Αναγνωστικόν Εκθέσεως

⇒ Δεν είμαι σίγουρα ο μόνος με την εντύπωση ότι τίποτα δεν κινείται στη συλλογική ζωή αυτού του τόπου. Με εξαίρεση ίσως τα δουλεμπορικά πλοιάρια με τους δυστυχείς πρόσφυγες συνανθρώπους μας, τα oποία όμως ενίοτε ούτε και αυτά κινούνται, αραγμένα στο βυθό του Αιγαίου με «συμπαθή» νεκρά παιδάκια που μας «εκτίθουν». Δεν θα πρωτοτυπήσω, αν υπενθυμίσω ότι η λεγόμενη κρίση στην οποία έχουμε βυθιστεί, προτού μετατραπεί σε οικονομική είχε ακρωτηριάσει ήδη πολλές όψεις του πολιτικού, κοινωνικού και προσωπικού μας βίου. Πρώτα συντελέστηκε ο θάνατος των κοινωνικών αξιών και η ως εκ τούτου, εξ επαφής σχεδόν, εκτέλεση της ηθικής.

  Γιατί τι άλλο από γέννημα και θρέμμα δικό μας είναι ο ανθηρός βιότοπος των ρουσφετιών; Η γλοιώδης παρασιτική αυτή λειτουργία του κράτους υπήρξε πρώτα «κοινωνικό αίτημα» που βασίστηκε στην ικανότητα ισχυρών ομάδων ατόμων να πλασάρουν τη θεσιθηρία υπό το συναισθηματικό κάλυμμα της τακτοποίησης των «δικών μας παιδιών». Έτσι, κατά κάποιο τρόπο η μόνη επετηρίδα που αναγνωρίστηκε ως πρακτικά εφαρμόσιμη ήταν η ανακυκλώσιμη επιθυμία του «σειρά τους, σειρά μας». Βαθιά μέσα μας συμβιβαστήκαμε με την ιδέα ότι «έτσι παίζεται το παιχνίδι». Να βολεύεται κανείς.

[θα συνεχίσουμε]

⇒ Και ξαφνικά προέκυψε θέμα με τη γενοκτονία των Ποντίων. Ευτυχώς δεν ζούμε σε καμία οργουελική κοινωνία για να επέμβει η αστυνομία της σκέψης. Το ζήτημα, όπως πολλοί το έχουν επισημάνει ήδη, δεν είναι οι προσωπικές επιστημονικές απόψεις, οι οποίες εύκολα ελέγχονται δια της βασάνου – παγκόσμιων μάλιστα – τεκμηρίων αλλά το ποιος και πότε και πού τις λέει. Πώς να το κάνουμε, ένας υπουργός Παιδείας δεν έχει το αξίωμα μόνο για τον εαυτό του. Στο κάτω κάτω ας κρατήσει το «υπουργός» ως τίτλο όσο θέλει αλλά το βάρος του «Παιδείας» ως αναγνωρισμένη κοινωνική παράμετρος δεν έχει άλλη επιλογή από το να το σεβαστεί. Φαίνεται ότι οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας το έχουν στο χαρακτήρα τους να κάνουν ο καθένας και τη δική του «πατάτα». Σε έναν κοινωνικό χωροχρόνο, όπου οι μνήμες είναι ζωντανές όσο και το κόκκινο αίμα των Ποντίων στο καλοακονισμένο μαχαίρι του Νεότουρκου, δείχνει κανείς τουλάχιστον σεβασμό, πολύ περισσότερο ως υπουργός της Παιδείας. Γιατί η γλώσσα και οι χαρακτηρισμοί γίνονται τότε μερικές φορές ακόμα πιο κοφτερό μαχαίρι. Άντε τώρα να με πείσεις ότι δεν θα ονομάσει ο κ. Φίλης σε κάποια στιγμή και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 (εκφράζοντας την προσωπική επιστημονική του άποψη) ως ειρηνευτική επιχείρηση. Ή να μην κάνω τον συνήγορο του διαβόλου και να μην θεωρήσω απλά τυχαία την αφαίρεση του κεφαλαίου για τον ποντιακό Ελληνισμό από την εξεταζόμενη στις πανελλαδικές εξετάσεις ύλη της ιστορίας προσανατολισμού ανθρωπιστικών σπουδών της Γ’ Λυκείου. Αποδεικνύεται πάντως ότι ο εκπαιδευτικός χώρος είναι προνομιακός για τις συντηρητικές ασκήσεις των απογοητευμένων της επανάστασης. Ο κ. Φίλης είπε βεβαίως τελικά στη Βουλή ότι συντάσσεται με την εθνική θέση περί γενοκτονίας. Δεν χρειάζεται καμία παραίτηση. Μία συγγνώμη αρκεί.

