Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισοτήτων

 ⇒ Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης «δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα» βρήκε ένθερμους υποστηρικτές όσο και σφοδρούς πολέμιους. Από τη μια, υποστηρίζεται ότι πρόεδρος της ΝΔ αναφέρθηκε με ρεαλισμό σε μία κατάσταση που χαρακτηρίζει το ένστικτο των ανθρώπων -και όχι την υπέρβασή του δια του πολιτισμού- στις διαχρονικές τους κοινωνίες των πολέμων, του ανταγωνισμού και της επιβολής στον ανίσχυρο, αφού η δικαιοσύνη και η ισότητα κατά τον Αριστοτέλη, ισχύει μεταξύ ίσων. Από την άλλη, προβάλλεται η άποψη ότι τέτοιες δηλώσεις είναι αντιδημοκρατικές και επικίνδυνες, ότι αρνούνται τη διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού έτσι υποστηρίζεται ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία, την ισότητα και τη δικαιοσύνη είναι μάταιος και ανεδαφικός, μιας και δεν συμβαδίζει με αυτό που είναι πραγματικά εκ φύσεως το ανθρώπινο ον.

→ Υπερβολές και κομματικά τοξεύματα εκατέρωθεν. Πού είναι τότε η αλήθεια; Ένα πρώτο βήμα είναι να αναγνωσθούν ως προς το νόημα τους οι περί ων ο λόγος δηλώσεις, ανεξάρτητα από αυτόν που τις έκανε. Το δεύτερο είναι να ερωτηθεί ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης, με τους πλατωνικούς όρους του τριμερούς χωρισμού της ψυχής και τις πολιτικές τους προεκτάσεις: τι εννοεί, λέγοντας «φύση»; Εννοεί το «λογιστικόν» το «θυμοειδές» ή το «επιθυμητικόν»; Μήπως όλα μαζί ή μια ομάδα από αυτά; Να ερωτηθούν όμως και οι επικριτές των δηλώσεών του, εάν θεωρούν και τα τρία μέρη ως φύση του ανθρώπου. Θεωρώ ότι θα βρεθούμε τότε προ εκπλήξεων. Για την άποψη του Αριστοτέλη περί ισότητας, άλλη φορά.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν

 ⇒ Αγιασμός και επιστροφή των μαθητών στα θρανία. Τα μείζονα  τα ξέρουμε – στη θεωρία τουλάχιστον. Υπάρχουν όμως και εκείνα τα «ελάσσονα» – που φαίνονται στην πράξη. Πάλι τσιγάρο και λαθραίο κάπνισμα στους χώρους του σχολείου. Ένα από τα πολλά «άλυτα» προβλήματα που διατυμπανίζει ότι η αναγκαιότητα των ψηφισμένων νόμων δεν εξασφαλίζει και την επιτυχή εφαρμογή τους.  Εν τούτοις, η Ελλάδα είναι ίσως η πρώτη χώρα παγκοσμίως που θέσπισε αντικαπνιστικό νόμο (το 1856). Τα τότε όμως επιχειρήματα για την απαγόρευση του καπνίσματος δεν έχουν καμία σχέση με τα σημερινά. Αιτία ήταν αποφυγή πυρκαγιών! Είχε, άλλωστε, προηγηθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία που το 1633 απαγόρευσε παντελώς το κάπνισμα επί ποινή θανάτου. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την καταστροφή της μισής πόλης των Σερρών το 18ο αιώνα. Ήδη μάλιστα, από το 1604 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ιάκωβος Α’  έκανε λόγο για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού, χαρακτηρίζοντας το κάπνισμα (με ρατσιστικά, αλήθεια, κριτήρια) ως βάρβαρη συνήθεια!

ΔΙΑΤΑΓΜΑ

Περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.

ΟΘΩΝ

 ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

   Θέλοντες να προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν.

Α’. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε δια καπνοσυρίγκων (τσιμπουκίων), είτε δια σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.

Β’. Η απαγόρευσις αύτη επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινός αιτίας.

Γ’. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.

Εν Αθήναις την 31 Ιουλίου 1856.

Εν ονόματι του Βασιλέως

Η Βασίλισσα

ΑΜΑΛΙΑ.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Παλιά Αλφαβητάρια και Αναγνωστικά

 ⇒ Παλιά Αλφαβητάρια και Αναγνωστικά. Μια «ξεχασμένη» εκπομπή του 2014 (27/10). Για τα βιβλία των παππούδων, των πατεράδων μας και της παιδικής μας ηλικίας. Στο studio 19, με οικοδεσπότη τον Γιώργο Δασκαλάκη και εμένα φιλοξενούμενο.

