Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Τετάρτη, 22/07/2015

      Κατά τον κ. Μηλιό «το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Και επειδή ποτέ δεν δοκιμάστηκε, η «διαπίστωση» πως «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση» πέρα από τη συνθηκολόγηση, είναι άτοπη». Εδώ βρισκόμαστε ενώπιον ενός καραμπινάτου σοφίσματος λήψεως του ζητουμένου, όπου θεωρείται ως ήδη αποδεδειγμένο αυτό που δεν έχει με κανένα τρόπο ακόμα αποδειχθεί. Αρκεί μόνον η σφοδρή, και δεν αμφιβάλλω ειλικρινής, επιθυμία του σχεδιαστή ενός προγράμματος για να βαφτιστεί ως μόνη ορθή εναλλακτική λύση! Εν ολίγοις, όλοι οι άλλοι παράγοντες ορρωδούν ενώπιον της «αριστερής» ορθοφροσύνης. Το ίδιο δεν έλεγε όμως και η Τρόικα για τα μνημόνια; Ότι απέτυχαν επειδή δεν εφαρμόστηκαν και έτσι δεν φάνηκε η μοναδική εναλλακτική τους ορθότητα; Και γιατί να μην λένε το ίδιο και οι Παπανδρέου και Σαμαράς; Αλλά βεβαίως – κατά την «πρώτη φορά αριστερά» – αυτοί δεν είχαν τα ζόρια της σημερινής Κυβέρνησης ούτε τους εκβίαζε κανείς, ως υπηρέτες που ήταν των δανειστών. Απλά, υποθέτω ότι το μένος των κακών Ευρωπαίων ξέσπασε μετά την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Και σάρωσε τις αγνές προθέσεις των αναξιοπαθούντων συντρόφων. Αν δεν φοβόμουν ότι τέτοιου είδους σοφίσματα θα έβγαζαν λάδι τα λάθη και την εγκληματική ατολμία των προηγούμενων, θα πρότεινα πάραυτα αγιοποίηση…

18/07/2015

⇒ Πόσες φορές καλοκαίρι στο ίδιο έργο θεατές δεν έχουμε ζήσει την ίδια ιστορία με τις φωτιές. Κυριολεκτικά και μεταφορικά η Ελλάδα στις στάχτες. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν σηκώθηκε καμία αντιπολίτευση να κατηγορεί για ανικανότητα. Σε τέτοιους καιρούς όμως… Πιθανόν από την άλλη και να το πήραμε είδηση ότι είμαστε τελικά ανίκανοι. Επί της ουσίας, ίδιες σχεδόν κάθε φορά και οι αντιδράσεις με το ανακάτεμα της τράπουλας στον όποιο κυβερνητικό ανασχηματισμό. Δεν θα περίμενε δα και κανείς να εξαντληθεί όλη η γαλαντόμα μεγαλοψυχία από καμιά πλευρά του πολιτικού μας κόσμου. Στο ίδιο έργο θεατές και ως προς τα σχόλια σχετικά με την υφυπουργοποίηση του κ. Χαϊκάλη. Τα κλισέ στις δόξες τους. Προσωπικά μου είναι πολύ συμπαθής, τουλάχιστον ως Μιμάκος. Άλλωστε ένα πενήντα-πενήντα είναι η ζωή. Μακάρι να έχει την ίδια επιτυχία και στα θέματα κοινωνικών ασφαλίσεων. Μόνο που κάποιοι καλούνται να πληρώσουν ένα πιο πολύ πενήντα. Πράγματι, έχει στα χέρια του μια καυτή πατάτα. Και μπορεί να λέμε “έκανε την πατάτα του” για μία βλακώδη ενέργεια αλλά όμως φαγητό με πατάτα χωρίς να είναι εύγευστη η πατάτα είναι σκέτη πατάτα!