⇒ Όπως πάντα, πατήθηκε και φέτος από τους γνωστούς μηχανισμούς το κουμπί για τις μαθητικές καταλήψεις σχολείων. Γι’ αυτό πρέπει να ανοίξει κάποτε η συζήτηση για το τι είναι δημόσιο σχολείο και ποιος το υπερασπίζεται. Δυστυχώς, το σχολείο είναι ένα εύκολο πεδίο για τους καθοδηγητές των μετόπισθεν, αφού μπορούν ασφαλώς να καλλιεργούν με ληγμένα τα αθώα και ευκολόπιστα μυαλά των παιδιών. Να τους ετοιμάζουν κάθε χρόνο την ίδια συνταγή του επαρχιωτισμού που εδώ και δεκαετίες διατείνεται ότι ενδιαφέρεται για το δημόσιο σχολείο – κλείνοντάς το. Εδώ, θα μου πείτε, και οι ίδιες οι συντεχνίες των εκπαιδευτικών «υποστηρίζουν» τον αγώνα των μαθητών και δεν έχουν το θάρρος να διαχωρίσουν σαφώς τη θέση τους από τις «καταλήψεις» – τις εκ του ασφαλούς και ανέξοδες δηλαδή εγκαταλείψεις των μαθημάτων. Ούτε λένε το παιδαγωγικά σωστό και δίκαιο: ΝΑΙ στους μαθητικούς αγώνες με πορείες, διαμαρτυρίες, παρεμβάσεις στα ΜΜΕ, αρθρογραφία και οτιδήποτε άλλο ευφάνταστο θα συνταράξει την απαθή στα εκπαιδευτικά προβλήματα κοινωνία μας, ΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΜΩΣ ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ. Γιατί, άραγε, γεμίζουν τα μυαλά των ανήλικων παιδιών με το ανύπαρκτο δήθεν δικαίωμα του «μαθητικού συνδικαλισμού»; Είναι σαν να «αγωνίζεσαι» για την αγνότητα του άσπρου τοίχου γράφοντας, όποτε και όπου γουστάρεις «μη γράφετε στους τοίχους». Γιατί δεν παραδέχονται ότι, καταπώς τους βολεύει, άλλοτε αντιμετωπίζουν τους εύπλαστους μαθητές ως παιδιά και άλλοτε ως ώριμους για σοβαρές αποφάσεις; Η απάντηση είναι ότι ίσως επειδή οι μαθητικές καταλήψεις σε αυτό τον τόπο μπορούν καμιά φορά να αποτελέσουν και το εφαλτήριο για πρωθυπουργικό αξίωμα. Ίσως ακόμα επειδή έτσι (και χωρίς κανένα μπάτζετ) κατασκευάζονται οι οπαδοί του αύριο που ανακυκλώνουν τα ίδια μυωπικά και κομματικά στερεότυπα. Μη σκέφτεσαι, σκέφτονται οι άλλοι για σένα. Γιατί ένα αλυσοδεμένο σχολείο δεν σκέφτεται. Κλαίει.

⇒ Μα και η πολιτεία ερωτοτροπώντας με τη νομοθετική κατάργηση της ποινικής ευθύνης σε περίπτωση κατάληψης σου λέει: «κάνε και συ μια κατάληψη, τώρα μπορείς». Η ανικανότητα του κράτους είναι που στρώνει το χαλί στο «και γιατί να μην κάνω κατάληψη, τι έχω να χάσω»; Είναι ένα μεταπολιτευτικό φαινόμενο που αγγίζει, κατά περίπτωση, ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς χώρους. Αφέθηκε η Παιδεία να μαραζώνει στη μοίρα της. Μόνο καινούργια μυαλά μπορούν να την αλλάξουν.

⇒ Η νέα γενιά είναι η ελπίδα κάθε τόπου. ΝΑΙ στους μαθητικούς αγώνες και στη νεανική μαχητικότητα. Σχολείο κλειστό σημαίνει μυαλό κλειστό και ανίδεο. ΝΑΙ στις πορείες και στις διαμαρτυρίες αλλά με ανοικτά τα σχολεία και μετά τα μαθήματα.