ΕΔΩ.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Dahoam is Dahoam – σπίτι μου σπιτάκι μου

 ⇒ Τι είναι η πατρίδα και τι το σπιτικό του καθενός; Τι είναι ο άλλος, ποιος είναι ο άλλος, γιατί είναι άλλος; Σκέψεις που πρέπει να βασανίζουν τον καθένα μας. Ο Γερμανός γελοιογράφος Martin Erl σατιρίζει -σε μία κατά το ήμισυ διαλεκτόφωνη καρικατούρα- τις αρνητικές στερεοτυπικές αντιδράσεις των «ορθών» ανθρώπων ως προς τη δυνατότητα κοινωνικής ενσωμάτωσης των «ξένων». Σχετικά με το σκίτσο, να ληφθεί υπ’ όψιν ότι εδώ και δέκα χρόνια προβάλλεται από την τοπική τηλεόραση της διαλεκτόφωνης Βαυαρίας (από Δευτέρα έως Παρασκευή, γύρω στις 19.30) η διαλεκτόφωνη (και ως προς τον τίτλο) εκπομπή Dahoam is Dahoam (έκφραση-παροιμία, λέγεται και στην Αυστρία). Σε ελεύθερη μετάφραση: «σπίτι μου σπιτάκι μου», «there’s no place like home». Πρόκειται για οικογενειακές ιστορίες από την καθημερινότητα ενός φανταστικού χωριού. Αριστερά λοιπόν, εμφανίζεται από τηλεοράσεως ένας καθ’ όλα ενταγμένος στην τοπική κοινωνία Βαυαρός (το μαρτυρεί το ντύσιμο και η εμφάνισή του, μόνο το μαύρο μουστάκι τού δίνει και κάτι ανατολίτικο) να λέει σε διάλεκτο:

Είμαι ο Αχμέτ, και είμαι εδώ στο σπίτι μου!

ενώ ο τηλεθεατής, ένας «ορθός» Γερμανός αστός, στρέφεται προς τον αναγνώστη και συμπεραίνει, απορώντας και αναφωνώντας σε «άπταιστη» επίσημη Γερμανική:

Και αυτός υποτίθεται ότι είναι ενσωματωμένος;!;

Rhein-Neckar-Zeitung. ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Πάμε λαϊκή;


⇒ Πατάτα, κολοκύθι, βλίτο και μαϊντανός απαξιώνονται συχνά στη γλώσσα μας για να χαρακτηρίσουν ανθρώπους και ενέργειες:

Έκανα μια πατάτα,

κάθομαι και ακούω τέτοιες πατάτες

τι κολοκύθας! (ελαφρόμυαλος)

κολοκύθια με ρίγανη

κολοκύθια!

δεν τρώω βλίτα (δεν είμαι ανόητος)

ρε βλίτο!

όποιο κανάλι και αν ανοίξεις, βλέπεις αυτόν τον μαϊντανό μπροστά σου

→ Από την άλλη, γνωρίζουμε ότι ο μαϊντανός νοστιμίζει το φαγητό, ότι τα εύγευστα βλίτα συνοδεύουν πολλά πιάτα. Ξέρουμε επίσης ότι τα κολοκύθια, εκτός όλων των άλλων, κρατάνε συνήθως και μία περίοπτη θέση στο ταψί ή στην κατσαρόλα με τα γεμιστά. Τι να πεις και για τις πατάτες με το κατσικάκι στο φούρνο! Όταν είναι νόστιμες, δεν παίζονται – μα ούτε οι τηγανητές πάνε τότε πίσω. Προς τι, επομένως, το «μένος» έναντι των ταπεινών αυτών δημιουργημάτων της φύσης; Μια απάντηση θα ήταν ίσως ότι αυτό γίνεται, επειδή εύκολα μας χαρακτηρίζει η «αμετροέπεια». Με τον ίδιο τρόπο, στολίζουμε κάποιον ως «γαϊδούρι» ασεβώντας απέναντι στα άκακα, συνεργάσιμα και υπομονετικά τετράποδα, τα οποία εδώ και χρόνια -με την εξέλιξη της τεχνολογίας- εκλείπουν σιγά σιγά ως οχήματα μεταφοράς. Ίσως όμως τελικά τα υποζύγια αυτά να επιβιώσουν (σε μια κάποια σημασία τουλάχιστον) στις διάφορες κοσμητικές εκφράσεις – τι γαϊδούρι είναι αυτός, τι γάιδαρος Θεέ μου… Η αμετροέπειά μας τότε θα δικαιωθεί με ολίγες δόσεις οικολογίας. Προσέξτε τώρα τη διαφορά. Ενώ το γλωσσικό «γαϊδούρι» είναι απαξιωτικά και πάντα ένα «γαϊδούρι» δεν συμβαίνει το ίδιο με την πατάτα. Εν ολίγοις, και με έτοιμο το ψητό (μην τολμήσετε να βάλετε στη θέση της πατάτας το γαϊδούρι) μια πατάτα, όταν είναι πράγματι πατάτα, τότε δεν είναι πατάτα αλλά είναι μία όντως πατάτα! Σκεφτείτε, συνδυάστε και ψωνίστε ελεύθερα. Πάμε λαϊκή;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η αρχή του Αρχιμήδη και οι βυθιστές

