Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Και τώρα τι; Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι το μυαλό και η ιδεολογία του. Κατά βάσιν η ίδια η λογική είναι ιδεολογία. Τώρα που φλερτάρουμε με “λύσεις” τύπου Λατινικής Αμερικής, τι; Ούτε στο κόπα Αμέρικα να παίζαμε. Το ζήτημα δεν είναι μόνο το εξωτερικό και οι “εταίροι” μας. Η λέξη μόνο ως ευφημισμός μπορεί να κατανοηθεί. Και τώρα τι, όταν στο εσωτερικό της χώρας διαμορφώνεται ένα είδος συγκεντρωτικού κράτους που αλληθωρίζει προς τον ολοκληρωτισμό. Κατάληψη πασών των εξουσιών. Κατά τα πρότυπα της δεκαετίας του τριάντα. Η πρόεδρος της Βουλής, η δίωξη εναντίον δημοσιογράφων, οι ελεγχόμενοι συνδικαλιστικοί επαρχιωτισμοί (που ζουν στον κόσμο τους) το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα κλ.π. είναι ανησυχητικά προμηνύματα. Νομίζω ότι στο μυαλό πολλών “αριστερών” επιχειρείται η ρεβάνς του εμφυλίου. Ώρες ευθύνης, ώρες θλίψης. Θέλω και εδώ να αισιοδοξώ ότι κάνω λάθος. 

Δευτέρα, 06/07/2015

3.⇒ Τώρα που πλησιάζει το τρίτο “μνημόνιο” ή “συμφωνία” γίνεται κατά την άποψή μου σιγά σιγά σαφές στην κοινωνία ότι όσοι ψηφίσαμε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, επειδή δεν πειστήκαμε για την κυβερνητική ειλικρίνεια και σκοπιμότητα διενέργειάς του, κατανοήσαμε από πολύ νωρίς ως στάση ζωής ότι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας για χίλιους δυο αυτονόητους λόγους. Και ότι  το ΝΑΙ με κανένα τρόπο δεν σημαίνει και λευκή επιταγή στη σημερινή άκαμπτη και σκληρή δομή της Ε.Ε. Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Το ίδιο είμαι σίγουρος ότι πιστεύει και μεγάλη μερίδα του ΟΧΙ. Είναι σίγουρο ότι σε όλους τους γεωπολιτικούς σχηματισμούς υπήρχαν και θα υπάρχουν “ισχυρές δυνάμεις”.  Εξίσου βέβαιο όμως είναι ότι δεν θα είναι πάντα οι ίδιες. Δώσαμε την εντύπωση ότι φεύγουμε. Μου φαίνεται ότι το δημοψήφισμα της 05/07/2015, με όλο το σεβασμό σε κάθε συμπολίτη της όποιας άποψης, άφησε τη γεύση της αταίριαστης ιδιαιτερότητάς μας σε σχέση με τους άλλους Ευρωπαίους. Και ότι η απόσταση που τους χωρίζει από το δικό μας “εμείς” μεγάλωσε… Θα χαρώ να κάνω λάθος.

2.⇒ Διερωτώμαι πάντως εκεί που έχουν φτάσει (και νομοτελειακά δρομολογούνται τα πράγματα) μήπως καλούνται τώρα και καθυστερημένα οι πολιτικοί αρχηγοί να βάλουν και αυτοί την υπογραφή τους για να βαπτιστούν επισήμως στα μάτια του ψηφοφόρου ως συνδιαμορφωτές του νέου μνημονίου. Έξυπνη κίνηση εσωτερικής διαχείρισης εξουσίας. 

