Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

[…]

Είναι καλό να έχεις πολύ ταλέντο, από μικρός; Οι γονείς θέλουν να έχουν ένα παιδί θαύμα για να το περιφέρουν στα πανηγύρια; Το ταλέντο θα χαθεί αν δεν βγει στην τηλεόραση; Με το ωδείο και τις σπουδές, δεν θα καλλιεργηθεί; Μπα, κάτι άλλο θα έχουν στον νου τους οι μεγάλοι και στις ψυχές τους τα μικρά…

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

 ⇒ Σκόνη και θρύψαλα ξανά το Πολυτεχνείο. Έχει καταντήσει άσυλο ανιάτων. Με πρώτο και κύριο ένοικό του το ανίκανο και ανεπαρκές ελληνικό κράτος. Το οποίο επειδή δεν θέλει, δεν μπορεί. Το μόνο που ξέρει είναι πώς να προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους. Αν δεν σπάσουν όμως αβγά, ομελέτα δεν γίνεται. Δεκαετίες τώρα περιμένει η κάθε κρώζουσα αντιπολίτευση να γίνει “σκιώδης” κυβέρνηση για να αρχίσει να απλώνει το αποσμητικό τής μουγκαμάρας επάνω στις πλούσιες προεκλογικές της «δεσμεύσεις». Μέχρι που να ξαναγίνει αντιπολίτευση. Η Ελλάδα είναι σαφώς η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην πολιτική ανακύκλωση. Άκαμπτες ιδεολογίες και επαρχιωτισμοί περιμένουν πότε θα έρθει νομοτελειακά η σειρά τους για να βουτήξουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Στερεότυπες πεποιθήσεις, ιδεοληψίες και βεβαιότητες για το «δίκιο» του καθενός εγκλωβίζουν το κράτους δικαίου στα κάτεργα της θλίψης και του κατήφορου. Λέω συχνά ότι όσα περνάμε σήμερα είναι αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής μας κατάπτωσης. Δεν μετρά κανείς τη γνώση. Η γνώση του ενός προσδιορίζεται από την άγνοια του άλλου. Έτσι κυνηγά κανείς το «μέλλον του» για να μπει στο Πανεπιστήμιο. Κατάντησε το ελληνικό σχολείο ένας χώρος όπου ο έφηβος αναγκάζεται να περάσει, κατά κάποιο τρόπο, τη «στρατιωτική θητεία». Η “γνώση” είναι βάσανο, η σκέψη πολυτέλεια. Και όλα αναζητούνται «κάπου αλλού». Μέχρι την «εκτόνωση». Αποκαΐδια ξανά το Πολυτεχνείο. Με μια ζωή συνέχεια εντός «εισαγωγικών» και «εξετάσεων». Κάγκελα (¨ ¨). Η εξουσία ως κατάληψη. Εκεί δηλαδή που ο Έλληνας περιμένει να ψωνίσει “την καλή” από τα μαγαζιά του “συστήματος” που προσφέρουν έτοιμες λύσεις για όλα τα γούστα. Να δανείζεται και να μην πληρώνει. Να τα σπάει «πρώτο τραπέζι πίστα» περιμένοντας αναιδώς το χειροκρότημα του χωριάτη. Επειδή δεν «χρωστά» ο ίδιος αλλά αντίθετα οι άλλοι του χρωστάνε. Και τότε; Πολίτες χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα – για να αποκτήσουμε πολιτικούς. Τίμιους και ανιδιοτελείς που δεν λένε ψέματα αλλά διδάσκουν ήθος. Μόνο έτσι θα φύγουν τα εισαγωγικά – δεν τα βάζω τυχαία στο κείμενό μου – από την ελληνική κοινωνία. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε με μολότοφ και να χτυπάμε τον «ιμπεριαλισμό» με επετειακές πορείες προς την αμερικανική πρεσβεία. Όχι όμως και προς την τουρκική για την εισβολή στην Κύπρο. Ούτε κατά διάνοιαν και προς το προεδρικό μέγαρο ή το Μαξίμου για το πραξικόπημα της χούντας στις 15 Ιουλίου 1974. Έχει και η φαντασία τα όριά της.