 ⇒ Τι σου είναι ο συνειρμός. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε να συνδέσω την αξιοκρατία και την αριστεία -για την οποία μιλούσαμε στο τελευταίο post– με την άνωση! Θυμάμαι εκείνον τον καλοκάγαθο καθηγητή στο Γυμνάσιο να μας λέει θριαμβευτικά, όταν για πρώτη φορά κάθιδρος βάλθηκε να μας διδάξει την αρχή  του Αρχιμήδη (περί άνωσης): Παν σώμα βυθιζόμενον εντός υγρού, δέχεται άνωση όσο και το βάρος του εκτοπιζόμενου υγρού. Έπρεπε να μάθουμε γιατί κοτζάμ καράβι επιπλέει, ενώ μια τόση δα πετρούλα πάει κατ’ ευθείαν στον πάτο. Έπρεπε να αξιολογήσουμε την πυκνότητα του υγρού, την επιτάχυνση της βαρύτητας, τον όγκο του βυθιζόμενου σώματος. Από εκεί εξαρτιόντουσαν όλα.

→ Όταν επιτέλους το κατάλαβα, ένιωσα απροσδόκητα να μου φεύγει και ένα κομμάτι μυστηρίου. Εγώ όμως, ως πειραχτήρι και πάντα παιγνιώδης με τη γλώσσα (μεγαλωμένοι ήμασταν μέσα στην καθαρεύουσα και στους ήχους της εκκλησίας) θέλησα, για να μην χαθεί και η αξιοπρέπεια του υπερωκεάνιου, να το συνεχίσω. Αντέτεινα λοιπόν, την ώρα της διδακτικής χαλάρωσης: Δάσκαλε, για μένα παν σώμα βυθιζόμενον εντός του ύδατος και εντός διλέπτου μη εμφανιζόμενον θεωρείται απολεσθέν! Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα τρανταχτά γέλια του καθηγητή και των συμμαθητών μου.

→ Πού να ξέραμε βέβαια μεγαλώνοντας ότι η ζωή θα ξανααποκτούσε τα «μυστήριά» της και θα τα έφερνε έτσι, ώστε να νιώσουμε βαθιά στο πετσί μας τι σημαίνει βύθιση εντός του ύδατος, τι απώλεια και τι επανεμφάνιση – τι αξιολόγηση και τι αξιοκρατία. Προφανώς και δεν αναφέρομαι σε εκείνο που διατρέχει την πολιτική και κοινωνική μας ζωή διαρρήδην, στους εκ φύσεως δηλαδή επί παντός καιρού επιπλέοντες φελλούς. Αντίθετα, εννοώ ότι για ορισμένους «βυθιζόμενους» -και πέραν κάθε «αρχής»- το δίλεπτο μετρά πολύ, πριν καν αρχίσει. Φαίνεται μάλιστα να αργεί και πολύ. Και τούτο, παρά την ελπίδα των βυθιστών, οι οποίοι μάταια περιμένουν την εξαφάνιση του βυθιζόμενου. Και ο νοών νοείτω. Συνειρμός είναι αυτός και η σκέψη δεν γνωρίζει σύνορα. Για να μην αποχωριστώ στο τέλος και τη μαγεία του υπερωκεάνιου…

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Περί «αριστείας»

 ⇒ Θέτω μία σειρά ερωτημάτων:

1. Αναγνωρίζουμε, ναι ή όχι, ότι στο σχολείο (αλλά και στην κοινωνία) κάποιοι διακρίνονται για τις ξεχωριστές επιδόσεις τους σε διάφορους τομείς;

2. Κατανοούμε ότι την πραγματικότητα αυτή δεν μπορεί κανείς να την κουκουλώσει;

3. Παραδεχόμαστε, ναι ή όχι, ότι στην πορεία τους οι ανθρώπινες κοινωνίες προχώρησαν και με οδηγούς ανθρώπους ξεχωριστούς;

4. Θέλουμε ή δεν θέλουμε να παρακινούμε τους ανθρώπους στη μείζονα προσπάθεια και μάλιστα να τους δίνουμε κίνητρα για αυτό;

5. Εάν κάποιος δεν θέλει να το κάνει αυτό, γιατί να μη θέλει να το κάνει;

6. Έχει δίκαιο, όταν λέει ότι έτσι ωφελείται το κοινωνικό σύνολο;

7. Είναι πειστική η απάντηση, που συχνά δίνεται, ότι στο σχολείο με τη απονομή του αριστείου στον πρώτο (λέγε σημαιοφόρος) δημιουργούνται ψυχολογικά προβλήματα στους υπόλοιπους;

8. Γιατί να μην είναι εξίσου πειστική τότε και η άποψη που θέλει κατάργηση των εξετάσεων, της αξιολόγησης και των πάσης φύσεως βαθμών, αφού κατά τεκμήριον συνοδεύονται συχνότατα με τεράστια αισθήματα μειονεξίας και αποτυχίας;

