Θέλεις να γίνεις καλά;

Αλήθεια, υπάρχει πιο χαζή ερώτηση από το να ερωτάς έναν βαριά άρρωστο, αν θέλει να γίνει καλά; Η απάντηση είναι αυτονόητη. Και όμως. Στην ερώτηση του Χριστού προς τον παράλυτο «θέλεις να γίνεις καλά;» κρύβεται όλο το νόημα της ελευθερίας του ανθρώπου. Εάν ο άνθρωπος δεν πιστέψει, εάν δεν θελήσει να συμμετάσχει, θαύματα δεν γίνονται. Σε κάθε πλευρά της ζωής. Και η απάντηση του παραλύτου «άνθρωπον ουκ έχω» αποκαλύπτει τη διαρκή μοναξιά της ανθρωπότητας. Είμαι μόνος μου Κύριε, και ας είμαι μέσα στην πολυκοσμία. Οι άλλοι είναι πιο γρήγοροι από μένα και πέφτουν αμέσως μέσα στο νερό, τη στιγμή που το ταράσσει ο Άγγελος. Στην αρρώστια δεν υπάρχουν ευγένειες.

Ο Χριστός δεν επιλέγει να ενεργήσει σε ένα καθαρό και πολυτελές περιβάλλον, αλλά εισέρχεται συνειδητά στη δύσοσμη καθημερινή φθορά του κόσμου, εκεί που σήμερα οι περισσότεροι από εμάς θα έκλειναν με έκδηλη δυσφορία τη μύτη τους. Η βρώμικη και πολυσύχναστη κολυμβήθρα (στην οποία έπλεναν τα πρόβατα, πριν από κάθε θυσία) γίνεται η προτύπωση του καθαρτικού Βαπτίσματος. Για όποιον θέλει. Με το ζόρι τίποτα δεν γίνεται. Στην κολυμβήθρα της μοναξιάς δεν υπάρχουν ούτε λουλούδια ούτε στολισμοί, ούτε καλοντυμένοι άνθρωποι, ούτε φωτογράφοι. Δεν ακολουθεί κανένα οινοπνευματώδες τσιμπούσι. Αν πρόκειται να φύγει η προσωπική μοναξιά και να έλθει η αλλαγή, μόνον με τη βαθιά συναίσθηση της μοναχικής αποτυχίας (της αμαρτίας δηλαδή) υπάρχει ελπίδα. Όσοι άνθρωποι κι αν συνωστίζονται δίπλα μας. 

[Κυριακή του Παραλύτου]