1.⇒ Ξεκάθαρη και σεβαστή η άποψη του κόσμου στο περιττό δημοψήφισμα. Τώρα που η ρήξη δεν είναι πλέον επιλογή, κατά την ερμηνεία της χθεσινής καθησυχαστικής δήλωσης του πρωθυπουργού, είναι δύσκολο να πεισθώ ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερη συμφωνία, για να χρησιμοποιήσω το πριν το δημοψήφισμα ίδιο επιχείρημα. Μακάρι. Εύκολα ψηφίζει κανείς, δύσκολα πραγματοποιεί. Σε κάθε περίπτωση, σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα καμία δημοκρατία δεν νικά ούτε ηττάται αλλά λειτουργεί, αφού κατά τον Αριστοτέλη (Πολιτικά, Γ, 1-4, σχολικό βιβλίο Γ΄ Θεωρητικής) “πολλοί καθώς είναι, ο καθένας διαθέτει ένα μόριο αρετής και φρόνησης, και έτσι, ενωμένοι οι πολλοί γίνονται, κατά κάποιο τρόπο, ένας άνθρωπος με πολλά πόδια, με πολλά χέρια και με πολλές αισθήσεις – και με ανάλογη, βέβαια, αρετή και εξυπνάδα”. Τώρα, που θα φανούν πολύ εύκολα και σύντομα στην τσέπη μας τα ακόμα πιο δύσκολα που έρχονται, χρειάζεται ομοψυχία. Και στήριξη στην πολιτεία.  Γιατί στη γεωπολιτική γειτονιά που ζούμε, με τις  έντονες εξ ανατολών αλλά και βορρά πιέσεις, ανησυχώ έντονα. Ανησυχώ για τις σκέψεις φίλων και εχθρών. Και εδώ δεν χωρεί κανένα “εντός ή εκτός” δημοψήφισμα. 

Σάββατο, 04/07/2015

⇒ Η αλήθεια για το τι είπε πραγματικά και στην ουσία το ΔΝΤ. Γιατί νομίζουν ότι είμαστε χώρα ηλιθίων που καταπίνει τα ασύστολα ψέματα και την προπαγάνδα. Πρώτα το κείμενο στα αγγλικά από την ιστοσελίδα του ΔΝΤ:

[…]

If the program had been implemented as assumed, no further debt relief would have been needed under the agreed November 2012 framework (σ. 1)

[…]

However, very significant changes in policies and in the outlook since early this year have resulted in a substantial increase in financing needs (σ. 3)

⇒ Με άλλα λόγια το ΔΝΤ, χωρίς να σημαίνει ότι έχει και δίκαιο, λέει ότι εάν εφαρμοζόταν το πρόγραμμα του Νοεμβρίου του 2012 δεν θα χρειαζόταν περαιτέρω ελάφρυνση τους χρέους (σ. 1) και ότι πολύ σημαντικές αλλαγές στην πολιτική και στις προοπτικές της οικονομίας από νωρίς αυτό το χρόνο αύξησαν κάθετα τις χρηματοδοτικές ανάγκες (σ. 3). Αυτή είναι η αλήθεια.  

Σάββατο, 04/07/2015

“Τσακίστε τους …”

§ Όσο πλησιάζει  ώρα του αυριανού δημοψηφίσματος όλο και περισσότερο συναντά κανείς στην αλάνα του διαδικτύου ανεγκέφαλα συνθήματα προερχόμενα από κάθε λογής κουφιοκεφαλάκηδες, όπως: “τσακίστε τούς Μένουμε-Ευρώπη” (ακόμα και σε κεντρικό δρόμο της πόλης του Ηρακλείου) “τσακίστε τούς Συριζανέλ”, “τσακίστε” τον ένα “τσακίστε” τον άλλο. Απέραντη θλίψη… Ακριβώς εκατό χρόνια μετά τον πρώτο εθνικό διχασμό (1915). Η χρεωκοπία δεν ήταν καθόλου ατύχημα. Το έγκλημα θα ήταν αν επιτρέπαμε να οδηγηθούμε ξανά στη διχόνοια “από ατύχημα”.

§ Γι΄ αυτό θυμήθηκα την ομιλία του Κλεόκριτου προς τους ολιγαρχικούς, κατά τα θλιβερά γεγονότα της πτώσης των Τριάκοντα (Αθήνα, 403 π.Χ). Στο λόγο του φαίνονται οι καλές στιγμές της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας  των πολιτών με τη συμμετοχή και την ευθύνη. Ο Κλεόκριτος αναδεικνύεται ως η ηγετική φωνή της λογικής και του συναισθήματος που γεφυρώνει διαφορές και μίση. Είναι επίκαιρος όσο ποτέ. Στη θέση του τότε πολέμου είναι σήμερα ο άλλος πόλεμος της οικονομικής εξαθλίωσης και αντιπαλότητας:

[Από το βιβλίο Αρχαίοι Έλληνες Ιστοριογράφοι της Α΄Λυκείου. Ξενοφώντος Ελληνικά, Βιβλίο 2,  Κεφάλαιο 4, §18-23. Αλλά είπαμε: «τίποτα δεν μαθαίνει κανείς στο σχολείο» …]