→ Δεν θα δώσω απάντηση στα παραπάνω. Ας τη δώσει ο καθένας για τον εαυτό του και για τους άλλους. Θα συνεχίσω όμως με τα ερωτήματα:

9. Με ποια λογική, όσοι δεν γίνονται σημαιοφόροι, θεωρείται ότι αισθάνονται μειονεκτικά και ότι τάχαμου δεν αξίζουν για να σηκώσουν τη σημαία;

10. Μήπως να δώσουμε, όπως συμβαίνει και στα τελευταία εναπομείναντα λείψανα των συντροφικών καθεστώτων, σε όλους από μία σημαία; Ποια όμως;

11. Αυτός που έχει τον υψηλότερο γενικό μέσο όρο πρέπει να θεωρείται αυτόματα και ως «ο άριστος» για να πάρει τη σημαία;

12. Εάν όχι, τότε ποιος και πώς πρέπει να γίνεται σημαιοφόρος;

13. Εάν η «κλήρωση » είναι ο καταλληλότερος τρόπος να λύνεις προβλήματα σχολικών στρεβλώσεων και να ομιλείς για «ισότητα» τότε γιατί να περιοριστεί μόνο στο χώρο του σχολείου;

14. Και το κεντρικό ερώτημα: είναι η σημαία η καταλληλότερη επιβράβευση για το αριστείο; Ή αντίστροφα: Γιατί να μην είναι η σημαία η καταλληλότερη επιβράβευση για το αριστείο;

15. Ιδού και το κεντρικότερο: έχουν όλοι, ιθύνοντες και μη, την ίδια σχέση με τη σημαία;

16. Και το τελειωτικό: τι είναι επιτέλους η σημαία μας – πρέπει να υπάρχει σημαιοφόρος;

Υ.Γ.1: Πάνω από ιδεολογίες και ιδεοληψίες το «αριστεύειν» με τη νεοελληνική του σημασία αφορά όλο τον κόσμο και δεν έχει σχέση ούτε περιορίζεται στις ελίτ: αφορά κάθε κοινωνική τάξη, πλούσιους και φτωχούς, χωρικούς και αστούς, ειδήμονες και μη, με υψηλότερο ή χαμηλότερο δείκτη κάθε είδους νοημοσύνης, «πετυχημένους» και «αποτυχημένους», χειρώνακτες και γραφιάδες, μικρούς και μεγάλους, ταλαντούχους και μη. Έτσι τα βλέπω. Η αδιαπραγμάτευτη ισότητα μεταξύ των ανθρώπων δεν ταυτίζεται και με την ίδια ικανότητα. Διαφορετικά, θα κατασκευάσουμε ένα νέο «γενναίον ψεύδος» κατά το ουτοπικό και τρομακτικό πείραμα της πλατωνικής Πολιτείας. Προθέσεις πολλές. Να μην ξεχνάμε όμως (πάλι ο Πλάτων, στον Φαίδωνα): «εἰσί γάρ δή οἱ περί τάς τελετάς ναρθηκοφόροι μέν πολλοί Βάκχοι δέ τε παῦροι» δηλαδή «πολλοί πήραν  μέρος στα μυστήρια αλλά λίγοι είναι οι εκλεκτοί». Με άλλα λόγια, πολλοί έχουν το όνομα, μα λίγοι έχουν τη χάρη. Ή κατά το ευαγγελικό ανάλογο «πολλοί γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δε ἐκλεκτοί».

Υ.Γ.2: Από τον 5ο π.Χ. χρησιμοποιείται ο όρος «αριστείον» με τη σημασία του υλικού ή ηθικού βραβείου που απονέμεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις. «Αριστεία» είναι η διάκριση του ομηρικού ήρωα στη μάχη. Άλλωστε, με αυτή τη σημασία υπάρχει και στο λεξικό του Μπαμπινιώτη ενώ ορθά δεν λημματογραφείται στο Λεξικό του Τριανταφυλλίδη. Τα τελευταία χρόνια όμως, με τη δημόσια χρήση, απέκτησε τη σημασία που όλοι γνωρίζουμε.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 2 Σχόλια

Ήπαιξε μια κι επόθανε

 ⇒ Το ρήμα «παίζω» (ήπαιξα στην ανατολική Κρήτη) μέσα από ένα εύστοχο κείμενο του λογοτέχνη Γιώργη Μαρκάκη, όπως χρησιμοποιείται από τους Κρητικούς, είτε ως επιρρηματικός προσδιορισμός για να εκφράσει την υπερβολή ή το ξαφνικό είτε με τις σημασίες παίζω, δίνω, ρίχνω, κάνω:

[…]

«Ηπαιξε», λένε, «χορό, ήπαιξε τραγούδι, ήπαιξε μια κοντύ­λια, ήπαιξε μια πασπαλιά, ήπαιξε γέλιο, ήπαιξε κλάημα, ήπαιξε βρισίδι, ήπαιξε ένα σκαμπίλι, ήπαιξε μια γροθιά, ήπαιξε μια μπαλωτιά, ήπαιξε μια βροντή, ήπαιξε (ν)του μια πίτα, ήπαιξε (ν)του περγέλιο, ήπαιξε ντου κατάρα, ήπαιξε ντου ξύλο, ήπαιξε ύπνο, ήπαιξε … ήπαιξε και τι δεν ήπαιξε στη ζωή του αυτός ο παιγνιώτης…

[…]

  • Είντα να σου πω μπρε Γιατρέ; Εκειά που ραβδίζαμε, μια κοπανιά ήπαιξε μια κι επόθανε.

