Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Συναντά κανείς και εις την ημεδαπήν πολιτικούς -μικρή μονάχα προσπάθεια ανευρετικής ευαισθησίας χρειάζεται- που εκφωνούν ενοχλητικούς ήχους και αρθρώνουν δύσοσμες λέξεις για την κατασκευή ενός κρώζοντος αντιαισθητικού λόγου, ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με τον ήρεμο, τεκμηριωμένο και ευγενή πολιτικό λόγο που τέρπει ανεπιφύλακτα την ακοή, ταξιδεύοντας γλυκά τον εγκέφαλο.

Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, εάν νομίζουμε ότι είναι είτε απλώς θέμα ιδιόρρυθμων ατόμων είτε φαινόμενο της λεγόμενης κρίσης. Εδώ το πρόβλημα το έχουν οι ψηφοφόροι με τις ανεύθυνες επιλογές τους. Ο ψηφοφόρος είναι το θέμα. Αυτός που προέκυψε από μία παιδεία ελεγχόμενα ανεξέλεγκτη, από μία παιδεία εύκολης τυπολατρικής μιζέριας, από μία παιδεία του μινιμαλισμού επί τη προσδοκία της αρπαχτής. Είναι τόσο βαθιές οι ρίζες της κακομοιριάς του τόπου, ώστε επί μακρόν θα βιώνουμε τη θλιβερή επενέργεια της απαιδευσίας.

Και για να είμαστε σαφείς, αγαπητοί φίλοι, στη φωτογραφία βλέπετε απορούντα γηγενή ψηφοφόρο να προσπαθεί να εντοπίσει, πού κατέληξαν τα αγγούρια από τη λαχαναγορά της δοτικής κ. Μεγαλοοικονόμου, αφού δεν τα έβαλε στο καλάθι με τα ζαρζαβατικά για τον άξεστο και αγενή κ. Γιακουμάτο, επειδή ο ίδιος δεν είναι, όπως του υπενθύμισε η αμετροεπής, ομοφυλόφιλος. Ενδεχομένως λέω εγώ (κατά το σκεπτικό της) να ξέφυγαν στο πανέρι που προορίζει για ομοφυλόφιλους πολιτικούς. Τόση εμετική αηδία!

Ας πούμε ότι ζεις σε ένα γωνιακό οικόπεδο, σε μια περιοχή με πολλούς άλλους γείτονες γύρω σου. Ας πούμε τώρα ότι έχεις και έναν τσαμπουκαλή γείτονα που σου φωνάζει ότι δεν μπορείς να χρησιμοποιείς την αυλή σου, όπως εσύ θέλεις, επειδή δεν αναγνωρίζει το νόμιμο δικαίωμά σου, ισχυριζόμενος ότι δήθεν η μισή πρέπει να προσκυρωθεί στο διπλανό δικό του μεγάλο οικόπεδο. Ας πούμε ακόμα ότι σου αγριοφωνάζει καθημερινά, ώστε να μην τολμήσεις να σκάψεις ένα μέρος από το χωράφι σου, επειδή θα σε αρχίσει στις σφαλιάρες και θα το μετανιώσεις πικρά. Ας πούμε κιόλας ότι κάθε μέρα στέλλει και τα λυκόσκυλά του για να σε κατατρομάξουν.

Ας πούμε όμως ότι και τη μοναδική αδελφή σου -που βρίσκεται στο δικό της από πάππου προς πάππον οικόπεδο στην πέρα γειτονιά- την έχει βιάσει, ότι την έχει φορτώσει με ένα σωρό ξενόφερτους δικούς του (που τους κουβάλησε από το μεγάλο του σπίτι) για να γεννοβολούν εκεί και να τους βάζει να φωνάζουν ότι το σπίτι της αδελφής σου είναι και δικό τους σπίτι. Ας πούμε ύστερα ότι δεν αφήνει τα παιδιά της αδελφής σου ούτε να σπείρουν, ούτε να φυτέψουν, ούτε να θερίσουν στον τόπο τους αλλά στέλλει και εκεί τα μαντρόσκυλά του για να κάνουν κουμάντο με το έτσι θέλω.

Εσύ τι κάνεις για να γλυτώσεις από αυτή την κατάσταση; Ας πούμε λοιπόν ότι μια μέρα όλα αυτά τα καταπίνεις, δεν ζητάς ως πολιτισμένος τίποτα από πριν και λες “πάω στον αγριεμένο μου γείτονα για να μειωθεί η ένταση και να τα βρούμε”, αφού όλα λύνονται με το διάλογο και τις φιλοφρονήσεις. Τι νομίζεις φίλε μου ότι θα καταλάβαινε τότε ο τσαμπουκαλής της γειτονιάς σου, που θέλει με τις αγριάδες και το σεριφιλίκι να γίνει με το ζόρι συνεταίρος σου; Τι νομίζεις ότι θα σκεφτόντουσαν οι άλλοι σου λατρεμένοι γείτονες; Και εσύ τι νομίζεις; Ότι έτσι θα έλυνες το πρόβλημα; Φαντασία θέλει.