                                        

17/07/2015

         

⇒ Ως χώρα κινηθήκαμε και επισήμως στην ελπίδα του φανταστικού. Τώρα που τα φανταστικομύρια με το θησαυρό των Ευρώ από το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ στη Λιμνούπολη απεδείχθησαν άνθρακες. Τώρα που όχι μόνο οι Κινέζοι αλλά και οι Ρώσοι κάνουν τον Κινέζο, σίγουρα δεν υπάρχουν λεφτά. Ο κακομοίρης όμως ο ευαίσθητος ΓΑΠ το ήξερε και μας το έκρυβε για να μη στερήσει τον ηρωϊσμό ούτε από κανένα Λαφαζάνη ούτε από καμιά Πλατφόρμα ούτε από κανένα πέδιλο. Δεν φταις “εσύ” – η φαντασία μας τα φταίει.

 16/07/2015

         “Ο Φιλελεύθερος”                        από Rhein-Neckar-Zeitung: ώπα, είναι                                    ↓                                        αρκετά ΒΑΘΙΑ. Μάλλον το παρατράβηξα                                                                               κάπως. Λοιπόν, προσεκτική στροφή και                                                                                                       ΗΣΥΧΑ πίσω.   

13/07/2015

4. Από Rhein-Neckar-Zeitung:

– Όταν στη Γερμανία παίρνεις κληρονομιά μια εταιρεία αξίας 26 εκατομμυρίων, δεν πληρώνεις ούτε σεντ φόρο!

– Τότε θα έπρεπε όμως εκεί να κάνουν επειγόντως μερικές μεταρρυθμίσεις!!

3. Από Frankfurter Rundschau (πλακάτ διαδηλωτή με ομοιοκαταληξία):

μην οδηγείτε την Ευρώπη στην αποτυχία, συμφωνείστε με την Ελλάδα!

2.⇒ “Είναι ευκαιρία για μια φορά να μη φερθούμε σαν μαλάκες”: Βίντεο από τους Jan Böhmermann και Klaas Heufer-Umlauf για την κρίση χρέους στην Ελλάδα (Unsere schönen deutschen Euros, τα ωραία μας Γερμανικά ευρώ)

1.

“Ich Bin Grieche”:  @G_c_R_                                     @avilarenata

      

                     @APACHEZIKO                                      @andreasgr1971

  

10/07/2015

2. Το εξώφυλλο του γερμανικού Der Spiegel, 11/07/2015:

Οι Έλληνές μας

προσέγγιση ενός παράξενου λαού

→ Στην τσέπη του Γερμανού ένα εγχειρίδιο με τίτλο “Σωκράτης για αρχάριους” και στο πρόσωπό του ο φόβος για τα Ευρώ που κρατά στο δεξί του χέρι.

Από το προφίλ του Δημήτρη Κοτταρίδη στο Facebook:

08/07/2015

Θεωρία εξέλιξης πρωθυπουργών …. 

(Πηγή: Facebook, “Το Παρατηρητήριο”)

 

15/07/2015

         

                      Αρχιεπισκοπή                                                  Προεδρικό Μέγαρο 

⇒ 15 Ιουλίου σήμερα. Η μνήμη τρέχει 41 χρόνια πίσω. Στο 1974. Αλήθεια, πότε πέρασαν τόσα χρόνια; Είναι Δευτέρα πρωί. Είμαι στο λεωφορείο μαζί με άλλα παιδιά του κατηχητικού σχολείου σε πορεία ανάβασης. Βρισκόμαστε καθ’ οδόν, από την πόλη της Πάφου (όπου έμενα με την οικογένειά μου) κατευθυνόμενοι προς την Αγία Μονή. Είναι σε ένα υψόμετρο γύρω στα χίλια μέτρα, στο κέντρο περίπου της επαρχίας Πάφου. Επιτέλους το όνειρό μου θα γίνει πραγματικότητα! Το είχα σχεδόν εξιδανικεύσει. Τόσο που φοβόμουν μήπως και δεν βγει αληθινό. Να πάω δηλαδή για πρώτη φορά κατασκήνωση με την παρέα μου, να κοιμηθώ σε αντίσκηνο, να εξερευνήσω στη φύση τα μυστικά της νύχτας με ένα μικρό φακό στο χέρι, να κάνω τσουλήθρα πάνω σε πευκοβελόνες… Ήταν και εκείνα τα μικρά ραδιοφωνάκια που κουβαλούσαν μαζί τους κάποια παιδιά. Μας γοήτευε περισσότερο η μαγεία της τεχνολογίας που έδινε στον καθένα μας μια θαυμάσια ευκαιρία στην ιδιωτικότητα. Και παρόλο που ο κατασκηνωτικός χώρος βρισκόταν δίπλα στο χωριό που γεννήθηκα Στατός, εγώ νόμιζα εν τούτοις ότι θα πήγαινα σε άλλο πλανήτη. Τώρα που ξεκλειδώνονται τα βιώματα για τον ετήσιο κάθε χρόνο τέτοια μέρα χορό τους, θα έλεγα ότι με κυρίευσε τότε το ίδιο συναίσθημα, όπως όταν για πρώτη φορά και με δανεικό ποδήλατο απομακρύνθηκα μερικά χιλιόμετρα από το πατρικό μου σπίτι. Νόμιζα ότι κάνω επανάσταση. Η ζωή όμως είχε αποφασίσει αλλιώς. Πηγαίνοντας λοιπόν όλοι ξέγνοιαστοι προς την κατασκήνωση ξαφνικά σε ένα χωριό, κάπου στη μέση της διαδρομής, σταματά το λεωφορείο. Καταμεσής του δρόμου είναι κάποιος που κρατά ένα σκοινάκι και προσπαθεί με ένταση να βάλει μπρος ένα μικρό αγροτικό μηχάνημα με καρότσα (τσαλαπετεινός, φρέζα). Είναι εκνευρισμένος και ανήσυχος γιατί η μηχανή δεν ανταποκρίνεται. Κάποιος από τους συνοδούς μας τον ρωτά τι συμβαίνει. Του απαντά «μα που πάτε; έν το εμάθετε; έγινεν πραξικόπημαν, εσκοτώσαν τον Μακάριον, πάω στο Κτήμαν (στην πόλη της Πάφου)». Αυτό ήταν. Tους μεγάλους ήταν σαν να τους κτύπησε κεραυνός. Για πρώτη φορά άκουσα τη λέξη «πραξικόπημα». Μου εξήγησαν. Από εκείνη την ώρα στα δεκατρία μου ένιωσα να με φορτώνουν με χρόνια παραπάνω. Φτάσαμε στην κατασκήνωση. Τα πάντα είχαν ανατραπεί. Την τρίτη ημέρα μας έδιωξαν – θυμάμαι την πείνα μου. Το όνειρο έσβησε. Μάθαμε ότι θα γινόταν επέμβαση της Τουρκίας. Ούτε αυτό ήξερα τι ήταν. Στο χωριό μου δίπλα και στο σπίτι της γιαγιάς έπεσα με τα μούτρα στο ψωμί, στο χαλλούμι και σε ό,τι άλλο. Είχαν ήδη καταφτάσει πραξικοπηματίες με κοντοπαντέλονα και καλάσνικωφ στα χέρια. Έψαχναν για όπλα που είχαν οι «μακαριακοί». Με φώναξε ο πατέρας μου και μου είπε ότι θα έβαζε πάνω στο γάιδαρο ένα δισάκι με λυμένο μέσα το οπλοπολυβόλο «μπρεν» που είχε στο σπίτι και εγώ επάνω καβάλα θα το έκρυβα στο τζάκι της προγιαγιάς μου (είχε πεθάνει). Κανείς δεν θα υποψιαζόταν ένα μικρό παιδί. Όπερ και εγένετο. Ψήλωσα. Ένιωσα ότι έκανα την πρώτη μου αντιστασιακή πράξη. Στις 20 Ιουλίου με την εισβολή των Τούρκων μάθαμε τι σημαίνει προδοσία. Από τότε θλίβομαι αφάνταστα, για να μην πω ότι εξοργίζομαι κιόλας, όταν ακούω, με αφορμή τα μνημόνια, να μιλάνε για προδότες και υπηρέτες των ξένων και εσχάτως για πραξικοπήματα. Πικραίνομαι όταν με απίστευτη άγνοια και κουφότητα γίνονται ανιστόρητες συγκρίσεις με τη Μικρασία και το 1940 που φτύνουν την Ιστορία κατάμουτρα. Αιδώς!