουνό ενώπιον του Κυρίου· και να, θα περάσει από εκεί ο Κύριος. Και θα φυσήξει ένας πολύ δυνατός άνεμος που θα διαλύει τα βουνά και θα συντρίβει πέτρες, αλλά δεν θα είναι ο Κύριος μέσα στον άνεμο. Έπειτα από τον άνεμο θα γίνει σεισμός μεγάλος, αλλά ούτε μέσα στο σεισμό θα είναι ο Κύριος. Έπειτα από το σεισμό θα έλθει φωτιά. Ούτε μέσα στη φωτιά θα είναι ο Κύριος. Έπειτα από τη φωτιά θα ακουστεί φωνή αύρας λεπτής και δροσερής. Εκεί θα είναι ο Κύριος». Πέραν από τη βαθειά θεολογία της φιλικής, χαλαρωτικής, θεραπευτικής και ζωογόνου δύναμης του Θεού, όπως παρουσιάζεται σε αυτή την περικοπή με τον ηχηρό εικονοπλαστικό λόγο, η αναλογία για μένα δεν μπορεί παρά να παραπέμπει και στην αναμονή εκείνης της «αύρας λεπτής και δροσερής» που θα γαληνέψει, κατά το δυνατόν, τον άνθρωπο και την κοινωνία οδηγώντας μας σε λιμάνια απάνεμα. Στο τέλος τέλος, όλοι μας μια μεταμόρφωση περιμένουμε – και ως πρόσωπα και ως λαός. Μπορεί να είναι μέσα μας, δίπλα μας. Πίστη χρειάζεται και εμπιστοσύνη.