Συγγνώμη, συνάδελφε

[cretalive, 14-03-2026]

Διαβάζω με κατάπληξη την ανακοίνωση της Γ΄ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, που έφτασε στο μέιλ του σχολείου για στάσεις εργασίας, με αφορμή το θάνατο της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου. Η εκπαιδευτικός έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο, μετά από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Πριν από το θάνατό της, είχε καταγγείλει ότι έπεφτε επί σειρά μηνών θύμα εκφοβισμού από συγκεκριμένους μαθητές. Σε τρισέλιδη αναφορά της, η Σοφία Χρηστίδου περιέγραφε τα περιστατικά εκφοβισμού που κατήγγειλε ότι βίωνε μέσα στη σχολική αίθουσα κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, με συγκεκριμένες ημερομηνίες και ώρες που συνέβησαν αυτά.

Διαβάζω ξανά με θυμό! Η εν λόγω ΕΛΜΕ δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να βάλει ως προμετωπίδα της ανακοίνωσής της, παρά ένα «η παιδαγωγική και εργασιακή μας αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτες! Τώρα μέτρα στήριξης του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού». Τουτέστιν, φέξε μου και γλίστρισα, ολίγον τι. Στυγνός συνδικαλισμός δια πάσαν νόσον. Και θάνατον. Ούτε λέξη για αυτά τα κακομαθημένα τσογλάνια τους μαθητές και τις εγκληματικές τους πράξεις, ούτε λέξη για τη διαχρονική ευθύνη των γονιών τους, για τις συγκεκριμένες ευθύνες της διοίκησης! Η Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, προφανώς δεν γνωρίζει ότι υπάρχει και ατομική ευθύνη. Πάντα φταίει το «σύστημα»!Αρπάζει μάλιστα (δεν είναι και η μόνη ΕΛΜΕ) τη χρυσή ευκαιρία, ώστε να μιλήσει απλά και γενικά για τα προβλήματα του σχολείου και του συστήματος που τα προκαλεί, για να εκφράσει τον πόνο της ως προς τη λογική της ατομικής ευθύνης, για το ότι έτσι ενοχοποιούνται οι μαθητές, οι οικογένειές τους και τελικά οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί!Κύριε ελέησον. Δεν γνωρίζω, τι είδους εγκεφαλικές συνάψεις οδηγούν σε τέτοιους συλλογισμούς.Καταλαβαίνω όμως πολύ καλά ότι με αυτή την ανακοίνωσή της η Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης ουσιαστικά ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ τους μαθητές που άσκησαν συστηματικό εκφοβισμό, που επιβάρυναν τόσο πολύ τη συναδέλφισσα, για να φύγει τελικά από τη ζωή κατατρεγμένη, κατατρομοκρατημένη. ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ από κάθε ευθύνη και τους γονείς τους, ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ και τη διοίκηση για όσα δεν έκανε. Έχουμε δει άλλωστε πολλούς σε πολύ σοβαρότερες απαλλαγές από την ατομική ευθύνη.

Σταματήστε το μπούλιγκ (!) των μαθητών προς τους εκπαιδευτικούς, θα μπορούσε να αναφωνήσει κάποιος. Ναι, γνωρίζουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα άλλο σχολείο, μια άλλη παιδεία, μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία που ξεκινά από την εκπαίδευση του πολίτη στη συναλληλία, στο σεβασμό στην υπευθυνότητα. Τέτοιες όμως ανακοινώσεις, του αόριστου και του πουθενά, ενισχύουν τον εκφοβισμό που κατά γενική ομολογία υφίστανται οι εκπαιδευτικοί στην τάξη την ώρα που κάνουν το μάθημά τους.

Αισθάνομαι και εγώ ένοχος για όσα παρέλειψα, ως προς το θέμα των παραβατικών μαθητών, για όσες φορές ίσως δεν υπερασπίστηκα τους συναδέλφους μου με τη ένταση που έπρεπε. Δεν περιμένω το υπουργείο νακάνει και πολλά πράγματα. Ζητώ όμως να τολμάμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Μια συνάδελφος (με όποια προβλήματα και αν είχε) βασανιζόταν από τους μαθητές του σχολείου της. Και εμείς βγάζουμε τον παραταξιακό μας σκασμό, πνιγμένοι μέσα στο μάνιουαλ των εργοστασιακών μας ρυθμίσεων, για να μιλήσουμε στο τέλος περί ικανοποίησης «των αιτημάτων του κλάδου για την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου και την ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών, καθώς και την απόδοση ευθυνών, μακριά από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης (!) και μετάθεσης τους». Αλήθεια, ποιος συγκαλύπτει τι; Ξεχάσατε την αφορμή συνάδελφοι, ίσως και την αιτία. Συγγνώμη, συνάδελφε.