Αναγνωστικόν Εκθέσεως

Πέμπτη, 09/07/2015

Το παραθέτω με την ελπίδα να συμβάλει, αν και είναι πλέον πολύ αργά, στην κατανόηση της διαπραγματευτικής μας τακτικής με τους Θεσμούς:

⇒ Αίσωπος: Ποταμοί και θάλασσα

Ποταμοὶ συνῆλθον ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ τὴν θάλασσαν κατῃτιῶντο, λέγοντες αὐτῇ: «Διὰ τί ἡμᾶς, εἰσερχομένους ἐν τοῖς ὕδασι καὶ ὑπάρχοντας ποτίμους καὶ γλυκεῖς, ἁλμυροὺς ἀπεργάζῃ καὶ ἀπότους». Ἡ δὲ θάλασσα, ἰδοῦσα ὅτι αὐτῆς καταμέμφονται, λέγει πρὸς αὐτούς: «Μή ἔρχεσθε καὶ μὴ γίνεσθε ἁλμυροί». […]

Μαζεύτηκαν οι ποταμοί και μέμφονταν τη θάλασσα λέγοντάς της: «Γιατί εμείς, όταν εισερχόμαστε στα νερά σου ενώ είμαστε γλυκόπιοτοι εσύ μας κάνεις αλμυρούς να μην μας πίνουνε;» Η θάλασσα βλέποντας ότι την κατηγορούν τους λέει: «Μην έρχεστε για να μη γίνεστε αλμυροί».

Τετάρτη, 08/07/2015

Αρίστος Δοξιάδης, 06/07/2015, από το προφίλ του στο Facebook:

“Προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα ήταν μια συμφωνία που διασφαλίζει οτι έχουμε τράπεζες ανοιχτές, δεν έχουμε πρωτογενές έλλειμμα στον προϋπολογισμό, και το ΑΕΠ αυξάνεται. Δεν μου βγαίνει.

Ότι συζητούσαμε μέχρι τώρα έχει ανατραπεί από το γεγονός οτι έκλεισαν οι τράπεζες πριν λίγες μέρες. Κανένας στην κυβέρνηση δεν έχει καταλάβει οτι αυτό αλλάζει τελείως το τοπίο (εκτός ίσως από αυτούς που ήθελαν πάντα να φύγουμε από το ευρώ).

Το κλείσιμο των τραπεζών κλονίζει τόσο πολύ την εμπιστοσύνη, που δεν μπορούν να ξανανοίξουν χωρίς πολύ μεγάλη στήριξη από την ΕΕ (ΕΚΤ ή ESM). Η στήριξη δεν μπορεί να δοθεί χωρίς συνολική συμφωνία 18 κοινοβουλίων. Αυτοί, με βάση τις μέχρι τώρα συζητήσεις, θα συμφωνήσουν σε στήριξη μόνο αν η Ελλάδα παρουσιάσει δημοσιονομικά μέτρα που θα φέρουν πρωτογενές πλεόνασμα.

Αλλά με την ύφεση που φέρνει το κλείσιμο των τραπεζών, το πλεόνασμα είναι αδύνατο να έρθει από φόρους, γιατι δεν υπάρχει φοροδοτική ικανότητα. Ισως μπορεί να έρθει από περικοπές δαπανών, που όμως δεν θα δεχτεί το πολιτικό σύστημα (καλώς ή κακώς).

Και σίγουρα, όπως έδειξε και η εμπειρία των δύο μνημονίων, όταν η ύφεση βαθαίνει, το να ζητάς πλεόνασμα εντείνει το πρόβλημα.

Απόλυτο αδιέξοδο λοιπόν, που ξεκινά από την εγκληματική απόφαση Τσίπρα-Βαρουφάκη να ανακόψουν τις ανοδικές τάσεις του 2014, και ιδίως, να αφήσουν να τελειώσει το προηγούμενο Πρόγραμμα Στήριξης χωρίς να έχουν συμφωνήσει για το επόμενο.

