Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Από τη «Δημογραφική Έκθεση 2015» που έδωσε στη δημοσιότητα η Στατιστική Υπηρεσία Κύπρου:

Ο συνολικός πληθυσμός της Κύπρου υπολογίζεται στις 940.100 στο τέλος του 2015 σε σύγκριση με 938.400 τον προηγούμενο χρόνο, σημειώνοντας αύξηση 0,2%, σύμφωνα με τη «Δημογραφική Έκθεση 2015» που έδωσε στη δημοσιότητα η Στατιστική Υπηρεσία Κύπρου.

Η σύνθεση του πληθυσμού κατά κοινότητα ήταν:

Ελληνοκυπριακή κοινότητα 701.000 ή ποσοστό 74,5%, Τουρκοκυπριακή κοινότητα 91.800 ή 9,8%, ξένοι υπήκοοι 147.300 ή ποσοστό 15,7%. Στο συνολικό πληθυσμό της Κύπρου δεν περιλαμβάνονται οι Τούρκοι έποικοι.

[⇒ Σημείωση δίκη μου: Πόσοι είναι οι έποικοι; Εάν υπολογίσουμε την απογραφή του 2006, τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν ως προς τα άτομα που θα συμπεριλαμβάνονταν για να πάρουν κυπριακή υπηκοότητα καθώς και τον υψηλότερο αριθμό των γεννήσεων μεταξύ των εποίκων, τότε ο αριθμός τους θα πρέπει να κυμαίνεται γύρω στις εξήντα χιλιάδες]

Ο πληθυσμός στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου υπολογίζεται σε 848,3 χιλιάδες στο τέλος του 2015 σε σύγκριση με 847,0 χιλιάδες τον προηγούμενο χρόνο, δηλαδή σημείωσε αύξηση 0,2%,

Ο αριθμός των γεννήσεων το 2015 ήταν 9.170 σε σύγκριση με 9.258 τον προηγούμενο χρόνο. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας, που εκφράζει τον μέσο αριθμό παιδιών κατά γυναίκα υπολογίστηκε σε 1,32 το 2015 και παραμένει από το 1995 κάτω από το 2,10 που χρειάζεται για να εξασφαλίζεται αναπλήρωση του πληθυσμού.

Ο αριθμός των θανάτων το 2015 ήταν 5.859 και το ακαθάριστο ποσοστό θνησιμότητας 6,9 θάνατοι για κάθε χίλιους κατοίκους.

Η προσδοκώμενη διάρκεια ζωής κατά τη γέννηση υπολογίστηκε σε 79,8 χρόνια για τους άνδρες και 83,5 χρόνια για τις γυναίκες.

Το 2015 ο αριθμός των γάμων αυξήθηκε σε 13.006 από 12.404 το 2014. Οι εκκλησιαστικοί γάμοι αυξήθηκαν σε 4.175 το 2015 από 3.706 το 2014 και οι πολιτικοί γάμοι αυξήθηκαν σε 8.831 το 2015 από 8.698 το 2014.

Κατά το 2015 ο αριθμός των διαζυγίων έφθασε τα 1.807 σε σύγκριση με 1.884 το 2014.

Η καθαρή μετανάστευση στην Κύπρο ήταν θετική από το 1983 μέχρι το 2011. Από το έτος 2012 άρχισε να παρατηρείται αρνητική καθαρή μετανάστευση. Το 2015 η καθαρή μετανάστευση υπολογίστηκε σε -2.000.

Πηγή: ΚΥΠΕ, ΕΔΩ

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

[…]

Είναι καλό να έχεις πολύ ταλέντο, από μικρός; Οι γονείς θέλουν να έχουν ένα παιδί θαύμα για να το περιφέρουν στα πανηγύρια; Το ταλέντο θα χαθεί αν δεν βγει στην τηλεόραση; Με το ωδείο και τις σπουδές, δεν θα καλλιεργηθεί; Μπα, κάτι άλλο θα έχουν στον νου τους οι μεγάλοι και στις ψυχές τους τα μικρά…

