Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Κατατέθηκε ξανά η τροπολογία για τις μαθητικές καταλήψεις. Είχε κατατεθεί στη Βουλή και τον περασμένο Φλεβάρη αλλά τελικά αποσύρθηκε. Τώρα που με το ζόρι κάναμε τους Κινέζους συμπαίκτες, ο υπουργός Παιδείας ασκείται φαίνεται σε ένα ιδιότυπο πιγκ πογκ. Με τα είπα – ξείπα του, επιβεβαιώνει ότι διακατέχεται από πλήρη εσωτερική σύγχυση ως προς τα θέλω του. Μα και όλη του η πολιτική παρέα έτσι συμπεριφέρεται. Τι άλλαξε πάλι; Είναι οι δημοσκοπήσεις, το ΔΝΤ ή οι αμετανόητες φλαμπουροφόρες αντιστάσεις του κομματιζόμενου συνδικαλισμού; Όλα τα κατρούγ-καλα του θεού νά ‘χουμε. Ποιους προστατεύει με τις αντιφάσεις του; Τι συμβαίνει κ. Φίλη μου;

⇒ Με καθυστέρηση πέντε ημερών παρακολούθησα τη συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών της Κύπρου Χάρη Γεωργιάδη  στον Αλέξη Παπαχελά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν αναζήτησα το σχετικό βίντεο από μόνος μου. Με έσπρωξαν εκ των πραγμάτων συνάδέλφοι και φίλοι με τα ενθουσιώδη σχόλια και τις συγκρίσεις τους ως προς τα θλιβερά ελλαδικά πεπραγμένα. Στο τέλος της συνέντευξης αντιλαμβάνεσαι ότι ο κοινός νους είναι αλεξίσφαιρη ιδεολογία. Και ύστερα καταλαβαίνεις ότι με το σακίδιο στην πλάτη και τη γραβάτα στο ντουλάπι δεν πας για να φτιάξεις την οικονομία αλλά το πολύ πολύ να ετοιμάζεσαι για καμιά ορειβασία ή για κανένα συντροφικό πικ νικ. Που κάποτε θα τελειώσει.

→ Αντιγράφω από το κοφτερό άρθρο της Ρέας Βιτάλη στο protagon.gr:  

[…]

Παρακολούθησα τη συνέντευξη του Χάρη Γεωργιάδη, υπουργού Οικονομικών της Κύπρου, στον Αλέξη Παπαχελά. Θαύμασα, ζήλεψα, πόνεσα, μελαγχόλησα, θύμωσα, έφτυσα προς κάθε κατεύθυνση. Τέλος βούτηξα, ακόμα πιο βαθιά, στο προσωπικό μας αδιέξοδο.

Αχταρμάς τα συναισθήματα. Οταν έχεις παραδώσει τη μοίρα σου σε ανθρώπους με τρικυμία εν κρανίω. Οταν συμπολίτες σου, ακόμα και τώρα, αρνούνται να δουν την αλήθεια για να ψιλοβολέψουν σε συντρίμμια ένα τοσοδούλικο, εύθραυστο έτσι κι αλλιώς, προσωπικό συμφέρον. 

Ο Χάρης Γεωργιάδης μιλούσε σαν φυσιολογικός άνθρωπος κι όμως τον κοιτούσα σαν να βλέπω εξωγήινο. Αυτό είναι το πιο θλιβερό-θλιβερό μας. Αυτοκριτικός, έντιμος, διορατικός, μαχητικός, γνώστης, με συγκεκριμένους στόχους, ρεαλιστής, πρακτικός άρα και συναισθηματικός. Βλέπετε, είμαι πεπεισμένη πια ότι στην πολιτική «η πρακτική» είναι το πιο βαθύ συναίσθημα και η μόνη έμπρακτη μορφή ενσυναίσθησης. Ενας πολιτικός που μιλούσε χωρίς να κομπιάζει δευτερόλεπτο, χωρίς αμήχανα αααααα, χωρίς να στρογγυλεύει, χωρίς να αερολογεί. Ο Χάρης Γεωργιάδης είχε την ευθύνη κάθε του λέξης και πράξης. Μιλούσε αγέρωχα. Με την πιο συγκλονιστικά μαγευτική χρήση ελληνικής γλώσσας που μπορούσαν τ΄ αφτιά μου να χαρούνε. Λόγος με αρχή, μέση, τέλος.

[…]

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ.

⇒ Ήταν πρώτα η συζήτηση στη Βουλή για τη διαπλοκή. Με τις κραυγές των αδιάφθορων εναντίον των εχθρών του λαού. Στη συνέχεια ήρθαν στην ώρα τους οι «αποκαλύψεις» για τις προθέσεις της Ντέλιας και του Τόμσεν. Παραβιάζουν ανοικτές θύρες. Ο απίθανος πολιτικός θίασος που μας κυβερνά αποφάσισε – με τον ενθουσιασμό του καρπαζοεισπράκτορα Καραγκιόζη – να εξολοθρεύσει ξανά το ΔΝΤ, ως το ΔειΝόΤερον των εκ των δανειστών θηρίων. Καμία πολιτική σοφία, μόνο ληγμένες και σκονισμένες συνταγές. Κοντά στο νου κι η γνώση. Πρώτα παίρνεις κανένα τηλέφωνο, ζητάς ύστερα ευγενικά διευκρινίσεις – δεν είσαι δα και καμία υπερδύναμη κακομοίρη μου – ζυγιάζεις αργότερα τα πράγματα και στο τέλος, αν σε παίρνει, φωνάζεις το βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα. Το βάθρο όμως του θρανίου πίσω από τα κάγκελα των καταλήψεων είναι κουσούρι που δεν φεύγει εύκολα. Πού η πολιτική σοφία του Ελευθερίου Βενιζέλου που ήξερε να εκμεταλλεύεται τις διαφωνίες των μεγάλων για το καλό της χωράς;

ΥΓ: Ακολούθησε και η ΕΣΗΕΑ με το διαχωρισμό των δημοσιογράφων σε “πατριώτες” και “προδότες”. Μα είναι τόσο θλιβεροί ώστε να νομίζουν ότι μπορούν να στερεώσουν το θρασύ τους αρχίδιον* με φασιστικές πρακτικές και λογύδρια για να μετατρέψουν τη χώρα σε τόπο του Μεγάλου Αδελφού – ανακατεύοντας μερικά φωνήεντα με καμιά δεκαπενταριά σύμφωνα;

*Σχόλια στον Αριστοφάνη, 1111, 1-2: ἐν ᾿Αγαμέμνονι.
[κἂν λαχόντες ἀρχίδιον: ῾Υποκοριστικῶς τὴν
ἀρχήν. διαβάλλει δὲ αὐτοὺς ὡς ἅρπαγας.]

[…]