[Λασίθι, Λογοτεχνικό απάνθισμα, ημερολόγιο 2004, έκδοση συνδέσμου φιλολόγων νομού Λασιθίου, Ιούλιος]

Υ.Γ.: Αφορμή για αυτό το post, μου δίνει η σημερινή επέτειος του θανάτου του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ (1977) ο οποίος, λαοφιλής, υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα από τα όποια προβλήματα υγείας, ήταν για την Κύπρο κάτι ξαφνικό, σε μία δύσκολη στιγμή – και πότε όμως δεν είναι δύσκολες οι στιγμές για το εθνικό μας πρόβλημα; Δεν το περιμέναμε. Έτσι ακριβώς: ήπαιξε μια κι επόθανε…

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Της «αναλήψεως» σήμερα…

⇒ Σήμερα, μετά την ανάληψη Υπηρεσίας στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, παράδοση και παραλαβή στο 2ο Γενικό Λύκειο του Ηρακλείου.

Posted in Uncategorized | Tagged | 2 Σχόλια

Πάμε λοιπόν στο σχολείο…

 ⇒ Με το Αλφαβητάριον του Γ. Π. Βανδώρου (κατά τας αρχάς της παιδαγωγικής, μετά πολλών εικόνων και παιδικών διαλόγων, εν Αθήναις, 1891) θέλω και εγώ να ευχηθώ σε άπαντες τους συναδέλφους διευθυντές σχολείων μία πολύχρωμη, ηδύγευστη, ενθουσιώδη και αποτελεσματική θητεία:

Τι ειν΄αυτό Κωστή;

  • Αλφαβητάριο.

Τι θα ειπή αυτό;

  • Να. έχει μέσα ένα βώδι, ένα γάϊδαρο και γράμματα.

Στάσου να το ιδώ…

Α! να το βώδι. Να τα κέρατά του, αλλά δεν κουτουλά.

Α! να και ο γάϊδαρος. Να και τα΄αυτιά του, αλλά δεν τα κουνά.

Και αυτά τι είπες πως είναι;

  • Γράμματα.

Α! … Και γιατί είν΄ έτσι μαύρα;

  • Ξεύρω κ΄εγώ! Ο δάσκαλος όταν μας τα γράφη ΄σ τον πίνακα είναι άσπρα.

Έτσι αί! Και τι τα κάμνουν αυτά;

  • Να. τα βάνουν ΄σ τη σειρά και τα κάμνουν ό,τι θέλουν.

Μ’ αυτό, και μ’ αυτό, και με τούτο, και με τάλλο, κάμνουν ένα μήλο.

Μήλο; – Κάμνουν και σύκα;

  • Και σύκα.

Και καραμέλαις;

  • Και καραμέλαις.

Αφ’ ού λοιπόν είν’ έτσι γλυκά τα γράμματα, θα έλθω κ’ εγώ σχολείο να μάθω.

  • Πάμε λοιπόν ΄στο σχολείο.

Πάμε ….

(παιδικοί διάλογοι, 1, σ. 60)

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Ο Νίκος Κοτζιάς και το περιοδικό «Athens Review of Books»

 ⇒ Άρθρο του Χριστόφορου Χαραλάμπακη στο σημερινό ΒΗΜΑ, υπό τον τίτλο «Η απίστευτη ιστορία ενός περιοδικού και ο Νίκος Κοτζιάς» επειδή το περιοδικό χαρακτήρισε τον υπουργό «γκαουλάιτερ του σταλινισμού».

→ Να υπενθυμίσω μόνο ότι σύμφωνα με τα λόγια της Αντιγόνης στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή (στιχ. 506-7) «η εξουσία εκτός από τα πολλά πλεονεκτήματα που έχει μπορεί ακόμη να κάνει και να λέει ο,τι θέλει» («ἡ τυραννίς πολλά τ᾽ ἄλλ᾽ εὐδαιμονεῖ κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ᾽ ἃ βούλεται»).