[20] Κλεόκριτος δὲ ὁ τῶν μυστῶν κῆρυξ, μάλ’ εὔφωνος ὤν, κατασιωπησάμενος ἔλεξεν· «Ἄνδρες πολῖται, τί ἡμᾶς ἐξελαύνετε; τί ἀποκτεῖναι βούλεσθε; Ἡμεῖς γὰρ ὑμᾶς κακὸν μὲν οὐδὲν πώποτε ἐποιήσαμεν, μετεσχήκαμεν δὲ ὑμῖν καὶ ἱερῶν τῶν σεμνοτάτων καὶ θυσιῶν καὶ ἑορτῶν τῶν καλλίστων, καὶ συγχορευταὶ καὶ συμφοιτηταὶ γεγενήμεθα καὶ συστρατιῶται, καὶ πολλὰ μεθ’ ὑμῶν κεκινδυνεύκαμεν καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν ὑπὲρ τῆς κοινῆς ἀμφοτέρων ἡμῶν σωτηρίας τε καὶ ἐλευθερίας.

→ Ο Κλεόκριτος, ο κήρυκας των μυστών, που είχε πολύ δυνατή φωνή, αφού επέβαλε σιωπή, είπε· Συμπολίτες, γιατί μας διώχνετε; Γιατί θέλετε να μας σκοτώσετε; Γιατί εμείς ποτέ ως τώρα δε σας κάναμε κανένα κακό, αντίθετα συμμετείχαμε με σας και στις πιο σεβαστές τελετές και σε θυσίες και στις ωραιότερες γιορτές και ήμασταν μαζί στους ίδιους χορούς και πηγαίναμε στα ίδια σχολεία και ήμασταν μαζί στρατιώτες και πολλούς κινδύνους αντιμετωπίσαμε μαζί σας και σε στεριά και σε θάλασσα για να υπερασπίσουμε την κοινή σωτηρία και ελευθερία όλων μας.

[21] Πρὸς θεῶν πατρῴων καὶ μητρῴων καὶ συγγενείας καὶ κηδεστίας καὶ ἑταιρίας, πάντων γὰρ τούτων πολλοὶ κοινωνοῦμεν ἀλλήλοις, αἰδούμενοι καὶ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους παύσασθε ἁμαρτάνοντες εἰς τὴν πατρίδα, καὶ μὴ πείθεσθε τοῖς ἀνοσιωτάτοις τριάκοντα, οἳ ἰδίων κερδέων ἕνεκα ὀλίγου δεῖν πλείους ἀπεκτόνασιν Ἀθηναίων ἐν ὀκτὼ μησὶν ἢ πάντες Πελοποννήσιοι δέκα ἔτη πολεμοῦντες.

→ Στο όνομα των πατρικών και μητρικών θεών και στο όνομα της συγγένειας εξ αίματος και εξ αγχιστείας και στο όνομα των πολιτικών σωματείων μας – γιατί με όλα αυτά πολλοί συνδεόμαστε μεταξύ μας – δείχνοντας σεβασμό σε θεούς και ανθρώπους σταματήστε να βλάπτετε την πατρίδα και μην πειθαρχείτε στους ανοσιότατους Τριάκοντα, οι οποίοι για προσωπικά οφέλη λίγο έλειψε να σκοτώσουν περισσότερους Αθηναίους μέσα σε οχτώ μήνες απ’ ό,τι όλοι οι Πελοποννήσιοι σε πόλεμο δέκα χρόνων.

[22] ἐξὸν δ’ ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ πολιτεύεσθαι, οὗτοι τὸν πάντων αἴσχιστόν τε καὶ χαλεπώτατον καὶ ἀνοσιώτατον καὶ ἔχθιστον καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις πόλεμον ἡμῖν πρὸς ἀλλήλους παρέχουσιν. Ἀλλ’ εὖ γε μέντοι ἐπίστασθε ὅτι καὶ τῶν νῦν ὑφ’ ἡμῶν ἀποθανόντων οὐ μόνον ὑμεῖς ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς ἔστιν οὓς πολλὰ κατεδακρύσαμεν.

→ Αν και μπορούμε να ζούμε ειρηνικά ως πολίτες, αυτοί μας οδηγούν στον πιο αισχρό απ’ όλους και στο βλαβερότερο και στον πιο ανόσιο και μισητό σε θεούς και ανθρώπους εμφύλιο πόλεμο. Τουλάχιστον όμως να ξέρετε με βεβαιότητα ότι κι απ’ όσους τώρα από εμάς σκοτώθηκαν όχι μόνο εσείς αλλά και εμείς κλάψαμε πολύ μερικούς.