Πονηροί και γόητες

Δημοσιεύθηκε την 17/02/2019 από Κώστας N. Κωνσταντίνου
Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Τηλεφώνησες πάλι

Δημοσιεύθηκε την 16/02/2019 από Κώστας N. Κωνσταντίνου

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΓΕΙΤΟΝΩΝ

Δημοσιεύθηκε την 10/02/2019 από Κώστας N. Κωνσταντίνου

Ας πούμε ότι ζεις σε ένα γωνιακό οικόπεδο, σε μια περιοχή με πολλούς άλλους γείτονες γύρω σου. Ας πούμε τώρα ότι έχεις και έναν τσαμπουκαλή γείτονα που σου φωνάζει ότι δεν μπορείς να χρησιμοποιείς την αυλή σου, όπως εσύ θέλεις, επειδή δεν αναγνωρίζει το νόμιμο δικαίωμά σου, ισχυριζόμενος ότι δήθεν η μισή πρέπει να προσκυρωθεί στο διπλανό δικό του μεγάλο οικόπεδο. Ας πούμε ακόμα ότι σου αγριοφωνάζει καθημερινά, ώστε να μην τολμήσεις να σκάψεις ένα μέρος από το χωράφι σου, επειδή θα σε αρχίσει στις σφαλιάρες και θα το μετανιώσεις πικρά. Ας πούμε κιόλας ότι κάθε μέρα στέλλει και τα λυκόσκυλά του για να σε κατατρομάξουν.

Ας πούμε όμως ότι και τη μοναδική αδελφή σου -που βρίσκεται στο δικό της από πάππου προς πάππον οικόπεδο στην πέρα γειτονιά- την έχει βιάσει, ότι την έχει φορτώσει με ένα σωρό ξενόφερτους δικούς του (που τους κουβάλησε από το μεγάλο του σπίτι) για να γεννοβολούν εκεί και να τους βάζει να φωνάζουν ότι το σπίτι της αδελφής σου είναι και δικό τους σπίτι. Ας πούμε ύστερα ότι δεν αφήνει τα παιδιά της αδελφής σου ούτε να σπείρουν, ούτε να φυτέψουν, ούτε να θερίσουν στον τόπο τους αλλά στέλλει και εκεί τα μαντρόσκυλά του για να κάνουν κουμάντο με το έτσι θέλω.

Εσύ τι κάνεις για να γλυτώσεις από αυτή την κατάσταση; Ας πούμε λοιπόν ότι μια μέρα όλα αυτά τα καταπίνεις, δεν ζητάς ως πολιτισμένος τίποτα από πριν και λες “πάω στον αγριεμένο μου γείτονα για να μειωθεί η ένταση και να τα βρούμε”, αφού όλα λύνονται με το διάλογο και τις φιλοφρονήσεις. Τι νομίζεις φίλε μου ότι θα καταλάβαινε τότε ο τσαμπουκαλής της γειτονιάς σου, που θέλει με τις αγριάδες και το σεριφιλίκι να γίνει με το ζόρι συνεταίρος σου; Τι νομίζεις ότι θα σκεφτόντουσαν οι άλλοι σου λατρεμένοι γείτονες; Και εσύ τι νομίζεις; Ότι έτσι θα έλυνες το πρόβλημα; Φαντασία θέλει.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , , | Σχολιάστε

Για τους Τρεις Ιεράρχες

Δημοσιεύθηκε την 29/01/2019 από Κώστας N. Κωνσταντίνου

Εορτή των Τριών Ιεραρχών αύριο. Αδικημένη και σχεδόν ξεχασμένη από την ελληνική παιδεία και πολιτεία. Δίωρα σχολικά «αφιερώματα» και «δραστηριότητες» την παραμονή, με το ζόρι και ανόρεχτα. Είναι ως να εορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα γάμου δια της προώθησης των διαζυγίων ή την παγκόσμια ημέρα βιβλίου δια της ρακοποσίας. Όσοι όμως  ανακαλύπτουν χιλιετίες μετά ανθρώπινα δικαιώματα, επαναστάσεις, πρωτοπορίες και εκσυγχρονισμούς, ανοχές και αλληλεγγύη, ας γνωρίζουν ότι πάνε πολύ καθυστερημένα -αν πάνε- προς την πηγή της ανθρώπινης αγάπης. Ας έχουν πιο χαμηλά το κεφάλι, λίγο πιο ανοιχτά τα μάτια, με ένα κλικ ειλικρίνειας παραπάνω. Και ρισπέκτ:     

Πραγματικοί επαναστάτες ήταν οι Τρεις Ιεράρχες, αφού τόσο η διδασκαλία τους όσο και τα έργα τους έφεραν τα πάνω κάτω στις σκληρές και υποκριτικές κοινωνίες της εποχής τους. Στηρίζουν τους φτωχούς, τους κυνηγημένους και τους απροστάτευτους. Οι Βασίλειος και ο Χρυσόστομος είναι οι εμπνευστές ενός δημόσιου συστήματος υγείας. Θεωρούν ότι η κοινοκτημοσύνη είναι η λύση του κοινωνικού προβλήματος. Ο Χρυσόστομος μάλιστα επέμενε να κτίσει το λεπροκομείο στην πλουσιότερη συνοικία της Πόλης -και όχι να το εξορίσει σε καμία Σπιναλόγκα- εκεί που ζούσαν μεγάλοι γαιοκτήμονες. Ζητούσε την απαλλαγή των φτωχών από τη φορολογία, ενώ υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων στα ορυχεία. Υποστηρίζει όποιον αδικείται από τους πολιτικούς.