ΟΙ δηλώσεις των Ευρωπαίων για ανθρωπιστική βοήθεια ίσως είναι ένας τρόπος να βγούμε (προσωρινά) από αυτό το αδιέξοδο. Θα ρίξουν κάποια χρήματα στη ελληνική αγορά (μέσα από την ενίσχυση των πιό αδύναμων) με την ελπίδα να αναχαιτίσουν την ύφεση. Χωρίς να χρειαστεί απόφαση των 18 κοινοβουλίων για ένα νέο μνημόνιο. Αλλά αυτό μεταθέτει το πρόβλημα για λίγους μήνες. Μετά;

Μπλέξαμε πολυ άσχημα. Μετά από τους ηλίθιους χειρισμούς του Ιουνίου, δεν βλέπω λύση, όσο κι αν τώρα προσπαθήσει να τα μαζέψει η κυβέρνηση.

Φασεν γιορ σητμπελτς.”

Τετάρτη, 08/07/2015

Από παλαιότερο άρθρο μου (εφημερίδα Πατρίς Ηρακλείου, 10/11/2011): 

 Ό,τι περνάμε σήμερα έχει τις ρίζες του πολύ πίσω. Στο σχολείο μαθαίνει το Ελληνόπουλο ότι η γνώση είναι εφαρμογή επιλεγμένων μηχανιστικών σετ και ότι η Ιστορία του είναι σειρά ενδόξων επιτυχιών και ανάξιων για την αφεντιά μας αποτυχιών. Όσο για την κοινωνική ευθύνη, από τέτοια φάγαμε από τον καιρό του Περικλή μπόλικη και δικαιολογούμαστε να μην έχουμε χωνέψει ακόμη. Όταν έχεις δημιουργήσει ως πολιτεία μια εκπαίδευση του ελάχιστου και της αποστήθισης που καταπιέζει το νιονιό, είναι επόμενο ο πολίτης που κατασκευάζεις να ηδονίζεται παπαγαλίζοντας κάθε κουταμάρα που δεν του ζορίζει τον εγκέφαλο. Γι’ αυτό και δεν μαθαίνουμε τίποτα από τις διαμάχες και το αλληλοφάγωμά μας, περιμένοντας ακόμα τους Μεσσίες. Έχουν και αυτοί όμως το κόστος τους.

Τετάρτη, 08/07/2015

Ο ορισμός της υπόσχεσης από το “Αλφαβητάρι του διαβόλου” του Ambrose Bierce:

3.⇒ Ένα είδος ξόρκι για το πλάσιμο μιας ελπίδας που πρέπει να εξορκιστεί αργότερα από απροσεξία: Promise, n. A form of incantation to conjure up a hope that is to be exorcised later by inattention.

Τετάρτη, 08/07/2015

Θα υπάρξει αύριο συμφωνία και ποια θα είναι αυτή;

(Πηγή: http://www.epikairo.gr/):

⇒ «Και για να λέμε τα πράγματα με τ” όνομά τους, η αναδιάρθρωση του χρέους είχε αποφασισθεί το 2012 και θα γινόταν ούτως ή άλλως, με όποια κυβέρνηση, αρκεί να υπήρχε εφαρμογή του προγράμματος. Η δε αναδιάρθρωση, είτε γινόταν το 2015, είτε το 2016 ή το 2017 (κατά τη διάρκεια ενός τρίτου προγράμματος), δεν θα είχε καμία απολύτως σημασία στην τσέπη του Έλληνα, καθότι οι τόκοι του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου έχουν ήδη μετατεθεί για μετά το 2020 (σε ετήσια βάση για αυτά τα χρόνια, πληρώνουμε τόκους για το χρέος περίπου 6 δις, που ισούνται με 3% του ΑΕΠ, όσος περίπου είναι ο μέσος όρος και των υπόλοιπων μη χρεοκοπημένων κρατών της Ε.Ε.)».

Τετάρτη, 08/07/2015

⇒ Άρθρο μου στην εφημερίδα “Νέα Κρήτη” του Ηρακλείου:

Επειδάν γαρ τι δόξη και ψηφισθή