→ Εφημερίδα Πατρίς, 30/11/2016

Του Κώστα Γιαννακίδη

Δάσκαλοι και δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας τάσσονται κατά της επίσκεψης Ομπάμα και ετοιμάζονται να πολεμήσουν τον ιμπεριαλισμό. Πάνω από τη γραφικότητα των ανακοινώσεων, αναδεικνύεται και το πρόβλημα του συνδικαλισμού στο Δημόσιο…

[…]

Ανάθεμα με αν στις πορείες κατά του Ομπάμα βρεθούν δέκα δημόσιοι υπάλληλοι και άλλοι τόσοι δάσκαλοι. Όμως αυτού του είδους οι ανακοινώσεις αναδεικνύουν, πέρα από το γελοίο του πράγματος, τη χρεοκοπία του μαζικού δημοσιοϋπαλληλικού συνδικαλισμού. Επαγγελματίες συνδικαλιστές, κάτοχοι της σφραγίδας, ιδεοληπτικοί στις απόψεις και αναχρονιστικοί στο λόγο, εκδίδουν ανακοινώσεις, εκθέτοντας ολόκληρους κλάδους. Τους ψήφισαν, θα μου πείτε. Είναι ένα ζήτημα και αυτό. Πόσοι ψηφίζουν; Και ξέρουν, αλήθεια, τι ψηφίζουν;  Εννοείται ότι η επίσκεψη του Πούτιν στην Αθήνα δεν ενόχλησε μήτε δημοσίους υπαλλήλους, μήτε δασκάλους. Ο Πούτιν δεν είναι ιμπεριαλιστής. Ο Πούτιν είναι το λούτρινο αρκουδάκι που όλοι αυτοί θέλουν να έχουν στην αγκαλιά τους το βράδυ, να μη φοβούνται τον ιμπεριαλισμό.

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ.

⇒ Το υπουργείο Παιδείας, η ΟΛΜΕ και οι ΕΛΜΕ υποστηρίζουν τις «κινητοποιήσεις» των μαθητών, δηλαδή τις καταλήψεις. Το υπουργείο καμαρώνει μάλιστα, επειδή κατάργησε το νόμο που δήθεν «ποινικοποιούσε τους μαθητικούς αγώνες». Ας το πουν ξεκάθαρα: «υποστηρίζουμε τις καταλήψεις». Ας μην κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Γιατί εξισώνουν την “κατάληψη” με την “κινητοποίηση”; Εμπόδισε κανείς τους μαθητές να κάνουν διαδηλώσεις, να γράφουν στις εφημερίδες, να εμφανίζονται είτε στο ραδιόφωνο είτε στην τηλεόραση για να διεκδικούν τα δικαιώματά τους; Ποιος τους απαγόρευσε να κάνουν κάθε είδους διαμαρτυρία και εκδήλωση; Κανένας. Ίσα ίσα, αυτό είναι το ζητούμενο από μία γενιά που οφείλει να είναι δυναμική και διεκδικητική. Τα παιδιά είναι τα τελευταία που πρέπει να πεισθούν. Να σταματήσουν όμως πρώτα οι εξωεκπαιδευτικοί συμβουλάτορες με τους επαρχιακούς τοποτηρητές τους να φτιάχνουν το ρεύμα που παρασύρει τον ανήλικο μαθητόκοσμο. Οι σχολικές καταλήψεις, με τα άλαλα σχολεία, δεν είναι αγώνας αλλά αγωνία – δεν είναι “κινητοποιήσεις” αλλά θλιβερή ακινησία.

† Του Αγίου Μηνά σήμερα. Χρόνια πολλά στο Ηράκλειο!