«Οι κοινωνικές ανισότητες δεν είναι θέλημα Θεού», λέει ο Γρηγόριος.
«O Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο… οι πιο θρασείς με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, που τον έκαναν όργανο καταπίεσης, επιβλήθηκαν στους πιο αδύνατους και έτσι οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους».

Και ο Μέγας Βασίλειος λέει: «συνήθως χαρακτηρίζονται κλέφτες αυτοί που κλέβουν πορτοφόλια από τα λουτρά. Δεν είναι όμως αυτοί οι πραγματικοί κλέφτες… αλλά κάποιοι…που αποτελούν τις πολιτικές αρχές πόλεων και εθνών, άλλα αφαιρούν κρυφά, άλλα παίρνουν φανερά με τη βία».

Για τους Τρεις Ιεράρχες η μανία του πλούτου και τα συμφέροντα των ισχυρών ευθύνονται για την κατάντια των κοινωνιών, για την πείνα, την εγκατάλειψη, τους πολέμους. «Οι πόλεμοι» γράφει ο Χρυσόστομος «γίνονται από τον έρωτα για τα χρήματα», ενώ ο Βασίλειος διερωτάται «έως πότε θα κυβερνά ο πλούτος που είναι η αιτία του πολέμου; Οι εξοπλισμοί γίνονται για την απόκτηση του πλούτου». Και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: «Μητέρα των πολέμων είναι η πλεονεξία, οι πόλεμοι με τη σειρά τους γεννούν την υψηλή φορολογία, που είναι η καταδίκη των πολιτών».

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , , , , , | Σχολιάστε

ΔΙΑΖΥΓΙΟ

Δημοσιεύθηκε την 13/01/2019 από Κώστας N. Κωνσταντίνου

[Νέα από την Κίνα]

Αν το δεξί μου μάτι βρίσκεται, σύντροφε, εδώ πέρα
το αριστερό με το δεξί σου βρίσκεται,
με τις ψήφους που κατεβαίνουν από το Μικρό Ποτάμι.

Κι ύστερα, σύντροφε, την πάσα αυγή,
την πάσα αυγή σύντροφε, με τα κουκιά
πάντα η καρδιά μου μες στην κάλπη τουφεκίζεται.

Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Σχολιάστε

Η φωτιά – Das Feuer

Δημοσιεύθηκε την 10/01/2019 από Κώστας N. Κωνσταντίνου

Ο James Krüss (1926 – 1997) ήταν ένας Γερμανός συγγραφέας παιδικών και εικονογραφημένων βιβλίων, ποιητής, μεταφραστής, σεναριογράφος. Το 1968 πήρε το μετάλλιο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Στο ποίημα «Η φωτιά – Das Feuer» με τον εικονοπλαστικό του λόγο μεταφέρει τον αναγνώστη κυριολεκτικά μπροστά στη θέα, στους κρότους και στις μυρωδιές του καιόμενου ξύλου, ώστε να αισθανθεί την πολλαπλή επίδραση της καύσης (χειμώνας και ζέστη πάνε μαζί). Το πρωτότυπο γερμανικό κείμενο, με εναλλαγές και παρηχήσεις λέξεων -κατά βάσιν μεταξύ των υγρών συμφώνων- πετυχαίνει να αναπαραστήσει έναν χορευτικό, οπτικό αλλά και εφήμερο ηχόκοσμο. Τόλμησα να το μεταφράσω, έχοντας τα παραπάνω κατά νουν. Ελπίζω να σας αρέσει (το πρωτότυπο κείμενο ΕΔΩ):      

Ακούς, πώς οι φλόγες ψιθυρίζουν,
στρίβουν, τρίζουν, σκάζουν, τσιτσιρίζουν,
πώς θροΐζει η φωτιά και πώς σφυρίζει
πώς σκληρίζει, βράζει και βουίζει;

Βλέπεις, πώς οι φλόγες γλείφουν,
πώς γλωσσίζουν και τη γλώσσα βγάζουν,
πώς χορεύει η φωτιά και πώς χτυπιέται,
πώς στεγνά καταβροχθίζει, καταπίνει ξύλα;

Μυρίζεσαι, οι φλόγες πώς καπνίζουν,
πώς στη τσίκνα ολοπύρωτα με βια φουμάρουν, 
πώς φωτιά κόκκινη και μαύρη
ευωδιάζει, πώς αφήνει πίσσα και ρετσίνι;

Νιώθεις, πώς τρελαίνονται οι φλόγες,
πώς εκπνέουν στάχτη, που καλοζεσταίνουν,
πώς άγρια η φωτιά που τρεμοπαίζει,
σε τυλίγει σε θερμά κύματα μέσα;

Ακούς, ησυχότερα πώς τρίζει,
βλέπεις, πιο αδύναμα που τρεμοφέγγει,
μυρίζεσαι, ο καπνός πώς φεύγει
νιώθεις, πώς η ζέστα δραπετεύει;

Μικραίνει της φωτιάς ο βίος,
ένα στερνό τσιτσίρισμα,
ένα λεπτό ψιθύρισμα,
ένα αχνό γλώσσισμα,
ένα λεπτό τύλιγμα –

Τέλος.


Δημοσιεύθηκε στη Uncategorized | Ετικέτες: , , | Σχολιάστε