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

 ⇒ Σκόνη και θρύψαλα ξανά το Πολυτεχνείο. Έχει καταντήσει άσυλο ανιάτων. Με πρώτο και κύριο ένοικό του το ανίκανο και ανεπαρκές ελληνικό κράτος. Το οποίο επειδή δεν θέλει, δεν μπορεί. Το μόνο που ξέρει είναι πώς να προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους. Αν δεν σπάσουν όμως αβγά, ομελέτα δεν γίνεται. Δεκαετίες τώρα περιμένει η κάθε κρώζουσα αντιπολίτευση να γίνει “σκιώδης” κυβέρνηση για να αρχίσει να απλώνει το αποσμητικό τής μουγκαμάρας επάνω στις πλούσιες προεκλογικές της «δεσμεύσεις». Μέχρι που να ξαναγίνει αντιπολίτευση. Η Ελλάδα είναι σαφώς η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην πολιτική ανακύκλωση. Άκαμπτες ιδεολογίες και επαρχιωτισμοί περιμένουν πότε θα έρθει νομοτελειακά η σειρά τους για να βουτήξουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Στερεότυπες πεποιθήσεις, ιδεοληψίες και βεβαιότητες για το «δίκιο» του καθενός εγκλωβίζουν το κράτους δικαίου στα κάτεργα της θλίψης και του κατήφορου. Λέω συχνά ότι όσα περνάμε σήμερα είναι αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής μας κατάπτωσης. Δεν μετρά κανείς τη γνώση. Η γνώση του ενός προσδιορίζεται από την άγνοια του άλλου. Έτσι κυνηγά κανείς το «μέλλον του» για να μπει στο Πανεπιστήμιο. Κατάντησε το ελληνικό σχολείο ένας χώρος όπου ο έφηβος αναγκάζεται να περάσει, κατά κάποιο τρόπο, τη «στρατιωτική θητεία». Η “γνώση” είναι βάσανο, η σκέψη πολυτέλεια. Και όλα αναζητούνται «κάπου αλλού». Μέχρι την «εκτόνωση». Αποκαΐδια ξανά το Πολυτεχνείο. Με μια ζωή συνέχεια εντός «εισαγωγικών» και «εξετάσεων». Κάγκελα (¨ ¨). Η εξουσία ως κατάληψη. Εκεί δηλαδή που ο Έλληνας περιμένει να ψωνίσει “την καλή” από τα μαγαζιά του “συστήματος” που προσφέρουν έτοιμες λύσεις για όλα τα γούστα. Να δανείζεται και να μην πληρώνει. Να τα σπάει «πρώτο τραπέζι πίστα» περιμένοντας αναιδώς το χειροκρότημα του χωριάτη. Επειδή δεν «χρωστά» ο ίδιος αλλά αντίθετα οι άλλοι του χρωστάνε. Και τότε; Πολίτες χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα – για να αποκτήσουμε πολιτικούς. Τίμιους και ανιδιοτελείς που δεν λένε ψέματα αλλά διδάσκουν ήθος. Μόνο έτσι θα φύγουν τα εισαγωγικά – δεν τα βάζω τυχαία στο κείμενό μου – από την ελληνική κοινωνία. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε με μολότοφ και να χτυπάμε τον «ιμπεριαλισμό» με επετειακές πορείες προς την αμερικανική πρεσβεία. Όχι όμως και προς την τουρκική για την εισβολή στην Κύπρο. Ούτε κατά διάνοιαν και προς το προεδρικό μέγαρο ή το Μαξίμου για το πραξικόπημα της χούντας στις 15 Ιουλίου 1974. Έχει και η φαντασία τα όριά της.

→ Εφημερίδα Πατρίς, 30/11/2016

Του Κώστα Γιαννακίδη

Δάσκαλοι και δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας τάσσονται κατά της επίσκεψης Ομπάμα και ετοιμάζονται να πολεμήσουν τον ιμπεριαλισμό. Πάνω από τη γραφικότητα των ανακοινώσεων, αναδεικνύεται και το πρόβλημα του συνδικαλισμού στο Δημόσιο…

[…]

Ανάθεμα με αν στις πορείες κατά του Ομπάμα βρεθούν δέκα δημόσιοι υπάλληλοι και άλλοι τόσοι δάσκαλοι. Όμως αυτού του είδους οι ανακοινώσεις αναδεικνύουν, πέρα από το γελοίο του πράγματος, τη χρεοκοπία του μαζικού δημοσιοϋπαλληλικού συνδικαλισμού. Επαγγελματίες συνδικαλιστές, κάτοχοι της σφραγίδας, ιδεοληπτικοί στις απόψεις και αναχρονιστικοί στο λόγο, εκδίδουν ανακοινώσεις, εκθέτοντας ολόκληρους κλάδους. Τους ψήφισαν, θα μου πείτε. Είναι ένα ζήτημα και αυτό. Πόσοι ψηφίζουν; Και ξέρουν, αλήθεια, τι ψηφίζουν;  Εννοείται ότι η επίσκεψη του Πούτιν στην Αθήνα δεν ενόχλησε μήτε δημοσίους υπαλλήλους, μήτε δασκάλους. Ο Πούτιν δεν είναι ιμπεριαλιστής. Ο Πούτιν είναι το λούτρινο αρκουδάκι που όλοι αυτοί θέλουν να έχουν στην αγκαλιά τους το βράδυ, να μη φοβούνται τον ιμπεριαλισμό.

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ.