Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇐ Σήμερα, από “Το Βήμα της Κυριακής” (πατήστε για μεγέθυνση). Και “Η Καθημερινή”, 14/09/2016: ⇓

 ⇒ Ακούω ότι το οικονομικό πλεόνασμα για το 2015, παρά τις προσδοκίες, σχεδόν μηδενίζεται. Μικρό το κακό. Δεν είναι τίποτα μπροστά στην πρωτάκουστη ομολογία του προέδρου του ΣτΕ πως «είναι καθήκον των δικαστών να αφουγκράζονται την κοινωνία» και τη σύμφωνη γνώμη του υπουργού Δικαιοσύνης ότι «ο δικαστής πρέπει να ακούει το σφυγμό της κοινωνίας» και πως «ο νόμος διαπλάθεται με βάση τις κοινωνικές ανάγκες». Πρωτοφανές! Η κρίση του δικαστή να υπόκειται στην κρίση του πλήθους!! Εάν ήμασταν μία όντως δημοκρατική κοινωνία σε εγρήγορση, θα γνωρίζαμε τα (εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια) λόγια του Αριστοτέλη από τα Πολιτικά του. Θα ξέραμε δηλαδή ότι «μια άλλη μορφή δημοκρατίας είναι αυτή στην οποία … η υπέρτατη όμως αρχή είναι τώρα ο λαός, όχι ο νόμος· είναι η περίπτωση κατά την οποία τα ψηφίσματα έχουν μεγαλύτερη ισχύ από τον νόμο· αυτό συμβαίνει όταν στην πόλη υπάρχουν και δρουν δημαγωγοί. Στις δημοκρατικές πόλεις που κυβερνιούνται κατά τον νόμο, δεν κάνει ποτέ την εμφάνισή του δημαγωγός, αλλά είναι οι άριστοι πολίτες που έχουν την πρωτοκαθεδρία. Οι δημαγωγοί κάνουν την εμφάνισή τους εκεί όπου οι νόμοι δεν αποτελούν την υπέρτατη αρχή». Είναι τα ίδια λόγια που υποχρεώνονται οι μαθητές της Τρίτης Λυκείου, του προσανατολισμού ανθρωπιστικών σπουδών, να μάθουν για τις πανελλαδικές τους εξετάσεις. Ούτε όμως ο πρόεδρος του ΣτΕ φαίνεται να τα γνωρίζει αλλά ούτε και ο υπουργός της Δικαιοσύνης! Τραγικά ανεξεταστέοι. Πάνω σε αυτά τα ίδια λόγια του μεγάλου φιλοσόφου και ερευνητή είναι που θεμελιώθηκε με αιματηρούς αγώνες η σύγχρονη δημοκρατία του κράτους Δικαίου για την καταπολέμηση του λαϊκισμού, της δημαγωγίας και την προστασία από τη συνταγματική εκτροπή. Έτσι κατέστη δυνατή η δεσμευτική κατοχύρωση της διάκρισης των εξουσιών και η, ως εκ τούτου, λογοδοσία των κυβερνώντων. Γιατί, όταν ο Νόμος εξαρτάται από τις πολιτικές και κοινωνικές συγκυρίες, από την ευκαιριακά χειραγωγούμενη ορμή του πλήθους («ρινοκερίτιδα» θα το ονόμαζε ο συγγραφέας του παράλογου Ιονέσκο) τότε αλλάζει πολύ εύκολα χρώματα. Ιδανικό γίνεται η Αρεστεία και όχι η Αριστεία. Με τη δημοκρατία να φεύγει και τον ολοκληρωτισμό να έρχεται. Τότε είναι που ο πολίτης πρέπει να ανησυχεί.

⇒ Άλλο ήθος αριστεράς και άλλο κοινοβουλευτικό ύφος από τον ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΥΡΚΟ σε ομιλία του στο κοινοβούλιο το 1989

 […]

 ε) Ανελέητος πόλεμος κατά της αξιοκρατίας

Δεν γίνεται να έχεις και “κοινωνικά” κριτήρια και αξιοκρατία. Φυσικά η πολιτική πελατεία υπάρχει στα πρώτα και γι’ αυτό και συνεχώς προωθούνται. Κάποια στιγμή δεν πήγαινε άλλο και δημιουργήθηκε το ΑΣΕΠ. Όμως σιγά-σιγά παρακάμπτεται και μάλιστα ο υπουργός παιδείας που χαρακτήρισε την αριστεία ρετσινιά δήλωσε ότι θα το καταργήσει τελείως, όπως άλλωστε και τα πρότυπα και οτιδήποτε άλλο που θα δυσαρεστεί τους πολλούς, που θα ζηλεύουν βλέποντας το παιδί του γείτονα να τα καταφέρνει καλύτερα.

Πώς να μην «βλακέψει» όποιος είναι στο δημόσιο; Πώς να μην αρχίσει να τα γράφει όλα, όταν βλέπει ότι ακριβώς όπως και στον στρατό όποιος είναι υπεύθυνος βρίσκει τον μπελά του ενώ όποιος είναι άχρηστος περνάει καλά;

Πως πρέπει να αντιδράσω όταν βλέπω ένα σωρό “συναδέλφους” να ακολουθούν την αρχή «το παίζω στριμμένος και απαυτώνω την κοινωνία» και μάλιστα όχι μόνο να μην απολύονται αλλά να τους περνάει; Κι επειδή η συνήθεια γίνεται δευτέρα φύση, έχω καταντήσει κι εγώ δημόσιος υπάλληλος. Άλλωστε πλέον έχω μάθει ότι δεν μπορείς να τα βάλεις με τον βούρκο.

Κάθε προσπάθεια να προσφέρεις αληθινό έργο χτυπιέται από

α) μαθητές και γονείς που βλέπουν χαμηλούς βαθμούς ή ότι ο κακόμοιρος ο κανακάρης τους δυσκολεύεται και δεν έχει χρόνο για βόλτα,

β) προϊσταμένους που δεν θέλουν να τους ζαλίζουν οι γονείς,

γ) συναδέλφους που καταλαβαίνουν ότι κάνεις σοβαρή δουλειά και ανησυχούν ότι θα χαλάσεις την πιάτσα.

Μας είπανε κάποτε για αξιολόγηση και με κάνανε να σκάσω στα γέλια. Με τι κριτήρια θα γίνει; Θα αποφασίσει ο όχλος και θα επιλέξει όσους βάζουν βαθμούς; Η πολιτική ηγεσία που ενδιαφέρεται μόνο να ικανοποιήσει τον όχλο; Ή μήπως οι προϊστάμενοι που θέλουν να ικανοποιούν και τον όχλο και την πολιτική ηγεσία;

Έτσι από ένας επιστήμονας μέσα στο top 6% κατάντησα κι εγώ δημόσιος υπάλληλος με τα όλα μου. Έχω μονιμότητα, έχω κεκτημένα. Και όπως είπα στην αρχή, σαν κι εμένα υπάρχουν1000άδες άλλοι. Επειδή όμως έχω ακόμα κάποια ίχνη ηθικής γράφω αυτό το γράμμα και έχω να συνοψίσω σε μία μόνο φράση:

Το δημόσιο ούτε το εξυγιαίνεις ούτε το αξιολογείς γιατί απλούστατα δεν μπορείς. Αυτό το δημόσιο το ΞΗΛΩΝΕΙΣ!»

Με εκτίμηση

Διονύσης»

Για τη μεταφορά: Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