Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Τρίτη, 14/07/2015

2.⇒ Παρόλο που οι αριθμοί δεν είναι πάντα ο συντομότερος δρόμος για τον εγκέφαλο, εντούτοις αυτή τη φορά καθόρισαν τη λεγόμενη “συναίνεση”. Το καίριο και ύψιστης πρακτικής σημασίας ερώτημα είναι “τι εννοεί ο πολιτικός κόσμος και η κοινωνία μας με τον όρο “συναίνεση”, κατανοούμε όλοι το ίδιο πράγμα;”. Φοβάμαι πώς όχι. Για συναίνεση και εθνική συνεννόηση ακούμε χρόνια και ζαμάνια. Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις που έλεγε ο Αντισθένης: για να οδηγηθούμε στην γνώση πρέπει πρώτα να εξετάσουμε και να γνωρίσουμε την αλήθεια που κρύβεται μέσα στις λέξεις, κατά την αντίληψη που θέλει τα ονόματα/λέξεις να έχουν φυσική σχέση με τα πράγματα (δεν είναι η ώρα να ασχοληθούμε εδώ ούτε με το “φύσει” και “θέσει” ούτε με τη “σύμβαση” του γλωσσικού σημείου). Έχω δυστυχώς την εντύπωση ότι πολλοί πολιτικοί, ακόμα και υπό τις παρούσες τραγικές περιστάσεις, εξισώνουν τη “συναίνεση” με την ενοχλητική “ανοχή”. Για να μην αναφερθώ στο συνεπή διχαστικό λόγο του υπουργού Άμυνας. Από την άλλη, πολύς κόσμος σκέφτεται με τη λογική του “άσπρο ή μαύρο”. Ολέθριο λάθος. Εάν είναι έτσι, αναβάλλεται απλώς, εν είδει καταναγκαστικής ανακωχής, ένας πόλεμος που θα ξεσπάσει αργά ή γρήγορα. Χωρίς την κατάδυσή μας στις απαρχές του “συναινώ” – που είναι ο έπαινος, η συνεννόηση, η συμφωνία, η παραδοχή, η συγκατάνευση – πάλι στο ίδιο σημείο θα επανέλθουμε. Τα λέω αυτά γιατί έχω την αίσθηση ότι κάπου υπερίπταται κάτι σαν προσδοκία για μια δεύτερη στο μέλλον ευκαιρία ώστε να αποδείξει ο “ένας” στον “άλλο” τα ολέθρια λάθη του. Το νιώθω στις συζητήσεις, το διαβάζω σε κείμενα. Πολύ περισσότερο ίσως σε κατά τόπους κοινωνίες. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να το τεκμηριώσω με μία “επίσκεψη” σε ληγμένα ονόματα/λέξεις που γράφονται και ξεστομίζονται συχνά πυκνά. Εάν λοιπόν δεν παραδεχτούμε βαθιά μέσα μας, και πρώτα ο πολιτικός κόσμος, ότι είμαστε και ο “ένας” και ο “άλλος” συγχρόνως, πολύ δύσκολα θα προχωρήσουν τα πράγματα. Η συμφωνία που έφερε με τη γενναία απόφασή του ο πρωθυπουργός είναι γεμάτη παγίδες. Τις δικές μας τουλάχιστον να τις αποφύγουμε. Γιατί τέταρτο μνημόνιο δεν έχει.

 

12/07/2015

⇒ Δεν μας εμπιστεύονται τελικά οι “εταίροι” μας. Μέσα σ΄αυτούς και όσοι βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν το άχτι τους. Δεν γνωρίζω εάν η χώρα θα μεταβληθεί ξανά σε ένα “απέραντο φρενοκομείο” (κατά την εύστοχη ρήση του Κ. Καραμανλή με αφορμή την κυβερνητική κρίση του 1989) αλλά το σίγουρο είναι ότι ο τόπος πρέπει να αποφασίσει να μετατραπεί σε ένα διαρκές “λοιμοκαθαρτήριο”. Για να απαλλαγεί από τις κάθε λογής φασίζουσες συμπεριφορές των τελευταίων ιδίως χρόνων που δηλητηρίασαν την αντίληψη του πολίτη περί συλλογικότητας και έδρασαν υπό την κάλυψη ενός φανατικά οχλώδους και δήθεν δημοκρατικού ζουρλομανδύα. Θυμάμαι το γλυκερό προεκλογικό σύνθημα “η ελπίδα έρχεται, η Ελλάδα προχωρά, η Ευρώπη αλλάζει”. Ωραίο σύνθημα. Μακάρι να ήταν και αλήθεια. Τώρα που μας ζητούν εκ θεμελίων, με αποδείξεις μάλιστα, μεταρρυθμίσεις (να τις πάρει και να τις σηκώσει για μεταρρυθμίσεις – και την ανικανότητά μας μαζί!) διερωτώμαι μήπως τελικά το σύνθημα μετατρέπεται εκ των πραγμάτων σε “η Ευρώπη αλλάζει την Ελλάδα για να προχωρήσει και να έλθει η ελπίδα”. Πολύ ρομαντικό ίσως. Και γεμάτο αμφιβολίες για να μας συνεπάρει. Χρειαζόμαστε μια άλλη Μεγάλη Ιδέα που να μας απογειώσει. Και αυτή μόνο ευρωπαϊκή μπορεί να είναι. Η φωτογραφία από την τελετή ένταξής μας στην τότε ΕΟΚ (28/05/1979):

10/07/2015, Παρασκευή

⇒Γράφαμε στις 06/07/2015 ότι η απόσταση που μας χωρίζει από την Ευρώπη μεγάλωσε ακόμα περισσότερο. Το “δυστυχώς” είναι λίγο, όση προσπάθεια και αν καταβληθεί να καλυφθεί με ληγμένα αποσμητικά το συναίσθημα της ήττας (με την κατά τα φαινόμενα πλήρη υποχώρηση μας στους “δανειστές”). Καταφέραμε μέσα από απύθμενες κραυγές πατριδοκάπηλης δημοκολακίας να τραβήξουμε την καλύβα μας ακόμα πιο μακριά. Αφού σκίζαμε κατ’ επανάληψιν τα μνημόνια αλλά καλού κακού κρατούσαμε και ένα πιστό φωτοαντίγραφο… Στροβιλιζόμαστε ξανά μέσα στη φαντασίωση ότι κανείς δεν καταλαβαίνει την πτωχή πλην τίμια και υπερήφανη Ελλάδα. Και έτσι, από την πλευρά μας συντηρείται για εμάς ο μύθος της ελληνικής Ιστορίας και για τους “Ευρωπαίους” το στερεότυπο της ανικανότητας. Πότε θα περάσουμε επιτέλους στη μεταπολίτευση; Του μυαλού εννοώ.