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Κανονισμός Διαγωγής Μαθητριών

⇒ Από τον «Κανονισμό Διαγωγής Μαθητριών» του  Α’ Γυμνασίου Θηλέων (σήμερα 3ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου) του έτους 1971:

Άρθρον 6. Η μαθήτρια οφείλει νά φέρει τήν καθιερωμένηε (sic) περιβολήν, νά κτενίζεται σεμνοπρεπώς, νά μή έχη δακτυλίδια, χρυσάς αλύσεις, ενώτια καί περιττούς καλλωπισμούς καί νά μή χρησιμοποιή αρώματα καί καλλυντικά.

Άρθρον 19. Μαθήτρια αντιλαμβανομένη διερχόμενον Καθηγητήν, εάν κάθηται, εγείρεται εάν δέ είναι εστρομμένη (sic) εις άλλην κατεύθυνσιν φροντίζει νά αλλάσση στάσιν.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η Σατραπεία

 ⇒ Πόσο διαχρονικός, σύγχρονος και επίκαιρος είναι ο Καβάφης στη «Σατραπεία» του, όταν αναφέρεται στους Πέρσες, που υποδέχονταν τους Έλληνες αποστάτες και τους προσέφεραν πλούσια δώρα, με αντάλλαγμα υπηρεσίες κατά των συμπατριωτών τους! Η «Σατραπεία» παρουσιάζει την αλλοτρίωση και την άλωση του ανθρώπου, ο οποίος παραμερίζει αρχές και ηθική για να αναπτύξει ελαστική συνείδηση, όπως το από καουτσούκ και κατά βούλησιν απίστευτα εκτεινόμενο σώμα της παλιάς φιγούρας κινουμένων σχεδίων Τιραμόλα. Σε προσωπικό τόνο, ο Αλεξανδρινός κτυπά κέντρο: Ε συ φίλε, εσύ «που ενδίδεις … και πηαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη … και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια»

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Τι δεν πήγε καλά στους τελικούς αξιολογικούς πίνακες υποψηφίων διευθυντών;

 ⇒ Κάτι δεν πήγε καλά με τη διαδικασία στους τελικούς ενιαίους αξιολογικούς πίνακες που αναρτήθηκαν στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΔΕ) νομού Ηρακλείου και οι υποψήφιοι υπέβαλαν εγγράφως ένσταση κατ’ αυτών στο Περιφερειακό Υπηρεσιακό Συμβούλιο (ΠΥΣΔΕ) εντός τριών (3) ημερών από την ανάρτησή τους. Σύμφωνα με το νόμο, το Συμβούλιο Επιλογής αποφάνθηκε αιτιολογημένα επ’ αυτών και ανασύνταξε, κατά περίπτωση, τους πίνακες.

→ Εξαιρετικό ενδιαφέρον όμως έχει το γεγονός ότι, αν δεν κάνω λάθος, στην Κρήτη ΜΟΝΟ στο Ηράκλειο υπάρχουν ανατροπές και μάλιστα σε τυπικά μόρια. Και αυτό, το βράδυ πριν την ημέρα κατά την οποία καλούνται οι υποψήφιοι διευθυντές να δηλώσουν σχολεία προτίμησης!

Δεν αμφιβάλλω ότι οι συνάδελφοι θα δικαιούνται τις διορθώσεις. Άλλωστε, και σε αυτή τη φάση (μετά τις συνεντεύξεις δηλαδή) ο νόμος δίνει το δικαίωμα ένστασης, χωρίς να το περιορίζει ως προς το σκέλος της συνέντευξης μόνο. Είναι όμως ένα ζήτημα που γεννά πολλές σκέψεις ως προς τη σκοπιμότητα της σχετικής ρύθμισης. Τι νόημα έχει η δεύτερη φάση ενστάσεων επί του πίνακα σταθερών/τυπικών προσόντων και η ως προς αυτό ανασύνταξη του ήδη ανασυνταγμένου πίνακα;

→ Επειδή όμως πρόκειται για σταθερά-τυπικά μόρια, διερωτώμαι επίσης ποιο νόημα και κύρος τελικά είχε ο ΑΝΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ ΜΟΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΦΘΙΝΟΥΣΑ ΣΕΙΡΑ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΠΟΥ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΔΕΚΤΟΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΤΩΝ ΕΝΣΤΑΣΕΩΝ ΜΕ ΤΗ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 25/16-6-2017 ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗΣ-ΠΥΣΔΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 26/21-06-2017 ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗΣ-ΠΥΣΔΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ (βάσει της ανάρτησης στη ΔΔΕ Ηρακλείου,  21/06/2017);

→  Τι άλλαξε από τότε; Φαντάζομαι ότι ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι θα έκαναν ένταση για τα τυπικά τους προσόντα. Γιατί δεν έγινε εξ αρχής δεκτή; Και εάν καλώς δεν έγινε δεκτή, τώρα γιατί έγινε; Εάν πάλι κακώς δεν έγινε, γιατί δεν έγινε; Είναι πολύ σοβαρά αυτά τα θέματα.

