Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Σάββατο, 25/07/2015

     Όποια εμπόδια και αν υπήρχαν, είναι δεδομένη και τεράστια η ευθύνη της προηγούμενης συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που δεν έκλεισαν με το μνημόνιο 2 εντός τους 2014. Φαίνεται όμως ότι είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο η καυτή πατάτα πετάχτηκε αλλού. Οι ηγεσίες και των δύο αυτών κομμάτων απεδείχθησαν ανεπαρκείς και σε κάθε περίπτωση άτολμες. Όμως. Όλες αυτές οι δηλώσεις από τη σημερινή κυβέρνηση και τα συνεργαζόμενα κόμματα, που ρίπτουν στο πυρ το εξώτερον το καινούργιο μνημόνιο 3, επειδή όπως λένε δεν έχει καμία σχέση με το πρόγραμμα και την ιδεολογία τους αλλά τους επιβλήθηκε και θα το εφαρμόσουν (;) βιαζόμενοι χωρίς να το θέλουν, είναι μία ανελαστική μέθοδος να συντηρηθούν ιδεολογικές αγκυλώσεις άκρων. Όπως ακριβώς στη γνωστή σειρά κινουμένων σχεδίων το ανυποψίαστο παιδί εντάσσεται χωρίς πολλά πολλά στην ιδεοληψία του «φυσικού» δυισμού. Με τους καλούς και τους κακούς να έχουν διαφορετικό χρώμα ματιών, μπλε και κόκκινο αντίστοιχα! Με τον ίδιο τρόπο βρισκόμαστε και τώρα ενώπιον μίας αξίωσης να κατοχυρωθούν πάση θυσία εκ μέρους των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πιστοποιητικά μοναδικής αγνότητας και εξυπηρέτησης των συμφερόντων του λαού. Εν ολίγοις μας λένε: εμείς δεν θέλαμε, αγωνιστήκαμε και πέσαμε αλλά καλό θα ήταν να ψηφίσετε εσείς οι άλλοι (με τα κακά μάτια) που το θέλετε γιατί εμείς δεν βάφουμε τα χέρια μας σε αίμα αθώων – σε αντίθεση με σας – αφού τα καλά μας μάτια δεν το αντέχουν. Μα τι νόμιζαν; Ότι όφειλε να τους στρωθεί το παιχνίδι με τους δικούς τους όρους για να παίζουν με «δικαιοσύνη» το γύρω γύρω όλοι; Και να ξεχαστούν όλα εκείνα τα τουλάχιστον ανεύθυνα πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου; Για να θυμάται τώρα δυστυχής αλλά «περήφανος» ο κοσμάκης ότι παρ’ όλα αυτά οι εις το διηνεκές προεκλογικοί αυτοί άνθρωποι είναι αγνοί βρε παιδί μου; Τώρα που η «διείσδυση» των «Θεσμών» είναι περισσότερο από ποτέ βίαιη; Και να επιμένουν στην προσπάθειά τους; Όπως ο Κλίντον, που ήθελε να αποδείξει την ειλικρίνεια της «ανάρμοστης» σχέσης του με τη Λεβίνσκι! Την οδό της παραίτησης δεν τη σκέφτεται κανείς; Ίσως γιατί έχει αποφασιστεί πλέον ποιοι «καλοί» θα σώσουν αυτό τον τόπο. Πιθανόν έτσι το μεγαλύτερο κατόρθωμα της δημοκρατίας μας να είναι ότι στην εξουσία μπορεί μεν να οδηγεί η σκάλα του λαϊκισμού, η υπεύθυνη όμως άσκησή της, αν ποτέ γίνει και σε όποιο τέρμινο, απαιτεί προεκλογική γνώση, ειλικρίνεια και ανυστεροβουλία.

Πέμπτη, 23/07/2015

Η μέρα της συγγνώμης που καθυστερήσαμε 41 χρόνια

Άρθρο της Gazzeddakibris που αναδημοσιεύει ο Πολίτης

Η Τουρκοκυπριακή κοινότητα πίστευε ότι αυτοί και αυτά που ήρθαν την 20^η Ιουλίου 1974 θα έφερναν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Αμέσως μετά τα γεγονότα δεν ήταν δυνατό να αντιμετωπιστεί η αλήθεια. Το μίσος και ο θυμός προσπέρασαν τον ορθολογισμό και το αίσθημα της συμπάθειας. Κανένας δεν ήξερε εκείνες τις μέρες ότι 41 χρόνια μετά απέναντι από την αδικία θα υπήρχε ακόμα μεγαλύτερη αδικία, ότι επιθυμώντας την ελευθερία θα ερχόταν η αιχμαλωσία, ότι επιδιώκοντας την σωτηρία θα κυριαρχούσε η καταδυνάστευση.

Σήμερα είναι το 41^ο έτος της διχοτόμησης της χώρας μας. Στα 41 χρόνια οι κοινότητες της Κύπρου αντιμετώπισαν πάρα πολλές δυσκολίες. Δοκιμάζοντας να βρουν τον εαυτό τους μακριά από τη συμπάθεια για τον πόνο του άλλου, οι κοινότητες της Κύπρου δεν κατάφεραν να χτίσουν το δικό τους μέλλον, τη μοίρα τους. Οι συνέπειες από τα λάθη που έγιναν, δεν παρήγαγαν κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από μια χώρα στην οποία χιλιάδες ξένων στρατιωτών κυκλοφορούν ελεύθερα, περιοχές τις οποίες δεν μπορούμε να συναντήσουμε, πεδία στα οποία απαγορεύεται η φωτογράφηση και το μίσος για τον «άλλο» ακάλυπτο και φανερό.

Η μέρα στην οποία βιώθηκε ο πόνος, η μέρα κατά την οποία άνθρωποι πέθαναν και άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, η μέρα στην οποία κυριάρχησε ο φόβος, δεν είναι γιορτή. Το να γιορτάζει κάποιος τη σημερινή μέρα λες και είναι γιορτή, δηλαδή να γιορτάζει κάποιος μετά το θάνατο και τον πόνο, δεν είναι κάτι που μπορούν να κάνουν άνθρωποι με συνείδηση.

Για αυτό το λόγο, η 20^η Ιουλίου είναι μια μέρα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ιστορία και τη συνείδησή μας. Είναι μια μέρα «συγνώμης» που καθυστέρησε 41 χρόνια, αλλά που πρέπει να ειπωθεί για να νοηματοδοτήσουμε ξανά με τη δικαιοσύνη την ιστορία της χώρας μας, την κοινοτική μας προσωπικότητα και την ατομική μας συνείδηση, για να αντιμετωπίσουμε τον πόνο του «άλλου». Με την ελπίδα ότι θα δημιουργηθεί μια Κύπρος στην οποία θα κυριαρχήσει ο ορθολογισμός αντί του βαρύγδουπου εθνικισμού, στην οποία θα κυριαρχήσει η συνείδηση και η ειρήνη…