→ Από την άλλη, οι συνάδελφοι που υποχώρησαν στον πίνακα, ως προς τον αύξοντα αριθμό κατάταξής τους, δεν δικαιολογούνται και δικαιούνται να κάνουν μύριες τόσες υποθέσεις, αμφιβάλλοντας για πολλά, τώρα μάλιστα που οι πίνακες έχουν επικυρωθεί και αναρτηθεί; Τι δεν πήγε καλά στο ΠΥΣΔΕ και στη ΔΔΕ του νομού Ηρακλείου και γιατί;

→ Συγκεκριμένα:

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΤΥΠΙΚΑ
ΜΟΡΙΑ
ΣΕΙΡΑ ΜΕΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΚΑΙ ΠΡΟ ΕΝΣΤΑΣΕΩΝ
ΣΕΙΡΑ ΜΕΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ
ΔΙΑΦΟΡΑ
ΘΕΣΗΣ
ΣΦΥΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ +1 67 44 23
ΠΥΝΗΡΤΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ +1 125 110 15
ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ ΝΙΚΗ +1,62 132 108 24
ΝΙΘΑΥΡΙΑΝΑΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ +1,5 136 121 15
ΒΟΥΛΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ -0,12 74 76 -2

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Ο τελικός ενιαίος αξιολογικός πίνακας υποψηφίων διευθυντών

 ⇒ Το Περιφερειακό Υπηρεσιακό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου (ΠΥΣΔΕ) ανακοίνωσε την Τετάρτη (19/07/2017) τον τελικό ενιαίο αξιολογικό πίνακα υποψηφίων διευθυντών σχολικών μονάδων. Πρώτα απ’ όλα να ευχηθώ σε όλους ανεξαιρέτως τους εκατόν πενήντα (150) συνυποψηφίους συναδέλφους μου καλή επιτυχία και κατάταξη, σύμφωνα με την επιθυμία και προσδοκία του καθενός. Έρρωσθε άπαντες!

→ Σε ότι με αφορά και ως προς το βαθμό της προφορικής συνέντευξης, με άριστα το 8, μου απονεμήθηκε ένα 6,1. Πρέπει κανονικά να αισθάνομαι ευλογημένος, αφού η αξιολόγησή μου ήταν τέτοια ώστε να ξεχωρίζω φάτσα κάρτα, όπως οι βιαστικές σημειώσεις στο περιθώριο του ταλαιπωρημένου τετραδίου. Να μην είμαστε όμως και πλεονέκτες. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, κάνοντας την αναγωγή στην εικοσάβαθμη κλίμακα «έγραψα» 15,25. Τόσο είπα δηλαδή – και για τόσο άκουσαν οι αξιολογητές μου. Καλά πήγαμε, εάν το συγκρίνω με εκείνο το 13,7 (εικοσάβαθμη και εδώ) του βαθμού που πήρα από το ΑΠΥΣΔΕ Κρήτης ως υποψήφιος Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Ενάμιση βαθμός παραπάνω δεν είναι δα και λίγο. Ως αναθεώρηση ελλείμματος μου ακούγεται. Καλά πάμε.

→ Έχοντας όμως πλήρη συνείδηση του εφήμερου και ευμετάβολου της ανθρώπινης ζωής και συμπεριφοράς και επειδή μου μένουν ακόμα, με τη βοήθεια του Θεού, χρόνια μέχρι τη σύνταξη (τα μνημόνια και οι σκίστες τους να είναι καλά) ευελπιστώ ότι θα καταφέρω στις κάθε είδους κρίσεις που έρχονται να ανεβαίνω σιγά σιγά. Στο βάθος μάλιστα της διαπλοκής του χαοτικού απείρου μπορεί, με τέτοιους ρυθμούς, να ξεπεράσω και το 20 – για φαντάσου! Να ξεσκολίσω βρε αδελφέ μου και εγώ επιτέλους, ώστε να πάρω ευδοκίμως το απολυτήριό μου, εντασσόμενος στη χορεία εκείνη των αρίστων πλην αδαών δασκάλων.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Την παρανομία την κάνουμε αμέσως

 ⇒ Ο Αμερικανός πρώην υπουργός Εξωτερικών Κίσσινγκερ, ο μηχανορράφος και νεκροθάφτης της Κύπρου, συνήθιζε να λέει ότι «την παρανομία την κάνουμε αμέσως. Η παραβίαση του συντάγματος παίρνει λίγο περισσότερο». Του βγάζω (τρόπος του λέγειν) το καπέλο, όχι γιατί με τον καλτ κυνισμό του ομολογούσε τη σταθερή του απέχθεια προς τη δημοκρατία και το Νόμο για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση (Freedom of Information Act) αλλά επειδή ως προφήτης δάσκαλος βρίσκει στη σημερινή καθ’ ημάς καπιταλιστική κρυπτοσοβιετία -σε όλο το σκοτεινό φάσμα της κοινωνικοπολιτικής μας ζωής- πανάξιους συνεχιστές και νεκρανάστες της μακιαβελικής πολιτικής του.

ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας

 ⇒ Ο κυριότερος εχθρός του αντιφατικού μας κόσμου είναι η άτυπη ομάδα των ηλιθίων ατόμων που υπάρχουν παντού και συναντώνται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Ανά πάσα στιγμή μπορούν να προκαλέσουν ζημιά στους άλλους, εμποδίζοντας την ανθρώπινη πρόοδο. Έρευνα σε αμερικανικά πανεπιστήμια ανακάλυψε κάτι το εκπληκτικό: στατιστικά, σταθερά και διαχρονικά, οι ηλίθιοι εντοπίζονται στο ίδιο ακριβώς ποσοστό ανάμεσα στις καθαρίστριες, στους διοικητικούς υπαλλήλους, στους φοιτητές και στους καθηγητές! Και μάλιστα ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα κλπ! Τα συμπεράσματα αυτά συμπυκνώνει σε μία σύντομη και διεισδυτική του μελέτη το 2011 υπό τον τίτλο «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας» ο διαπρεπής και ειδικευμένος στην ιστορία της οικονομίας Ιταλός καθηγητής Κάρλο Τσιπόλλα (1922-2000). Διατυπώνει τους εξής πέντε νόμους:

  1. Πάντα και αναπόφευκτα όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν στη κοινωνία.
  2. Η πιθανότητα ένα συγκεκριμένο άτομο να είναι ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου.
  3. Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα άτομο που προκαλεί ζημιά σ’ ένα άλλο άτομο ή σε μια ομάδα ατόμων, ενώ το ίδιο δεν αποκομίζει κάποιο όφελος, πιθανόν ακόμη να υφίσταται και απώλειες.
  4. Οι μη ηλίθιοι άνθρωποι υποτιμούν πάντα τη βλαπτική δύναμη των ηλιθίων ατόμων.
  5. Ένα ηλίθιο άτομο είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος ανθρώπου και πιο επικίνδυνο από έναν κακοποιό.
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Brexit

 Και οι ΔΥΟ μας οφείλαμε να μην έχουμε κανένα ενδιαφέρον σε αποτυχημένες διαπραγματεύσεις, στο τέλος τέλος καθόμαστε σε ΜΙΑ βάρκα…

(και σχολιάζει ο σκιτσογράφος Heiko Sakurai: Αχ, αλήθεια;)

Rhein-Neckar-Zeitung, ΕΔΩ

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Η κολόνα της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου

 ⇒ Κατά τα άλλα, υπάρχει και συνέχεια στο προηγούμενο περί τυφλών post. Η πρόσφατη φωτογραφία είναι από τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στο Ηράκλειο, όπως είναι σήμερα. Άλλωστε, εδώ και πάρα πολύ καιρό είναι έτσι. Η κολόνα, παραμελημένη και χαίνουσα πληγή, διηγείται τα δικά της οδυσσειακά άλγεα. Το μαύρο κοράκι – που συνέλαβα με το φωτογραφικό μου φακό, τα κινητά να είναι καλά – περιφέρει τη ζοφερή του σημειολογία στην πολιτιστική ατμόσφαιρα της σπουδαίας αυτής πόλης. Τελευταία ακούω, πάντως, ότι οι αρχές εδέησαν να αποκαταστήσουν «σύντομα» τη ζημιά. Ελπίζω η επιμονή του μνημείου να μην αποδειχθεί ασθενέστερη της «σπουδής» των υπευθύνων. Ίδωμεν.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Διάδρομος για τυφλούς

 ⇒ Αφορμή για αυτό το σημείωμα, μου δίνει το προηγούμενο post περί Κύπρου. Τα λόγια του Σοφοκλή «τυφλός και στα αυτιά και στο νου και στα μάτια» δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα μεγάλα και υψηλά. Προφανώς και δεν είναι «τυφλοί» όσοι συνάνθρωποί μας απλά στερούνται την αίσθηση της όρασης. Απεναντίας όμως, φαίνεται ότι κάποιοι άλλοι είναι. Πράγματι, ποίος νους μέγας είχε την ευρεσιτεχνιακή έμπνευση να κατασκευάσει με τέτοια άνεση και σιγουριά (όπως φαίνεται στη φωτογραφία, έξω από το 3ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου, Δημοκρατίας 12) τον πιο πάνω επί πεζοδρομίου διάδρομο για τους τυφλούς; Ευκολότερα βέβαια στρώνονται οι πλάκες, δυσκολότερα κόβονται τα δέντρα και πολύ πιο δύσκολα (!) δεν γίνεται απλά εκεί διάβαση… Οι τυφλοί συμπολίτες μας μήπως πρέπει να αποκεφαλιστούν πρώτα για να γίνουν αποδεκτοί από το λαβύρινθο της επικίνδυνης αυτής πόλης; Αδιαφορία, άγνοια, βλακεία, ή κάτι άλλο;

Posted in Uncategorized | Leave a comment